ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ପରିଖ୍ଯାତଂ ମୁସଲାକୃଷ୍ଟଦାନଵମ୍
ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶ୍ରୁତ ହେଉଥିବା, ଯିଏ ଦାନବମାନେଠାରୁ ଗଦା ଉଠାଇଥିଲେ।
ଧରାତଲେ କୋକନଦଂ ମେଦିନ୍ଯାଂ ଚକ୍ରପାଣିନମ୍
ଧରଣୀ ଉପରେ ପଦ୍ମପରି ଶୋଭା ପାଉଥିବା, ମେଦିନୀ ଉପରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ବିରାଜିଥିଲେ।
ମହର୍ଲ୍ଲୋକେ ତଥାଗସ୍ତ୍ଯଂ କପିଲଂ ଚ ଜନେ ସ୍ଥିତମ୍
ମହର୍ଲୋକରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ କପିଳ ବସିଛନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଚ ସପ୍ତମେ ଵୈ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ସପ୍ତମ ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଥିର ଅଛନ୍ତି।
ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯଂ ନିରାଲମ୍ବେ ନିରାକାଶେ ତପୋମଯମ୍
ଯାହା କେବେ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ, କିଛି ଉପରେ ଭରସା ନାହିଁ, ଆକାଶ ନାହିଁ, ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ପ୍ଲକ୍ଷଦ୍ଵିପେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖ୍ଯାତଂ ଗରୁଡଵାହନମ୍
ପ୍ଲକ୍ଷ ଦ୍ବୀପରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଡ଼ିଥିବା ବିଶ୍ରୁତ ଅଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରାଂଶୁଃ ସ୍ଥିତଃ ଶାକେ ଧର୍ମରାଟ୍ ପୁଷ୍କରେ ସ୍ଥିତଃ
ସହସ୍ର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଶାକ ଦ୍ବୀପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଧର୍ମରାଜ ପୁଷ୍କରରେ ଅଛନ୍ତି।
ସଜଲସ୍ଥଲପର୍ଯନ୍ତଂ ଚରେଷୁ ସ୍ତାଵରେଷୁ ଚ
ଭିଜା ଜମିଠାରୁ ଦୂର ଦେଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ।
ଧର୍ମପ୍ରଦାନୀହ ମହୌଜସାନି ସଂକୀର୍ତନୀଯନ୍ଯଘନାଶନାନି
ଏଠାରେ ଧର୍ମ ଦେଇଥିବା, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ମେଘ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ଓ ହୋମ ଭୋଗ ଖାଉଥିବା ଅଛନ୍ତି।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମାଦ୍ଯପଵର୍ଗମେଵ ଲଭନ୍ତି ଦେଵା ମନୁଜାଃ ସସାଧ୍ଯାଃ
ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ସାଧ୍ୟମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଗଚ୍ଛାମି ମହାସୁରସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଂ ସୁରାଣାଂ ହି ହିତାଯ ଵିପ୍ର
ଉଠ, ମୁଁ ବଡ଼ ଦାନବଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଉଛି, ଦେବମାନେର ଭଲ ପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଵିଲାସଲୀଲାଗମନୋ ଗିରୀନ୍ଦ୍ରାତ୍ ସ ଚାଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍ କୁରୁଜାଙ୍ଗଲଂ ହି
ସେ ପର୍ବତରାଜଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଖେଳିଖେଳି କୁରୁଜାଙ୍ଗଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
କ୍ଷୁବ୍ଧାଃ ସମୁଦ୍ରା ଦିଵି ଋକ୍ଷମଣ୍ଡଲୋ ବଭୌ ଵିପର୍ଯସ୍ତଗତିର୍ମହର୍ଷେ
ସମୁଦ୍ରମାନେ ଉତ୍କଳିତ ହେଲେ; ଆକାଶରେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଅଲଗା ଚଳନରେ ଅଜସ୍ର ଜ୍ୟୋତି ଦେଉଥିଲା, ହେ ମହାମୁନି।
ଯଥା ପ୍ରଦଗ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ମହେଶ୍ଵରେଣ କିଂ ମାଂ ନ ସଂଧକ୍ଷ୍ଯଯତି ଵାସୁଦେଵଃ
ମୁଁ ଯେପରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିଲି, ତେଣୁ ବାସୁଦେବ ମୋତେ କାହିଁକି ଦଗ୍ଧ କରୁନାହାନ୍ତି?
ଭକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ରରପି ସଂପ୍ରପାଦିତାନ୍ ନୈଵ ପ୍ରତୀଚ୍ଚନ୍ତି ଵିଭୋର୍ଭଯେନ
ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କର ଭକ୍ତି ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅର୍ପଣ ମଧ୍ୟ, ଭୟରେ ପ୍ରଭୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାନ୍ତି।
ପପ୍ରଚ୍ଛୋଶନସଂ ଶୁକ୍ରଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ଉଶନାଙ୍କ ପୁଅ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ହାତ ଜୋଡି ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କିମାସୁରୀଯାନ୍ ସୁହୁତାନପୀହ ଭାଗାନ୍ ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ହୁତାଶନାଶ୍ଚ
ଏଠାରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲଭାବେ ହୋମ ଦିଆଯାଏ ମଧ୍ୟ, ଅଗ୍ନିମାନେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରୁନାହାନ୍ତି କାହିଁକି?
