ଶୂଲବାହୁଂ ଚ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଦଦର୍ଶ ଦନୁପୁଙ୍ଗଵଃ
ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୂଳବାହୁ ଓ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶୂଲଂ ତଥା ଵାସୁଦେଵୋ ମମୈତଦ୍ ବ୍ରୂହି ପୃଚ୍ଛତଃ
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ଶୂଳ ଦେଖାଇଲେ; ଆପଣ ପଚାରିଥିବାରୁ ଏହା ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତୁ।
କଥଯାମାସ ଯାଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭଵିଷ୍ଯମନଵେ ପୁରା
ସେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁ ପୂର୍ବରୁ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ମନୁଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।
ଆରାଧଯାମାସ ଵିରଞ୍ଚିମାରାତ୍ ସ ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ଵରଦୋ ବଭୂଵ
ସେ ନିକଟରୁ ବିରଞ୍ଚିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ତାହାରେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଶାପୈଶ୍ଚ ନିରୀପ୍ସିତାର୍ଥୋ ଜଲେ ଚ ଵହ୍ନୌ ସ୍ଵଗୁଣୋପହର୍ତ୍ତା
ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କର ଶାପରେ ତାଙ୍କର ଚାହିଦା ହାରାଇଗଲା, ଜଳ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ସେ ନିଜ ଗୁଣ ହରାଇଲେ।
ଆବାଧମାନୋ ଵିଚଚାର ଭୂମ୍ଯାଂ ସର୍ଵାଃ କ୍ରିଯା ନାଶଯଦୁଗ୍ରମୂର୍ତିଃ
ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ତାଙ୍କରେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ତୈଶ୍ଚାପି ସାର୍ଦ୍ଧ ଭଗଵାଞ୍ଜଗାମ ହିମାଲଯଂ ଯତ୍ର ହରସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରଃ
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଭଗବାନ୍ ହିମାଳୟକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଶିବ ରହୁଛନ୍ତି।
ନିଜାଯୁଧାନାଂ ଚ ଵିପର୍ଯଯଂ ତୌ ଦେଵାଧିପୌ ଚକ୍ରତୁରୁଗ୍ରକର୍ମିଣୌ
ସେଇ ଦୁଇ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ, ନିଜ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ବଦଳାଇଲେ।
ମତ୍ଵାଜେଯୌ ଶତ୍ରୁଭିର୍ଘୋରରୁପୌ ଭଯାସ୍ତୋଯେ ନିମ୍ନଗାଯାଂ ଵିଵେଶ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଅଜୟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦେଖି, ସେ ଭୟରେ ଏକ ଭୟାନକ ପାଣିରେ ପଡ଼ିବା ପରି ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦ୍ଵଯୋଃ ସଶସ୍ତ୍ରୌ ତଟଯୋର୍ହରୀଶୌ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନମୂର୍ତୀ ସହସା ବଭୂଵତୁଃ
ନଦୀର ଦୁଇ ପାରେ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବାନରମୁଖ୍ୟମାନେ ହଠାତ୍ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଦିଶସ୍ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଭଯକାତରାକ୍ଷୋ ଦୁର୍ଗଂ ହିମାଦ୍ରିଂ ଚ ତଦାରୁରୋହ
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖି, ଭୟରେ କାପୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ତାପରେ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଦୁର୍ଗକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ଵେଗାଦୁଭୌ ଦୁଦୁଵତୁଃ ସଶସ୍ତ୍ରୌ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ରିଶୂଲୀ ଗିରିଶଶ୍ଚ ଚକ୍ରୀ
ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦୁଇଜଣେ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଆଗେଇଲେ—ଏଠି ବିଷ୍ଣୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ପାହାଡ଼ର ମାଲିକ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି।
ପପାତ ଶୈଲାତ୍ ତପନୀଯଵର୍ଣୋ ଯଥାନ୍ତରିକ୍ଷାଦ୍ ଵିମଲା ଚ ତାରା
ସେ ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଶୈଳରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରୁ ଏକ ଶୁଭ୍ର ତାରା ଖସିଯାଏ।
ଯତ୍ରାଘହନ୍ତ୍ରୀ ହ୍ଯଭଵଦ୍ ଵିତସ୍ତା ହରାଙ୍ଘ୍ରିପାତାଚ୍ଛିଶିରାଚଲାତ୍ତୁ
ଏଠି, ଶିତଳ ପାହାଡ଼ରେ ହରଙ୍କ ପାଦ ପଡ଼ିବାରୁ, ପାପ ନାଶକ ବିତସ୍ତା ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଉପୋଷ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ହିମଵନ୍ତମାଗାଦ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଗିରୀଶଂ ଶିଵଵିଷ୍ଣୁଗୁପ୍ତମ୍
ଭକ୍ତିସହିତ ଉପବାସ କରି, ସେ ହିମବନ୍ତକୁ ଗଲେ, ଶିବ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଗୁପ୍ତ ରହିଥିବା ପାହାଡ଼ମାଳିକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ।
ଵିସ୍ତୁତେ ହିମଵତ୍ପାଦେ ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗଂ ଜଗାମ ସଃ
ସେ, ପ୍ରଶଂସିତ ହିମବନ୍ତ ପାଦରେ, ଉଚ୍ଚ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଗଲେ।
ଯେନ ପ୍ରଚିଚ୍ଛେଦ ତ୍ରିଧୈଵ ଶଙ୍କରଂ ଜିଜ୍ଞାସମାନୋ ଽସ୍ତ୍ରବଲଂ ମହାତ୍ମା
ସେଠାରେ, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ତିନି ଭାଗରେ କାଟିଦେଲେ।
କିମର୍ଥମାଯୁଧଂ ଚକ୍ରଂ ଦତ୍ତଵାଂଲ୍ଲୋକପୂଜିତମ୍
କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ ଚକ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦିଆଯାଇଥିଲା?
