ସ୍ଥିତଃ ସ୍ଥିଣ୍ଡିଲଶାଯୀ ତୁ ପଠନ୍ ସାରସ୍ଵତଂ ସ୍ତଵମ୍
ସେଠାରେ ମାଟିରେ ଶୋଇ ରହି, ସାରସ୍ୱତ ସ୍ତବ ପଢ଼ିଲେ।
ଜଗାମ ଦାନଵୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସର୍ଵପାପହରଂ ହରିମ୍
ଦାନବ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଯୌ ପୁରା ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରାହ କ୍ରୋଡରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ପୂର୍ବେ ଭଗବାନ୍ କ୍ରୋଡ଼ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ବେଳେ କହିଥିଲେ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
ପୂଜଯନ୍ ଭଗଵତ୍ପାଦୌ ମହାଭାଗଵତୋ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ସେ ମହାଭକ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କର ପାଦକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଯତ୍କୀର୍ତ୍ତନାଚ୍ଛ୍ରଵଣାତ୍ ସ୍ପର୍ଶନାଚ୍ଚ ଵିମୁକ୍ତପାପା ମନୁଜା ଭଵନ୍ତି
ଯାହାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତନ, ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ ମଣିଷମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଗଜେନ୍ଦ୍ରମୋକ୍ଷଣାଦୀଂସ୍ତୁ ଚତୁରସ୍ତାନ୍ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ଗଜେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଘଟଣା ଆଦି ଚାରିଟି ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ।
ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନନାଶୋ ଭଵତି ଯୈରୁକ୍ତୈଃ ସଂଶ୍ରୁତୈଃ ସ୍ମୃତୈଃ
ଏହି ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ିଲେ, ଶୁଣିଲେ କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କଲେ ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ସାରସ୍ଵତଂ ତତଃ ପୁଣ୍ଯୌ ପାପପ୍ରଶମନୌ ସ୍ତଵୌ
ତାପରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ସାରସ୍ବତ ସ୍ତବ।
ସୁତଃ ପର୍ଵତରାଜସ୍ଯ ସୁମେରୋର୍ଭାସ୍କରଦ୍ଯୁତେଃ
ପର୍ବତରାଜ ସୁମେରୁଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଉତ୍ଥିତଃ ସାଗରଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଦେଵର୍ଷିଗଣସେଵିତଃ
ସେ ସାଗରକୁ ଭେଦି ଉଠିଲେ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ କିନ୍ନରୈର୍ଯକ୍ଷୈଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣପନ୍ନଗୈଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ପନ୍ନଗମାନେ।
ଵୃକଦ୍ଵୀପିଗଜେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵୃଗାତ୍ରୋ ଵିରାଜତେ
ଓଲା, ବନ୍ୟପଶୁ ଓ ଗଜେନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ତାଙ୍କ ଆକୃତି ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଚୂତନୀପକଦମ୍ବୈଶ୍ଚ ଚନ୍ଦନାଗୁରୁଚମ୍ପକୈଃ
ଆମ୍ବ, ନୀପ, କଦମ୍ବ, ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛମାନେ।
ତଥାନ୍ଯୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଵୃକ୍ଷୈଃ ସର୍ଵତଃ ସମଲଙ୍କୃତଃ
ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୋଭିତ।
ଶୋଭିତୋ ରୁଚିରପ୍ରଖ୍ଯୈସ୍ତ୍ରିଭିର୍ଵିସ୍ତୀର୍ଣସାନୁଭିଃ
ତିନିଟି ବିସ୍ତୃତ ଶୃଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଉଥିବା, ରୂପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ।
ଜୀଵଞ୍ଜୀଵକସଂଘୁଷ୍ଟୈଶ୍ଚକୋରଶିଖିନାଦିତୈଃ
ଜୀବଜନ୍ତୁମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ରହି, ଚକୋର ଓ ମୟୂର ରବରେ ଗଞ୍ଜିଉଛି।
ନାନାପୁଷ୍ପସମାକୀର୍ଣଂ ନାନାଗନ୍ଧାଧିଵାସିତମ୍
ନାନା ପୁଷ୍ପରେ ଢାକା, ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ପାଣ୍ଡୁରାମ୍ବୁଦସଂକାଶଂ ତୁଷାରଚଯସଂନିଭମ୍
ଧଳା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ତୁଷାର ରାଶି ସମାନ।
ତୃତୀଯଂ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ପ୍ରକୃଷ୍ଟଂ ଶୃଙ୍ଗମୁତ୍ତମମ୍
ତୃତୀୟ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୃଙ୍ଗ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନିବାସ।
ନାତପ୍ତତପସୋ ଲୋକେ ଯେ ଚ ପାପକୃତୋ ଜନାଃ
ଏହି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ପାପ କରନ୍ତି।
କାରଣ୍ଡଵସମାକୀର୍ଣଂ ରାଜହଂସୋପଶୋଭିତମ୍
କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିବା ଏହି ହ୍ରଦଟି ରାଜହଂସମାନେ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
କମଲୈଃ ଶତପତ୍ରୈଶ୍ଚ କାଞ୍ଚନୈଃ ସମଲଙ୍କୃତମ୍
ସେଠାରେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମ ଓ ଶତପତ୍ରୀ ଫୁଲ ରହି ହ୍ରଦକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର କରିଥିଲା।
ଗୁଲ୍ମୈଃ କୀଚକଵେଣୂନାଂ ସମନ୍ତାତ୍ ପରିଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଚାରିପାଖରେ କୀଚକ ଓ ବାଁସ ଗଛର ଝୁପୁଡ଼ି ଏହି ହ୍ରଦକୁ ଘେରି ରହିଥିଲା।
ଆସୀଦ୍ ଗ୍ରାହୋ ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ରିପୁରାକେକରେକ୍ଷମଃ
ସେଠାରେ ଏକ ମଗର ରହୁଥିଲା, ଯାହା ହାତୀମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଶିକାର ପାଇଁ ଚକିତ ଥାଏ।
ମଦସ୍ରାଵୀ ଜଲାକାଙ୍କ୍ଷୀ ପାଦଚାରୀଵ ପର୍ଵତଃ
ସେ ମଗର ମଦରେ ଭିଜିଥିଲା, ପାଣି ପାଇଁ ଆସା କରୁଥିଲା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ପରି ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲା।
ଗଜୋ ହ୍ଯଞ୍ଜନସଂକାଶୋ ମଦାଚ୍ଚଲିତଲୋଚନଃ
ହାତୀଟି କାଜଳ ଭଳି କଳା, ମଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ସଲୀଲଃ ପଙ୍କଜଵନେ ଯୂଥମଧ୍ଯଗତଶ୍ଚରନ୍
ସେ ହାତୀଟି ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଝିଲିମିଲି ଜଳରେ, ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲା।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀନାଂ କରେଣୂନାଂ କ୍ରୋଶନ୍ତୀନାଂ ଚ ଦାରୁଣମ୍
ସେତେବେଳେ କେତେକ ମହିଳା ହାତୀ ଦେଖି ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଵାରୁଣୈଃ ସଂଯତଃ ପାଶୈର୍ନିଷ୍ପ୍ରଯତ୍ନଗତିଃ କୃତଃ
ପାଣିରେ ବସୁଥିବା ପଶୁମାନଙ୍କର ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ି, ସେ ହାତୀଟି ଚଳାଚଳରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଵିସ୍ଫୂର୍ଯ ଚ ଯଥାଶକ୍ତି ଵିକ୍ରୋସଂଶ୍ଚ ମହାରଵାନ୍
ସେ ହାତୀଟି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ହଁଚାଲା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ରାବ କରିଲା।