ଦିଶଃ କିମର୍ଥଂ ତମସା ପରିପ୍ଲୁତା ଦୋଷେଣ କସ୍ଯାଦ୍ଯ ଵଦସ୍ଵ ମେ ଗୁରୋ
ଦିଗମାନେ କାହିଁକି ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇଛି? ଏହା କାହାର ଦୋଷ, ଆଜି ମୋତେ କହ, ହେ ଗୁରୁ।
ଅଥ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାରଣଂ ଚ ବଲିଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ କାହିଁକି ଏହା ଘଟିଲା ବୁଝି, ବଳି ଏମିତି କହିଲେ।
ହୁତାଶନା ମନ୍ତ୍ରହୁତାନପୀହ ନୂନଂ ସମାଗଚ୍ଛତି ଵାସୁଦେଵଃ
ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନିକୁ ମନ୍ତ୍ର ପଡ଼ି ପୂଜା ଦିଆଯାଏ, ସେଠି ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବାସୁଦେବ ଆସନ୍ତି।
ତସ୍ଯାଂ ଚଲତ୍ଯାଂ ମକରାଲଯାମୀ ଉଦ୍ଵୃତ୍ତଵେଲା ଦିତିଜାଦ୍ଯ ଜାତାଃ
ମକରମାନଙ୍କର ନିବାସ ସମୁଦ୍ର ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ, ଦିତିର ସନ୍ତାନମାନେ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ସହ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
ଧର୍ମଂ ସତ୍ଯଂ ଚ ପଥ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵୋତ୍ସାହସମୀରିତମ୍
ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଯାହା ଉଚିତ, ସେସବୁ କଥା ସମସ୍ତ ଉତ୍ସାହରେ କହାଯାଏ।
କିଂ ଵା ଵାଚ୍ଯଂ ମୁରାରେର୍ନିଜହିତମଥଵା ତଦ୍ଧିତଂ ଵା ପ୍ରଯୁଢଞ୍ଜେ ତଥ୍ଯଂ ପଥ୍ଯଂପ୍ରିଯଭୋମମ ଵଦଶୁଭଦନ୍ତତ୍କରିଷ୍ଯେ ନ ଚାନ୍ଯତ୍
ମୁରାରିଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଯାହା କହିବା ଉଚିତ, ସେଠି ସତ୍ୟ, ଉପଯୁକ୍ତ ଏବଂ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ଯାହା, ତାହା କହ। ମୁଁ ସେଇ କଥା ମାନିବି, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ନାରଦ ପ୍ରାହ ଭୂତଭଵ୍ଯଵିଦୀଶ୍ଵରଃ
ଭବିଷ୍ୟତ, ଅତୀତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଜାଣିଥିବା ନାରଦ ବିଚାର କରି କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତିପ୍ରମାଣଂ ମଖଭୋଜିନୋ ବହିଃ ସୁରାସ୍ତଦର୍ଥଂ ହରିର୍ ଅଭ୍ଯୁପୈତି
ଯଜ୍ଞରେ ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଏକ ମାନ୍ୟତା ଅଟୁଟ ରହିଛି; ଏହି କାରଣରେ ହରି ଆସନ୍ତି।
କାର୍ଯଂ ନ ଦେଯଂ ହି ଵିଭୋ ତୃଣାଗ୍ରଂ ଯଦଧ୍ଵରେ ଭୂକନକାଦିକଂ ଵା
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଜ୍ଞରେ କିଛି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ମାଟିର ଏକ ତୁଳି ଘାସ କିମ୍ବା ସୁନା ଅଣୁ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯସ୍ଯୋଦରେ ଭୂର୍ଭୁଵନାକପାଲରସାତଲେଶା ନିଵସନ୍ତି ନିତ୍ଯଶଃ
ଯାହାଙ୍କ ଉଦରରେ ପୃଥିବୀ, ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନେ ଏବଂ ପାତାଳ ସବୁ ସଦା ବସିଥାନ୍ତି।
ସମାଗତେ ଽପ୍ଯଯର୍ଥିନି ହୀନଵୃତ୍ତେ ଜନାର୍ଦନେ ଲୋକପତୌ କଥଂ ତୁ
ଲୋକନାଥ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଯଦି ନିମ୍ନ ରୂପ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରି କିଛି ଛୋଟ ଜିନିଷ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ଏହା କିପରି ହେବ?
ଦୃଶ୍ଯତେ ହି ତଥା ତଚ୍ଚ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମ
ଏହିପରି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵାକ୍କାଯମନସାନୀହ ଯୋନ୍ଯନ୍ତରଗତାନ୍ଯପି
ଏଠି କଥା, କାମ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ଯେଉଁଗୁଡିକ ମନ, ଦେହ ଓ ମନ୍ତ୍ରଣାରେ ଲୁଚିଥାଏ—