ଵିଷ୍ଣୋରପି ପ୍ରସାଦେନ ଦୁଷ୍ପ୍ରଵେଶଂ ମହାସୁରୈଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ରୁଦ୍ରକୋଟିଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଥିତାସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସମୂହକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ଭାର୍ଗଵାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନିନ୍ଯେ ଯଜ୍ଞଵିଧୌ ମୁନେ
ମୁନି, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଶୁକ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ।
ଯଜ୍ଞଦୀକ୍ଷାଂ ବଲେଃ ଶୁକ୍ରଶ୍ଚାକାର ଵିଧିନା ସ୍ଵଯମ୍
ଶୁକ୍ର ନିଜେ ବଳିଙ୍କୁ ବିଧିମତ ଭାବେ ଯଜ୍ଞ ଦୀକ୍ଷା ଦେଲେ।
ମୃଗାଜିନାଵୃତଃ ପୃଷ୍ଠେ ବର୍ହିପତ୍ରଵିଚିତ୍ରିତଃ
ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ମୃଗଚର୍ମ ଢାକାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଦର୍ଭା ଗଛର ପତ୍ରରେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ହଯଗ୍ରୀଵପ୍ରଲମ୍ବାଦ୍ଯୈର୍ମଯବାଣପୁରୋଗମୈଃ
ହୟଗ୍ରୀବ, ପ୍ରଲମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମାୟା ଓ ବାଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଲଲନାନାଂ ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଧାନା ଋଷିକନ୍ଯକା
ହଜାରଟି ଝିଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଖ୍ୟ ଥିଲେ ଏକ ଋଷିଙ୍କ କନ୍ୟା।
ମହୀଂ ଵିହର୍ତୁମୁତ୍ସୃଷ୍ଟସ୍ତାରକାକ୍ଷୋ ଽନ୍ଵଗାଚ୍ଚ ତମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯିବା ପରେ, ତାରକାକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଗତେ ଚ ମାସତ୍ରିତଯେ ହୂଯମାନେ ଚ ପାଵକେ
ତିନି ମାସ ଯିବା ପରେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ,
ସୁଷୁଵେ ଦେଵଜନନୀ ମାଧଵଂ ଵାମନାକୃତିମ୍
ଦେବମାତା ଭଗବାନ୍ ମାଧବଙ୍କୁ ବାମନ ରୂପେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସମଂ ମହର୍ଷିଭିଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଜଗାଦାଥ ଵିଭୋର୍ମହର୍ଷେ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସି, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଶତ୍ରୁଵନେନ୍ଧନାଗ୍ନେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଵୈ ପାପମହାଦଵାଗ୍ନେ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପାପର ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପୁଡ଼ିଦେଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ଜଗାଦାଧାର ନମସ୍ତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ପୀତଵାସଃ ଶ୍ରିଯଃକାନ୍ତ ଜନାର୍ଦନ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଜନାର୍ଦନ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵଧାରୀ ଧରାଧାରୀ ରୂପଧାରୀ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ନାନା ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
କୁରୁଷ୍ଵ ଦୈଵତପତେ ମଘୋନୋ ଽଶ୍ରୁପ୍ରମାର୍ଜନମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଜାଇଦିଅ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ମହ୍ଯଂ କୁରୂପନଯନଂ ଵିଭୋ
ଭଗବାନ୍ ମୋତେ କୁରୁମାନେ କେମିତି ଆଣିବାକୁ କହିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଭରଦ୍ଵାଜୋ ମହାତେଜା ବାର୍ହସ୍ପତ୍ଯସ୍ତପୋଧନଃ
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, ତପସ୍ଵୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭରଦ୍ୱାଜ କହିଲେ।
ତତୋ ଦଦୁଃ ପ୍ରୀତିଯୁତାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ଵରାନ୍ କ୍ରମାତ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତେ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ମୃଗାଜିନଂ କୁମ୍ଭଯୋନିର୍ଭରଦ୍ଵାଜସ୍ତୁ ମେଖଲାମ୍
କୁମ୍ଭଯୋନି ଏକ ମୃଗଚର୍ମ ଦେଲେ, ଭରଦ୍ୱାଜ ଏକ ମେଖଳା ଦେଲେ।
ଅକ୍ଷସୂତ୍ରଂ ଵାରୁଣିସ୍ତୁ କୌଶ୍ଯଂ ଵେଦମଥାଙ୍ଗିରାଃ
ବାରୁଣି ଏକ ଅକ୍ଷସୂତ୍ର ଦେଲେ, ଅଙ୍ଗିରା ରେଶମ ଓ ବେଦ ଦେଲେ।
କମ୍ଣ୍ଡଲୁଂ ବୃହତ୍ତେଜାଃ ପ୍ରାଦାଦ୍ଵିଷ୍ଣୋର୍ବୃହସ୍ପତିଃ
ବୃହସ୍ପତି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏକ କମଣ୍ଡଳୁ ଦେଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଋଷିଭିଃ ସାଙ୍ଗଂ ଵେଦମଧୀଯତ
ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରିବା ସମୟରେ, ସେ ବେଦ ସହିତ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଶିଖିଲେ।
ମହଦାଖ୍ଯାନସଂଯୁକ୍ତଂ ଗନ୍ଧର୍ଵସହିତଂ ମୁନେ
ବଡ଼ କଥାମାଳା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ, ହେ ମୁନି, ସେ ଅଧ୍ୟୟନ କଲେ।
ଲୋକଚାରପ୍ରଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥମଭୂଚ୍ଛ୍ରୁତିଵିଶାରଦଃ
ସେ ଲୋକର ଆଚରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝିବା ପାଇଁ ବେଦ ଶିଖିଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଭରଦ୍ଵାଜମିଦଂ ଵଚଃ
ସେ ଭରଦ୍ୱାଜ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତତ୍ର ଦୈତ୍ଯପତେଃ ପୁଣ୍ଯୋ ହଯମେଧଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ସେଠାରେ, ଦାଇତ୍ୟନାୟକଙ୍କ ପବିତ୍ର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଛି।
ତେନାହଂ ପ୍ରତିଜାନାମି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଂ ଗତୋ ବଲିଃ
ଏହିପରି, ମୁଁ ଘୋଷଣା କରେଁ: ବଳି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ।
ଗମିଷ୍ଯାମୋ ଵଯଂ ଵିଷ୍ଣୋ ବଲେରଧ୍ଵରଂ ମା ଖିଦ
ଆମେ ବଳିଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଯିବା, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ଭଵତୋ ବ୍ରୂହି ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଆପଣଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ଏହାକୁ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।