ଶାତଦ୍ରଵେ ଜଲେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିପାଶାଂ ପ୍ରଯଯୁସ୍ତତଃ
ଶାତଦ୍ରୁ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ସେମାନେ ବିପାଶା ନଦୀକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରଜଗ୍ମୁଃ କିରଣାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ଦିନେଶକିରଣଚ୍ଯୁତାମ୍
ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଝରିଥିବା ପବିତ୍ର କିରଣା ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଐରାଵତୀଂ ସୁପୁଣ୍ଯୋଦାଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁରଥେଶ୍ଵରୀମ୍
ଅତି ପବିତ୍ର ଜଳ ଥିବା ଏଇରାବତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ଅଥେଶ୍ୱରୀକୁ ଗଲେ।
ଅଵତୀର୍ଣା ମୁନେ ସ୍ନାତୁମାତ୍ରେଯାଦ୍ଯାଃ ଶୁଭାଂ ନଦୀମ୍
ମୁନି, ମୈତ୍ରେୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଭ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ ଅବତରିଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଜଲେ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯକାରକମ୍
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ବଡ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା।
ତତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସମୁତ୍ତୀର୍ଣା ଋଷଯଃ ସର୍ଵ ଏଵ ହି
ତାପରେ ସ୍ନାନ କରି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ।
ଚିନ୍ତଯନ୍ତଶ୍ଚ ସତତଂ କିମେତଦିତି ଵିସ୍ମିତାଃ
ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, 'ଏହା କଣ?' ବୋଲି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ।
ଵନଂ ହରଗଲଶ୍ଯାମଂ ଖଗଧ୍ଵନିନିନାଦିତମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ମୟୂର ଗଳା ପରି କଳା ଏକ ଜଙ୍ଗଲ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ସ୍ୱରରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା।
ଵିସ୍ତୃତାଭିର୍ଜଟାଭିସ୍ତୁ ଅନ୍ତର୍ଭୂମିଞ୍ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ଜଟା ନେଇ ସେମାନେ ଭୂମି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଶାର୍ଦ୍ଧଵର୍ଣୈଃ ସୁଖଦୈର୍ନଭସ୍ତାରାଗଣୈରିଵ
ଦଶ ଓ ଅର୍ଧ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶର ତାରାମାନେ।
ତଦ୍ଵତ୍ କୋକନଦୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଵନଂ ପଦ୍ମଵନଂ ଯଥା
ସେଇପରି, ସେଠାରେ କୋକନଦ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, ପଦ୍ମବନ ପରି।
ଵିଵିଶୁଃ ପ୍ରୀତମନସୋ ହଂସା ଇଵ ମହାସରଃ
ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ମନେ, ହଂସମାନେ ବଡ ହ୍ରଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରତୀଚ୍ଯଭିମୁଖଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଅର୍ଥସ୍ଯେକ୍ଷୁଵନାଵୃତମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଧନ-ବନରେ ଢାକିଥିଲା।
ଉଦଙ୍ମୁଖଂ ଚ ମୋକ୍ଷସ୍ଯ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକଵର୍ଚସମ୍
ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଶୁଭ୍ର ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ।
ଆଶ୍ରମ୍ଯର୍ଥୋ ଦ୍ଵାପରାନ୍ତେ ତିଷ୍ଯାଦୌ ଧର୍ମ ଆଶ୍ରମୀ
ଦ୍ୱାପର ଶେଷରେ ଓ ତିଷ୍ୟା ଆରମ୍ଭରେ, ଆଶ୍ରମ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଆଶ୍ରମ ନିର୍ମିତ ହେଲା।
ତତ୍ରୈଵ ଚ ରତିଂ ଚକ୍ରୁରଖଣ୍ଡେ ସଲିଲାପ୍ଲୁତେ
ସେଠାରେ ଅଟୁଟ ଓ ଜଳରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଚତୁର୍ମୁର୍ତିର୍ଜଗନ୍ନାଥଃ ପୁର୍ଵମେଵ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ଚାରି ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଜଗନ୍ନାଥ ପୂର୍ବରୁ ଏଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷଯାଥ ତପସା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ସେବା, ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରିଥିଲେ।
ଅସୁରେଭ୍ଯସ୍ତଦା ଭୀତାଃ ସ୍ଵାଶ୍ରିତ୍ଯାଖଣ୍ଡପର୍ଵତମ୍
ତେବେ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ଭୟରେ ସେମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ପର୍ବତକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଲେ ହି କାଲିନ୍ଦ୍ଯାଃ ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଦକ୍ଷିଣାମୁଖାଃ
କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋରପି ପ୍ରସାଦେନ ଦୁଷ୍ପ୍ରଵେଶଂ ମହାସୁରୈଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ରୁଦ୍ରକୋଟିଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ସ୍ଥିତାସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସମୂହକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ଭାର୍ଗଵାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ନିନ୍ଯେ ଯଜ୍ଞଵିଧୌ ମୁନେ
ମୁନି, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଶୁକ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ।
ଯଜ୍ଞଦୀକ୍ଷାଂ ବଲେଃ ଶୁକ୍ରଶ୍ଚାକାର ଵିଧିନା ସ୍ଵଯମ୍
ଶୁକ୍ର ନିଜେ ବଳିଙ୍କୁ ବିଧିମତ ଭାବେ ଯଜ୍ଞ ଦୀକ୍ଷା ଦେଲେ।
ମୃଗାଜିନାଵୃତଃ ପୃଷ୍ଠେ ବର୍ହିପତ୍ରଵିଚିତ୍ରିତଃ
ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ମୃଗଚର୍ମ ଢାକାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଦର୍ଭା ଗଛର ପତ୍ରରେ ସୁଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ହଯଗ୍ରୀଵପ୍ରଲମ୍ବାଦ୍ଯୈର୍ମଯବାଣପୁରୋଗମୈଃ
ହୟଗ୍ରୀବ, ପ୍ରଲମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମାୟା ଓ ବାଣଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଲଲନାନାଂ ସହସ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଧାନା ଋଷିକନ୍ଯକା
ହଜାରଟି ଝିଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଖ୍ୟ ଥିଲେ ଏକ ଋଷିଙ୍କ କନ୍ୟା।
ମହୀଂ ଵିହର୍ତୁମୁତ୍ସୃଷ୍ଟସ୍ତାରକାକ୍ଷୋ ଽନ୍ଵଗାଚ୍ଚ ତମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ାଯିବା ପରେ, ତାରକାକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଗତେ ଚ ମାସତ୍ରିତଯେ ହୂଯମାନେ ଚ ପାଵକେ
ତିନି ମାସ ଯିବା ପରେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ,
ସୁଷୁଵେ ଦେଵଜନନୀ ମାଧଵଂ ଵାମନାକୃତିମ୍
ଦେବମାତା ଭଗବାନ୍ ମାଧବଙ୍କୁ ବାମନ ରୂପେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।