ଵଦନ୍ତି ଯଂ ଵୈ ପୁରୁଷଂ ସନାତନଂ ତଂ ଦେଵଗୁହ୍ଯଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ସନାତନ ପୁରୁଷ ବୋଲନ୍ତି, ସେଇ ଦେବମାନଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ତମୀଶ୍ଵରଂ ତୃପ୍ତମନୁତ୍ତମୈର୍ଗୁଣୈଃ ପରାଯଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମୁପୈମି ସାଶ୍ଵତମ୍
ଅପୂର୍ବ ଗୁଣରେ ତୃପ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ଶାଶ୍ୱତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ମହାବଲଂ ଵେଦନିଧିଂ ସୁରେଶଂ ଵ୩ଜାମି ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶରଣଂ ଜନାର୍ଦନମ୍
ମହାବଳୀ, ବେଦର ଧନ, ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ବିଷ୍ଣୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ପୀତାମ୍ବରଂ କାଞ୍ଚନଭକ୍ତିଚିତ୍ରଂ ମାଲାଧରଂ କେଶଵମଭ୍ଯୁପୈମି
ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଓ ସୁନା ଆଭାରେ ଉଜ୍ୱଳ କେଶବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଆଦିତ୍ଯରୁଦ୍ରାଶ୍ଵିଵସୁପ୍ରଭାଵଂ ପ୍ରଭୁଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଽଚ୍ଯୁତମାତ୍ମଵନ୍ତମ୍
ଆଦିତ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ବସୁମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ସ୍ୱୟଂ-ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଅଚ୍ୟୁତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ପ୍ରପଦ୍ଯେ ସୂକ୍ଷ୍ମମଚଲଂ ଵରେଣ୍ଯମଭଯପ୍ରଦମ୍
ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅଚଳ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଭୟହର ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ପ୍ରପଦ୍ଯେ ମୁକ୍ତସଂଗାନାଂ ଯତୀନାଂ ପରମାଂ ଗତିମ୍
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ଯତୀମାନେ ଯେଉଁଠି ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଶରଣାର୍ଥୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯୋଗାତ୍ମାନଂ ମହାତ୍ମାନଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଽହଂ ଜନାର୍ଦନମ୍
ମୁଁ ଯୋଗର ଆତ୍ମା, ମହାନ ଆତ୍ମା, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ନାରାଯଣମଣୀଯାଂସଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିଯମ୍
ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ସେଇ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଦେଵଦେଵେଶମଣୀଯାଂସମଣୋଃ ସଦା
ମୁଁ ସଦା ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ନମଃ ସହସ୍ରଶିରସେ ଅନନ୍ତାଯ ମହାତ୍ମନେ
ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଅନନ୍ତ ଓ ମହାନ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
କୀର୍ତଯନ୍ତି ଚ ଯଂ ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ପରାଯଣମ୍
ସମସ୍ତେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ମନନ୍ତି।
ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ତ୍ରାହି ମାଂ ଶରଣାଗତମ୍
ହେ ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ରୀତିମାନଭଵଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ଖୁସି ହେଲେ।
ଗରୁଡସ୍ଥୋ ଜଗତ୍ସ୍ଵାମୀ ଲୋକାଧାରସ୍ତପୋଧନଃ
ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଆଧାର, ତପସ୍ଵୀ ପ୍ରଭୁ,
ଉଜ୍ଜହାରାପ୍ରମେଯାତ୍ମା ତରସା ମଧୁସୂଦନଃ
ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ମଧୁସୂଦନ, ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇଲେ।
ମୋକ୍ଷଯାମାସ ନାଗେନ୍ଦ୍ରଂ ପାଶେଭ୍ଯଃ ଶରଣାଗତମ୍
ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ସେଇ ନାଗରାଜଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ଗ୍ରାହତ୍ଵମଗମତ୍ କୃଷ୍ଣାଦ୍ ଵଧଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵଂ ଗତଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇ, ଗ୍ରାହ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ଆପଦ୍ଵିକ୍ତୌ ଯୁଗପଦ୍ ଗଜଗନ୍ଧର୍ଵସତ୍ତମୌ
ସେ ଆପତ୍କାଳରେ, ଗଜ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ ଦୁହେଁ ଏକାସାଥି ଥିଲେ।
ଅଭଵତ୍ ତ୍ଵଥ ଦେଵେଶସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଚୈଵ ପ୍ରପୂଜିତଃ
ତାପରେ, ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଦୁହେଁଠାରୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ଲାଗିଲେ।
ସଂସ୍ମରିଷ୍ଯନ୍ତି ମନୁଜାଃ ପ୍ରଯତାଃ ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧଯଃ
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ଦୃଢ଼ ମନରେ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଘଟଣାକୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ।
ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନୋ ନଶ୍ଯତେ ତେଷାଂ ସୁସ୍ଵପ୍ନଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନଙ୍କର ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଦୂରିଯିବ ଓ ଭଲ ସ୍ୱପ୍ନ ଆସିବ।
ନାରସିଂହଂ ଚ ନାଗେନ୍ଦ୍ରଂ ସୃଷ୍ଟିପ୍ରଲଯକାରକମ୍
ନାରସିଂହ ଓ ନାଗରାଜ, ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତିବା ମଧ୍ୟ।
ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ପୁଣ୍ଯଂ ଲୋକମଵାପ୍ନୁଯୁଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ପୁଣ୍ୟର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସ୍ପର୍ଶଯାମାସ ହସ୍ତେନ ଗଜଂ ଗନ୍ଧର୍ଵମେଵ ଚ
ସେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ହାତୀ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଜଗାମ ଶରଣଂ ଵିପ୍ର ନାରାଯଣପରାଯମଃ
ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ପାପବନଧାଚ୍ଚ ଶାପାଚ୍ଚ ଗ୍ରାହଂ ଚାଦ୍ଭୁତକର୍ମକୃତ୍
ପାପର ବନ୍ଧନ ଏବଂ ଶାପର କାରଣରୁ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ—ଧରି ନେବା।
ଗତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦୁର୍ଵିଜ୍ଞେଯଗତିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଅବିଗମ୍ୟ ଚାଳି ଥିବା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଭଗବାନ୍ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଵଵନ୍ଦିରେ ମହାତ୍ମାନଂ ପ୍ରଭୁଂ ନାରାଯଣଂ ହରିମ୍
ସେମାନେ ମହାତ୍ମା, ପ୍ରଭୁ, ନାରାୟଣ, ହରିଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କଲେ।