ଚକ୍ରତୀର୍ଥଂ ମହାବାହୋ ରସାତଲତଲେ ଵିଦୁଃ
ହେ ବଳଶାଳୀ, ରସାତଳ ତଳରେ ଚକ୍ରତୀର୍ଥ ଅଛି ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି ।
ନେମିଷୈ ଗନ୍ତୁକାମସ୍ତୁ ଦାନଵାନିତଦବ୍ରଵୀତ୍
ନେମିଷକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଦାନବମାନେ, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମଃ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ପୀତଵାସସମଚ୍ଯୁତମ୍
ଆମେ ପଦ୍ମନୟନ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ।
ଚକ୍ରୁରୁଦ୍ଯୋଗମତୁଲଂ ନିର୍ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ରସାତଲାତ୍
ସେମାନେ ବଡ଼ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ ଏବଂ ରସାତଳରୁ ବାହାରିଗଲେ ।
ନେମିଷାରଣ୍ଯମାଗତ୍ଯ ସ୍ନାନଂ ଚକ୍ରୁର୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ନେମିଷ ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ ।
ଚରନ୍ ସରସ୍ଵତୀଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ଦଦର୍ଶ ଵିମଲୋଦକାମ୍
ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ସେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଜଳ ଥିବା ସରସ୍ୱତୀକୁ ଦେଖିଲେ ।
ଦଦର୍ଶ ବାଣାନପରାନ୍ ମୁଖେ ଲଗ୍ନାନ୍ ପରସ୍ପରମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ତୀର ମୁହଁରେ ଅଟକିଯାଇଛି, ଏବଂ ପରସ୍ପରରେ ଗୁଞ୍ଜିଯାଇଛି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତୁଲଂ ତଦା ଚକ୍ରେ କ୍ରୋଧଂ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରଃ କିଲ
ଏହା ଦେଖି ଦାନବମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ।
ସମୁନ୍ନତଜଟାଭାରୌ ତପସ୍ଯାସକ୍ତମାନସୌ
ଉଚ୍ଚ ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିବା, ତପସ୍ୟାରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା ସେମାନେ,
ଶାର୍ଙ୍ଗମାଗଵଂ ଚୈଵ ଅକ୍ଷ୍ଯ୍ଯୌ ଚ ମହେଷୁଧୀ
ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗାଈ ଏବଂ ଦୁଇଟି ଅଶୀର୍ଣ୍ଣ ତୁଣୀ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ତାଵୁଭୌ ପୁରୁଷୋତ୍ତମୌ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କ୍ଵ ତପଃ କ୍ଵ ଜଟାଭାରଃ କ୍ଵ ଚେମୌ ପ୍ରଵରାଯୁଧୌ
କେଉଁଠି ତପସ୍ୟା, କେଉଁଠି ଜଟାର ଭାର, ଏବଂ କେଉଁଠି ଏହି ଦୁଇଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ର?
ସାମର୍ଥ୍ଯେ ସତି ଯଃ କୁର୍ଯାତ୍ ତତ୍ସଂପଦ୍ଯେତ ତସ୍ଯ ହି
ଯେଉଁଠି ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅଛି, ଯେଉଁ କାମ କରିଥାଏ, ସେହି କାମ ସଫଳ ହୁଏ।
ମଯି ତିଷ୍ଠତି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେ ଧର୍ମସେତୁପ୍ରଵର୍ତକେ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଧର୍ମର ସେତୁ ରଚନା କରୁଥିବାବେଳେ,
ନ କଶ୍ଚିଚ୍ଛକ୍ନୁଯାଦ୍ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ନରନାରାଯଣୌ ଯୁଧି
ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ମଧ୍ୟ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସହିତ ଲଢ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯଥା କଥଞ୍ଚିଜ୍ଜେଷ୍ଯାମି ନରନାରାଯଣୌ ରଣେ
ମୁଁ ଯେପରି ହେଉ, ଯେଭଳି ହେଉ, ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବି।
ଵିତତ୍ଯ ଚାପଂ ଗୁଣମାଵିକୃଷ୍ଯ ତଲଧ୍ଵନିଂ ଘୋରତରଂ ଚକାର
ଧନୁଷ ତଣି, ତାର ଟାଣି, ସେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ।
