କାରଣ୍ଡଵସମାକୀର୍ଣଂ ରାଜହଂସୋପଶୋଭିତମ୍
କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିବା ଏହି ହ୍ରଦଟି ରାଜହଂସମାନେ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
କମଲୈଃ ଶତପତ୍ରୈଶ୍ଚ କାଞ୍ଚନୈଃ ସମଲଙ୍କୃତମ୍
ସେଠାରେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମ ଓ ଶତପତ୍ରୀ ଫୁଲ ରହି ହ୍ରଦକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର କରିଥିଲା।
ଗୁଲ୍ମୈଃ କୀଚକଵେଣୂନାଂ ସମନ୍ତାତ୍ ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଚାରିପାଖରେ କୀଚକ ଓ ବାଁସ ଗଛର ଝୁପୁଡ଼ି ଏହି ହ୍ରଦକୁ ଘେରି ରହିଥିଲା।
ଆସୀଦ୍ ଗ୍ରାହୋ ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ରିପୁରାକେକରେକ୍ଷମଃ
ସେଠାରେ ଏକ ମଗର ରହୁଥିଲା, ଯାହା ହାତୀମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଶିକାର ପାଇଁ ଚକିତ ଥାଏ।
ମଦସ୍ରାଵୀ ଜଲାକାଙ୍କ୍ଷୀ ପାଦଚାରୀଵ ପର୍ଵତଃ
ସେ ମଗର ମଦରେ ଭିଜିଥିଲା, ପାଣି ପାଇଁ ଆସା କରୁଥିଲା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ପରି ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲା।
ଗଜୋ ହ୍ଯଞ୍ଜନସଂକାଶୋ ମଦାଚ୍ଚଲିତଲୋଚନଃ
ହାତୀଟି କାଜଳ ଭଳି କଳା, ମଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ସଲୀଲଃ ପଙ୍କଜଵନେ ଯୂଥମଧ୍ଯଗତଶ୍ଚରନ୍
ସେ ହାତୀଟି ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଝିଲିମିଲି ଜଳରେ, ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲା।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀନାଂ କରେଣୂନାଂ କ୍ରୋଶନ୍ତୀନାଂ ଚ ଦାରୁଣମ୍
ସେତେବେଳେ କେତେକ ମହିଳା ହାତୀ ଦେଖି ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଵାରୁଣୈଃ ସଂଯତଃ ପାଶୈର୍ନିଷ୍ପ୍ରଯତ୍ନଗତିଃ କୃତଃ
ପାଣିରେ ବସୁଥିବା ପଶୁମାନଙ୍କର ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ି, ସେ ହାତୀଟି ଚଳାଚଳରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଵିସ୍ଫୂର୍ଯ ଚ ଯଥାଶକ୍ତି ଵିକ୍ରୋସଂଶ୍ଚ ମହାରଵାନ୍
ସେ ହାତୀଟି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ହଁଚାଲା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ରାବ କରିଲା।
ପରମାପଦମାପନ୍ନୋ ମନସାଚିନ୍ତଯଦ୍ଧରିମ୍
ଏପରି ଅତି ବଡ଼ ବିପଦରେ ପଡ଼ି, ସେ ହାତୀ ମନରେ ହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲା।
ତମେଵ ଶରଣଂ ଦେଵଂ ଗତଃ ସର୍ଵାତ୍ମନା ତଦା
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ମନ, ଦେହ ଓ ପ୍ରାଣରେ ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲା।
ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତରାଭ୍ଯାସାତ୍ ଭକ୍ତିମାନ୍ ଗରୁଡଧ୍ଵଜେ
ଅନେକ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମାନ୍ତରର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲା।
ମଥିତାମୃତଫେନାଭଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍
ମଥାଯାଇଥିବା ଅମୃତର ଫେନ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲା।
ଆପଦ୍ଵିମୋକ୍ଷମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ ଗଜଃ ସ୍ତୋତ୍ରମୁଦୀରଯତ୍
ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ହାତୀ ଭଗବାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା।
ଅନାଶ୍ରିତାଯ ଦେଵାଯ ନିଃସ୍ପୃହାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଯିଏ କାହାରି ଆଶ୍ରୟ ନେଇନାହାନ୍ତି, ଯିଏ କିଛି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠି ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅନ୍ତରାଯ ଚୈକାଯ ଅଵ୍ଯକ୍ତାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ଭିତରେ ଅଛନ୍ତି, ଏକମାତ୍ର, ଅଦୃଶ୍ୟ, ସେଠି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅପ୍ରର୍କ୍ଯାପ୍ରମେଯାଯ ଅତୁଲାଯ ନମୋ ନମଃ
ଯିଏ ଅପରିମାପ୍ୟ, ଅପ୍ରମେୟ, ତୁଳନାହୀନ, ସେଠି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ମୋର ନମସ୍କାର।
ସନାତନାଯ ପୂର୍ଵାଯ ପୁରାଣାଯ ନମୋ ନମଃ
ସନାତନ, ପୁରୁଣା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଜଗତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯ ଗୋଵିନ୍ଦାଯ ନମୋ ନମଃ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରାଯ ଦେଵାଯ ଶିଵାଯ ହରଯେ ନମଃ
ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଦେବ, ଶିବ ଓ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନାରାଯଣାଯ ଵିଶ୍ଵାଯ ଦେଵାନାଂ ପରମାତ୍ମନେ
ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଶ୍ରୀଶାର୍ଙ୍ଗଚକ୍ରାସିଗଦାଧରାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତସ୍ମୈ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଯ
ଶାର୍ଙ୍ଗ, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ ଓ ଗଦାଧାରୀ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରମୁନିଚାରଣସଂସ୍ତୁତାଯ ଦେଵୋତ୍ତମାଯ ଵରଦାଯ ନମୋ ଽଚ୍ଯୁତାଯ
ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଋଷି ଓ ଚାରଣମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଇ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପୀତାମ୍ବରାଯ ମଧୁକୈଟଭନାଶନାଯ ଵିଶ୍ଵାଯ ଚାରୁମୁକୁଟାଯ ନମୋ ଽଜରାଯ
ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାଶକ, ବିଶ୍ୱର ଅବିନାଶୀ, ସୁନ୍ଦର ମୁକୁଟଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନାନାଵିଚିତ୍ରମୁକୁଟାଙ୍ଗଦଭୂଷଣାଯ ସର୍ଵେଶ୍ଵରାଯ ଵରଦାଯ ନମୋ ଵରାଯ
ନାନା ଅଦ୍ଭୁତ ମୁକୁଟ ଓ ବାହୁବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ଦାତା, ସର୍ବୋତ୍ତମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଵିଘ୍ନଶମନୋଦ୍ଯତପୌରୁଷାଯ ଯୋଗେଶ୍ଵରାଯ ଵିରଜାଯ ନମୋ ଵରାଯ
ଦେବମାନଙ୍କର ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ନାଥ, ଶୁଦ୍ଧ, ଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନାରାଯଣାଯାତ୍ମହିତାଯନାଯ ମହାଵରାହାଯ ନମସ୍କରୋମି
ନାରାୟଣ, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ମହାବରାହଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯୁଗାନ୍ତଶେଷଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣଂ ତଂ ଦେଵଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯୁଗ ଶେଷରେ ଯିଏ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହନ୍ତି, ସେଇ ପୁରୁଣା ପୁରୁଷ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞମାତ୍ମପ୍ରଭଵଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯ
କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଆତ୍ମାର ଉତ୍ସ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।