ତଦ୍ଵତ୍ କୋକନଦୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଵନଂ ପଦ୍ମଵନଂ ଯଥା
ସେଇପରି, ସେଠାରେ କୋକନଦ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, ପଦ୍ମବନ ପରି।
ଵିଵିଶୁଃ ପ୍ରୀତମନସୋ ହଂସା ଇଵ ମହାସରଃ
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ମନେ, ହଂସମାନେ ବଡ ହ୍ରଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରତୀଚ୍ଯଭିମୁଖଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଅର୍ଥସ୍ଯେକ୍ଷୁଵନାଵୃତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଧନ-ବନରେ ଢାକିଥିଲା।
ଉଦଙ୍ମୁଖଂ ଚ ମୋକ୍ଷସ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକଵର୍ଚସମ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଶୁଭ୍ର ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ।
ଆଶ୍ରମ୍ଯର୍ଥୋ ଦ୍ଵାପରାନ୍ତେ ତିଷ୍ଯାଦୌ ଧର୍ମ ଆଶ୍ରମୀ
ଦ୍ୱାପର ଶେଷରେ ଓ ତିଷ୍ୟା ଆରମ୍ଭରେ, ଆଶ୍ରମ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଆଶ୍ରମ ନିର୍ମିତ ହେଲା।
ତତ୍ରୈଵ ଚ ରତିଂ ଚକ୍ରୁରଖଣ୍ଡେ ସଲିଲାପ୍ଲୁତେ
ସେଠାରେ ଅଟୁଟ ଓ ଜଳରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଚତୁର୍ମୁର୍ତିର୍ଜଗନ୍ନାଥଃ ପୁର୍ଵମେଵ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ଚାରି ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଜଗନ୍ନାଥ ପୂର୍ବରୁ ଏଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷଯାଥ ତପସା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ସେବା, ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରିଥିଲେ।
ଅସୁରେଭ୍ଯସ୍ତଦା ଭୀତାଃ ସ୍ଵାଶ୍ରିତ୍ଯାଖଣ୍ଡପର୍ଵତମ୍
ତେବେ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ଭୟରେ ସେମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ପର୍ବତକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଲେ ହି କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଃ ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଦକ୍ଷିଣାମୁଖାଃ
କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋରପି ପ୍ରସାଦେନ ଦୁଷ୍ପ୍ରଵେଶଂ ମହାସୁରୈଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ରୁଦ୍ରକୋଟିଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଥିତାସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସମୂହକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ଭାର୍ଗଵାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନିନ୍ଯେ ଯଜ୍ଞଵିଧୌ ମୁନେ
ମୁନି, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଶୁକ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ।
ଯଜ୍ଞଦୀକ୍ଷାଂ ବଲେଃ ଶୁକ୍ରଶ୍ଚାକାର ଵିଧିନା ସ୍ଵଯମ୍
ଶୁକ୍ର ନିଜେ ବଳିଙ୍କୁ ବିଧିମତ ଭାବେ ଯଜ୍ଞ ଦୀକ୍ଷା ଦେଲେ।
ମୃଗାଜିନାଵୃତଃ ପୃଷ୍ଠେ ବର୍ହିପତ୍ରଵିଚିତ୍ରିତଃ
ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ମୃଗଚର୍ମ ଢାକାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଦର୍ଭା ଗଛର ପତ୍ରରେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ହଯଗ୍ରୀଵପ୍ରଲମ୍ବାଦ୍ଯୈର୍ମଯବାଣପୁରୋଗମୈଃ
ହୟଗ୍ରୀବ, ପ୍ରଲମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମାୟା ଓ ବାଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଲଲନାନାଂ ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଧାନା ଋଷିକନ୍ଯକା
ହଜାରଟି ଝିଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଖ୍ୟ ଥିଲେ ଏକ ଋଷିଙ୍କ କନ୍ୟା।
ମହୀଂ ଵିହର୍ତୁମୁତ୍ସୃଷ୍ଟସ୍ତାରକାକ୍ଷୋ ଽନ୍ଵଗାଚ୍ଚ ତମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯିବା ପରେ, ତାରକାକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଗତେ ଚ ମାସତ୍ରିତଯେ ହୂଯମାନେ ଚ ପାଵକେ
ତିନି ମାସ ଯିବା ପରେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ,
ସୁଷୁଵେ ଦେଵଜନନୀ ମାଧଵଂ ଵାମନାକୃତିମ୍
ଦେବମାତା ଭଗବାନ୍ ମାଧବଙ୍କୁ ବାମନ ରୂପେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସମଂ ମହର୍ଷିଭିଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଜଗାଦାଥ ଵିଭୋର୍ମହର୍ଷେ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସି, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଶତ୍ରୁଵନେନ୍ଧନାଗ୍ନେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଵୈ ପାପମହାଦଵାଗ୍ନେ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପାପର ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପୁଡ଼ିଦେଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ଜଗାଦାଧାର ନମସ୍ତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ପୀତଵାସଃ ଶ୍ରିଯଃକାନ୍ତ ଜନାର୍ଦନ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଜନାର୍ଦନ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵଧାରୀ ଧରାଧାରୀ ରୂପଧାରୀ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ନାନା ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
କୁରୁଷ୍ଵ ଦୈଵତପତେ ମଘୋନୋ ଽଶ୍ରୁପ୍ରମାର୍ଜନମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଜାଇଦିଅ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ମହ୍ଯଂ କୁରୂପନଯନଂ ଵିଭୋ
ଭଗବାନ୍ ମୋତେ କୁରୁମାନେ କେମିତି ଆଣିବାକୁ କହିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଭରଦ୍ଵାଜୋ ମହାତେଜା ବାର୍ହସ୍ପତ୍ଯସ୍ତପୋଧନଃ
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, ତପସ୍ଵୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭରଦ୍ୱାଜ କହିଲେ।
ତତୋ ଦଦୁଃ ପ୍ରୀତିଯୁତାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ଵରାନ୍ କ୍ରମାତ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତେ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ମୃଗାଜିନଂ କୁମ୍ଭଯୋନିର୍ଭରଦ୍ଵାଜସ୍ତୁ ମେଖଲାମ୍
କୁମ୍ଭଯୋନି ଏକ ମୃଗଚର୍ମ ଦେଲେ, ଭରଦ୍ୱାଜ ଏକ ମେଖଳା ଦେଲେ।