ମୁମୋଚ ତାନପ୍ରତିମୈଃ ପୃଷତ୍କୈଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଦୈତ୍ଯସ୍ତପନୀଯପୁଙ୍ଖୈଃ
ସେ ସେହିପରି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଦାନବ ସୁନା ମୁଣ୍ଡି ଥିବା ତୀରରେ ସେଗୁଡିକୁ କାଟିଦେଲେ।
କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ସମାନମ୍ଯ ମହାଧନୁସ୍ତତୋ ମୁମୋଚ ଚାନ୍ଯାନ୍ ଵିଵିଧାନ୍ ପୃଷତ୍କାନ୍
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ବଡ଼ ଧନୁଷ ମୋଡ଼ି, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅନ୍ୟ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ନରସ୍ତୁ ବାଣାନ୍ ପ୍ରମୁମୋଚ ପଞ୍ଚ ଷଡ୍ ଦ୍ରତ୍ଯନାଥୋ ନିଶିତାନ୍ ପୃଷତ୍କାନ୍
ନର ତାଙ୍କ ଧନୁଷରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହି, ପ୍ରଥମେ ପାଞ୍ଚଟି, ପରେ ଛଅଟି ଧାରାଳ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଷଟ୍ତ୍ରୀଣି ଚୈକଂ ଚ ଦିତୀଶ୍ଵରେଣ ମୁକ୍ତାନି ବାଣାନି ନରାଯ ଵିପ୍ର
ଦିତିର ସ୍ୱାମୀ ନରଙ୍କ ଉପରେ ଛଅଟି, ତିନୋଟି ଏବଂ ଗୋଟିଏ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ମୁନି।
ଷଟ୍ ସପ୍ତ ଚାଷ୍ଟୌ ନଵ ଷଣ୍ନରେଣ ଦ୍ଵିସପ୍ତତିଂ ଦୈତ୍ଯପତିଃ ସସର୍ଜ୍ଜ
ନର ଛଅଟି, ସାତଟି, ଆଠଟି, ନଅଟି ଏବଂ ଛଅଟି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ; ଦାନବମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ବହୁତ ଏକାଉଁଠି ସତ୍ତରି ଦୁଇଟି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ଽପ୍ଯସଂଖ୍ଯେଯତରାନ୍ ହି ବାଣାନ୍ ମୁମୋଚତୁସ୍ତୌ ସୁଭୃଶଂ ହି କୋପାତ୍
ତାପରେ ଦୁହେଁ ଭୟଙ୍କର ରାଗରେ ଅସଂଖ୍ୟ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ ଚାପି ଦୈତ୍ଯପ୍ରଵରଃ ପୃଷତ୍କୈଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ଵେଗାତ୍ ତପନୀଯପୁଙ୍ଖୈଃ
ଏବଂ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ, ସୁନା ମୁଣ୍ଡି ଥିବା ତୀରରେ ତାହାକୁ ତ୍ୱରିତ କାଟିଦେଲେ।
ଯୁଦ୍ଧେ ଵରାସ୍ତ୍ରୈର୍ଯୁଧ୍ଯେତାଂ ଘୋରରୂପୈଃ ପରସ୍ପରମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଆଖ୍ୟାତ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଏକାପରେକ ମହାବଳରେ ଲଡ଼ିଲେ।
ମହେଶ୍ଵରାସ୍ତ୍ରଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେଵ ସମଂ ସମାହତ୍ଯ ନିପେତତୁସ୍ତୌ
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ଆଘାତ ହୋଇ, ଦୁହେଁ ଏକାସାଥି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗଦାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ତରସା ପ୍ରଚସ୍କନ୍ଦ ରଥୋତ୍ତମାତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଗଦାକୁ ଦୃଢ଼ତାରେ ଧରି, ତୁରନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ପୃଷ୍ଠତଶ୍ଚକ୍ରେ ନରଂ ଯୋଦ୍ଧୂମନାଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହା ଦେଖି, ସେ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ପଛରୁ ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲେ।
ଖ୍ଯାତଂ ପୁରାଣର୍ଷିମୁଦାରଵିକ୍ରମଂ ନାରାଯଣଂ ନାରଦ ଲୋକପାଲମ୍
ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରାତନ ଋଷି, ଉଦାର ପ୍ରତାପୀ, ଲୋକପାଳ ନାରଦ, ଯିଏ ନାରାୟଣ ନାମରେ ଖ୍ୟାତ—
ପରିଭ୍ରାମ୍ଯ ଗଦାଂ ଵେଗାତ୍ ମୂର୍ଧ୍ନି ସାଧ୍ଯମତାଡଯତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଗଦାକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୁମାଇ, ସାଧ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଜୋର ଆଘାତ କଲେ।