ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା ଶୁଭଵ୍ରତଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶୁଭ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ସେ, ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।
ନୀଯତାଂ ସୁରଲୋକାଯ ଦୀଯତାଂ ଵାସଵାଯ ଚ
ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ନେଇଯିଅ, ଏବଂ ବାସବଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ।
ସହସ୍ରାକ୍ଷାଯ ତାଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀମ୍
ସେ, ଯିଏ ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କୁ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଦେଵାରାଜାଯ କାମାଦ୍ଯାସ୍ତତୋ ଽଭୃଦ୍ ଵିସ୍ମଯଃ ପରଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କୁ କାମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଓ ସେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପାତାଲେଷୁ ତଥା ମର୍ତ୍ଯୈ ଦିକ୍ଷ୍ଵଷ୍ଟାସୁ ଜଗାମ ଚ
ସେ ପାତାଳରେ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଓ ଅଷ୍ଟ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଭିଷିକ୍ତସ୍ତଦା ରାଜ୍ଯେ ପ୍ରହ୍ଲାଦୌ ନାମ ଦାନଵଃ
ସେଇ ସମୟରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ରାଜ୍ୟରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ।
ମଖାନି ଭୁଵି ରାଜାନୋ ଯଜନ୍ତେ ଵିଧିଵତ୍ତଦା
ସେଇବେଳେ, ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ।
ଵୈଶ୍ଯାଶ୍ଚ ପଶୁଵୃତ୍ତିସ୍ଥାଃ ଶୂଦ୍ରାଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣେ ରତାଃ
ବଣିକମାନେ ଗୋପାଳନରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ସେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।
ଆଵର୍ତ୍ତତ ତତୋ ଦେଵା ଵୃତ୍ତ୍ଯା ଯୁକ୍ତାଭଵାନ୍ ମୁନେ
ତାପରେ, ମୁନିବର, ଦେବମାନେ ପୁନି ନିଜ-ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଗଲେ ।
ଜଗାମ ନର୍ମଦାଂ ସ୍ନାତୁଂ ତୀର୍ଥଂ ଚୈଵାକୁଲୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ନର୍ମଦା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଅକୁଳୀଶ୍ୱର ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ ।
ଅଵତୀର୍ଣଂ ପ୍ରଜଗ୍ରାହ ନାଗଃ କେକରଲୋହିତଃ
ସେ ତଳକୁ ଯିବାବେଳେ କେକରଲୋହିତ ନାମକ ଏକ ନାଗ ତାଙ୍କୁ ଧରିନେଲା ।
ସଂସ୍ମୃତେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷେ ନିର୍ଵିଷୋ ଽଭୂନ୍ମହୋରଗଃ
ସେ ପଦ୍ମନୟନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ସହିତ, ବଡ଼ ନାଗର ବିଷ ହରାଇଗଲା ।
ନିର୍ଵିଷଶ୍ଚାପି ତତ୍ଯାଜ ଚ୍ଯଵନଂ ଭୁଜଗୋତ୍ତମଃ
ବିଷ ହରାଇଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା ।
ଚଚାର ନାଗକନ୍ଯାଭିଃ ପୂଜ୍ଯଚମାନଃ ସମନ୍ତତଃ
ସେ ନାଗକନ୍ୟାମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ପୂଜା କରିଥିବାବେଳେ ସେଠାରେ ଘୁରୁଥିଲେ ।
ସଂପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଽଥ ଦଦର୍ଶ ତମ୍
ଏଭଳି ପୂଜିତ ହେଉଥିବାବେଳେ ଦାୟତ୍ୟମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ସଂପୂଜିତୋପଵିଷ୍ଟଶ୍ଚ ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚାଗମନଂ ପ୍ରତି
ସେ ପୂଜିତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ପଚାରାଯାଇଲା ।
ସ୍ନାତୁମେଵାଗତୋ ଽସ୍ମ୍ଯଦ୍ଯ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଞ୍ଚୈଵାକୁଲୀଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ଆଜି କେବଳ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଏବଂ ଅକୁଳୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି ।
ସମାନୀତୋ ଽସ୍ମି ପାତାଲେ ଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚାତ୍ର ଭଵାନପି
ମୋତେ ପାତାଳକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଏଠାରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଧର୍ମସଂଯୁକ୍ତଂ ସ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯକୋଵିଦଃ
ଉଚିତ କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେ, ଧର୍ମରେ ଭରିଥିବା କଥା କହିଲେ ।
ରସାତଲେ ଚ କାନି ସ୍ଯୁରେତଦ୍ ଵକ୍ତୁଂ ମମାର୍ହସି
ରସାତଳରେ କେଉଁଠି କ’ଣ ଅଛି, ଏହି କଥା ଆପଣ ମୋତେ କହିବାକୁ ଉଚିତ ।
ଚକ୍ରତୀର୍ଥଂ ମହାବାହୋ ରସାତଲତଲେ ଵିଦୁଃ
ହେ ବଳଶାଳୀ, ରସାତଳ ତଳରେ ଚକ୍ରତୀର୍ଥ ଅଛି ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି ।
ନେମିଷୈ ଗନ୍ତୁକାମସ୍ତୁ ଦାନଵାନିତଦବ୍ରଵୀତ୍
ନେମିଷକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଦାନବମାନେ, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମଃ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ପୀତଵାସସମଚ୍ଯୁତମ୍
ଆମେ ପଦ୍ମନୟନ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ।
ଚକ୍ରୁରୁଦ୍ଯୋଗମତୁଲଂ ନିର୍ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ରସାତଲାତ୍
ସେମାନେ ବଡ଼ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ ଏବଂ ରସାତଳରୁ ବାହାରିଗଲେ ।
ନେମିଷାରଣ୍ଯମାଗତ୍ଯ ସ୍ନାନଂ ଚକ୍ରୁର୍ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ନେମିଷ ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ ।
ଚରନ୍ ସରସ୍ଵତୀଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ଦଦର୍ଶ ଵିମଲୋଦକାମ୍
ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ସେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଜଳ ଥିବା ସରସ୍ୱତୀକୁ ଦେଖିଲେ ।
ଦଦର୍ଶ ବାଣାନପରାନ୍ ମୁଖେ ଲଗ୍ନାନ୍ ପରସ୍ପରମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ତୀର ମୁହଁରେ ଅଟକିଯାଇଛି, ଏବଂ ପରସ୍ପରରେ ଗୁଞ୍ଜିଯାଇଛି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତୁଲଂ ତଦା ଚକ୍ରେ କ୍ରୋଧଂ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରଃ କିଲ
ଏହା ଦେଖି ଦାନବମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ।
ସମୁନ୍ନତଜଟାଭାରୌ ତପସ୍ଯାସକ୍ତମାନସୌ
ଉଚ୍ଚ ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିବା, ତପସ୍ୟାରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା ସେମାନେ,
ଶାର୍ଙ୍ଗମାଗଵଂ ଚୈଵ ଅକ୍ଷ୍ଯ୍ଯୌ ଚ ମହେଷୁଧୀ
ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲା ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗାଈ ଏବଂ ଦୁଇଟି ଅଶୀର୍ଣ୍ଣ ତୁଣୀ।