ଚକ୍ରପ୍ରଦାନସଂବଦ୍ଧାଂ ଶିଵମାହାତ୍ମଯଵର୍ଧିନୀମ୍
ଚକ୍ର ଦାନ ସହିତ ଯେଉଁ କଥା ଜଡିତ, ସେଇ କଥା ଶିବଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ବଢ଼ାଏ।
ଗୃହାଶ୍ରମୀ ମହାଭାଗୋ ଵୀତମନ୍ଯୁରିତି ସ୍ମୃତଃ
ଯିଏ ଗୃହସ୍ଥ ଓ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ିଥିବା, ସେଇପରି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ପତିଵ୍ରତା ପତିପ୍ରାଣା ଧର୍ମଶୀଲେତି ଵିଶ୍ରୁତା
ସେ ନାରୀ ପତିନିଷ୍ଠା, ପତି ହେଉଛନ୍ତି ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସଂବଭୂଵ ସୁତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଉପମନ୍ଯୁରିତି ସମୃତଃ
ଏକ ଗୌରବମୟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ଉପମନ୍ୟୁ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ପୋଷଯାମାସ ଵଦତୀ କ୍ଷୀରମେତତ୍ ସୁଦୁର୍ଗତା
ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଜଣେ ମାଆ ଯେତେକି ଦୁଧ ମିଳିଲା, ତାହାରେ ପୁଅକୁ ପୋଷଣ କଲେ।
ସଂଭାଵନାମପ୍ଯକରୋଚ୍ଛାଲିପିଷ୍ଟରସେ ଽପି ହି
ସେ ମାଆ ମାନ୍ୟତା ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଚାଉଳ ପିଠାର ରସରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
କ୍ଷୀରୌଦନଂ ଚ ବୁଭୁଜେ ସୁସ୍ଵାଦୁ ପ୍ରାଣପୁଷ୍ଟିଦମ୍
ସେ ଦୁଧରେ ରନ୍ଧା ଚାଉଳ ଖାଇଲେ, ଯାହା ବହୁତ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଏବଂ ଜୀବନକୁ ପୁଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲା।
ମାତ୍ରା ଦତ୍ତଂ ଦ୍ଵିତୀଯେ ଽହ୍ନି ନାଦତ୍ତେ ପିଷ୍ଟଵାରି ତତ୍
ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ, ସେ ମାଆ ଦେଇଥିବା ଚାଉଳ ଚୁଣା ପାଣି ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ।
ତଂ ମାତା ରୁଦତୀ ପ୍ରାହ ବାଷ୍ପଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା
ମାଆ କାନ୍ଦୁଥିବା ବେଳେ, ଲୁହାରେ ଭିଜା କଣ୍ଠରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅପ୍ରସନ୍ନେ ଵିରୁପାକ୍ଷେ କୁତଃ କ୍ଷୀରେଣ ଭୋଜନମ୍
ବିରୂପାକ୍ଷ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ଦୁଧରେ ଖାଦ୍ୟ କିପରି ମିଳିପାରିବ?
ତଦାରାଧଯ ଦେଵେଶଂ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ତ୍ରିଶୂଲିନମ୍
ସେହିପାଇଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଠାକୁର, ବିରୂପାକ୍ଷ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଽମୃତପାଯିତ୍ଵଂ କିଂ ପୁନଃ କ୍ଷୀରଭୋଜନମ୍
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲେ ଅମୃତ ପିବିବା ଅଧିକାର ମିଳେ—ତେବେ ଦୁଧରେ ଚାଉଳ ଖାଇବା କିଏ ଅସମ୍ଭବ?