ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଦେଵଦେଵେଶମଣୀଯାଂସମଣୋଃ ସଦା
ମୁଁ ସଦା ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ନମଃ ସହସ୍ରଶିରସେ ଅନନ୍ତାଯ ମହାତ୍ମନେ
ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଅନନ୍ତ ଓ ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
କୀର୍ତଯନ୍ତି ଚ ଯଂ ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ପରାଯଣମ୍
ସମସ୍ତେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ମନନ୍ତି।
ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ତ୍ରାହି ମାଂ ଶରଣାଗତମ୍
ହେ ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ରୀତିମାନଭଵଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ଖୁସି ହେଲେ।
ଗରୁଡସ୍ଥୋ ଜଗତ୍ସ୍ଵାମୀ ଲୋକାଧାରସ୍ତପୋଧନଃ
ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଆଧାର, ତପସ୍ଵୀ ପ୍ରଭୁ,
ଉଜ୍ଜହାରାପ୍ରମେଯାତ୍ମା ତରସା ମଧୁସୂଦନଃ
ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ମଧୁସୂଦନ, ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇଲେ।
ମୋକ୍ଷଯାମାସ ନାଗେନ୍ଦ୍ରଂ ପାଶେଭ୍ଯଃ ଶରଣାଗତମ୍
ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ସେଇ ନାଗରାଜଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଗ୍ରାହତ୍ଵମଗମତ୍ କୃଷ୍ଣାଦ୍ ଵଧଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵଂ ଗତଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇ, ଗ୍ରାହ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ଆପଦ୍ଵିକ୍ତୌ ଯୁଗପଦ୍ ଗଜଗନ୍ଧର୍ଵସତ୍ତମୌ
ସେ ଆପତ୍କାଳରେ, ଗଜ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ ଦୁହେଁ ଏକାସାଥି ଥିଲେ।
ଅଭଵତ୍ ତ୍ଵଥ ଦେଵେଶସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଚୈଵ ପ୍ରପୂଜିତଃ
ତାପରେ, ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଦୁହେଁଠାରୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଲାଗିଲେ।
ସଂସ୍ମରିଷ୍ଯନ୍ତି ମନୁଜାଃ ପ୍ରଯତାଃ ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧଯଃ
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ଦୃଢ଼ ମନରେ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଘଟଣାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ।
ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନୋ ନଶ୍ଯତେ ତେଷାଂ ସୁସ୍ଵପ୍ନଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନଙ୍କର ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଦୂରିଯିବ ଓ ଭଲ ସ୍ୱପ୍ନ ଆସିବ।
ନାରସିଂହଂ ଚ ନାଗେନ୍ଦ୍ରଂ ସୃଷ୍ଟିପ୍ରଲଯକାରକମ୍
ନାରସିଂହ ଓ ନାଗରାଜ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତିବା ମଧ୍ୟ।
ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ପୁଣ୍ଯଂ ଲୋକମଵାପ୍ନୁଯୁଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ୍ପର୍ଶଯାମାସ ହସ୍ତେନ ଗଜଂ ଗନ୍ଧର୍ଵମେଵ ଚ
ସେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ହାତୀ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଜଗାମ ଶରଣଂ ଵିପ୍ର ନାରାଯଣପରାଯମଃ
ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ପାପବନଧାଚ୍ଚ ଶାପାଚ୍ଚ ଗ୍ରାହଂ ଚାଦ୍ଭୁତକର୍ମକୃତ୍
ପାପର ବନ୍ଧନ ଏବଂ ଶାପର କାରଣରୁ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ—ଧରି ନେବା।
ଗତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦୁର୍ଵିଜ୍ଞେଯଗତିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଅବିଗମ୍ୟ ଚାଳି ଥିବା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଭଗବାନ୍ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଵଵନ୍ଦିରେ ମହାତ୍ମାନଂ ପ୍ରଭୁଂ ନାରାଯଣଂ ହରିମ୍
ସେମାନେ ମହାତ୍ମା, ପ୍ରଭୁ, ନାରାୟଣ, ହରିଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କଲେ।
ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୂଲ୍ଲନଯନାଃ ସଂସ୍ତୁଵନ୍ତି ଜନାର୍ଦନମ୍
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ସେମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଗଜେନ୍ଦ୍ରମୋକ୍ଷଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ହାତୀରାଜଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ଦେଖି ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନସ୍ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପାଏ; ତାଙ୍କର ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଗଜେନ୍ଦ୍ରମୋକ୍ଷଣେନେହ ସଦ୍ଯଃ ପାପାତ୍ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ହାତୀର ମୋକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ତୁରନ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଯସ୍ମିନ୍ କିଲୋକ୍ତେ ବହୁପାପବନ୍ଧନାତ୍ ଲଭ୍ଯେତ ମୋକ୍ଷୋ ଦ୍ଵିରଦେନ ଯଦ୍ଵତ୍
ଏହି କଥା କହିଲେ, ହାତୀ ପରି, ମଣିଷ ବହୁ ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ତଂ ଦେଵଗୁହ୍ଯଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ଵନ୍ଦାମ୍ଯହଂ ଲୋକପତିଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍
ମୁଁ ସେଇ ଦେବତା, ଗୁପ୍ତ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଂ କୀର୍ତ୍ଯ ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ତଥା ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ପାପାପନୋଦଂ ପୁରୁଷୋ ଲଭେତ
ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତନ, ଶ୍ରବଣ ଓ ଚିନ୍ତନ କରିଲେ, ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ପରପୀଡାରୁଚିଃ କ୍ଷୁଦ୍ରଃ ସ୍ଵଭାଵାଦପି ନିର୍ଘୃଣଃ
ସେ ଅନ୍ୟମାନୋଁକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ, ନିମ୍ନ ଚରିତ୍ର ଓ ମନରେ କଠୋର ଥିଲେ।
ସ ତ୍ଵାଯୁଷି ପରିକ୍ଷିଣେ ଜଜ୍ଞେ ଘୋରୋ ନିଶାଚରଃ
ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଶେଷ ହେବାବେଳେ ଭୟଙ୍କର ରାତିର ଚରାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଲା।
କ୍ରୁରୈଶ୍ଚକ୍ରେ ତତୋ ଵୃତ୍ତିଂ ରାକ୍ଷସତ୍ଵାଦ୍ ଵିଶେଷତଃ
ସେ କ୍ରୁର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା କମାଉଥିଲେ, ବିଶେଷକରି ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱଭାବରୁ।