ଅଦ୍ଯାତିଥିରଯଂ ପୂଜ୍ଯଃ ସଦୈଵ ସ୍ଵଜନୋ ମମ
ଆଜି ଏହି ଅତିଥିକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ—ସେ ସଦା ମୋର ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ।
ଅସ୍ମିନ୍ ସମାଗତେ ପ୍ରେତାଃ ପ୍ରୀତିର୍ଜାତା ମମାତୁଲା
ଏହାର ଆଗମନରେ, ପିତୃଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋର ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଜନ୍ମିଛି।
ଦଧ୍ଯୋଦନେନ ସଂପୂର୍ଣମାଜଗାମ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଦହିଭାତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ନେଇ ଆସିଥିଲେ।
ଵାରିଧାନୀ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ପ୍ରେତାନାମଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତା
ଏକ ଜଳପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲା, ଯାହା ପିତୃଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରାହୋତ୍ତିଷ୍ଠ ଵଣିକ୍ପୁତ୍ର ତ୍ଵମାହ୍ନିକମୁପାଚର
ସେ କହିଲେ, 'ଉଠ, ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମର ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ କର।'
କୃତାହ୍ନିକାଵୁଭୌ ଜାତୌ ଵଣିକ୍ ପ୍ରେତପତିସ୍ତଥା
ବ୍ୟାପାରୀ ଓ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କର ନାୟକ—ଏହି ଦୁଇଜଣେ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରେତେଭ୍ଯୋ ଵ୍ଯଦଦାତ୍ ତତଃ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଭାଗ କରି ଦେଲେ।
ଅନନ୍ତରଂ ସବୁଭୁଜେ ପ୍ରେତପାଲୋ ବରାଶନମ୍
ତାପରେ, ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କର ନାୟକ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ଖାଇଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଧାନମଗାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵଣିକ୍ପୁତ୍ରସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବଣିକ୍ର ପୁଅ ତାଙ୍କର ଆଖି ଆଗରେ ହିଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ପ୍ରେତପାଲଂ କୌତୂହଲମନା ଵଶୀ
କୌତୁହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ବଶୀ ସେଠାରେ ପିତୃଲୋକର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
କୁତଶ୍ଚ ଵାରିଧାନୀଯଂ ସଂପୂର୍ଣା ପରମାମ୍ଭସା
ଏହି ଘଡ଼ାଟି ଏତେ ଉତ୍ତମ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଏହା କେଉଁଠୁ ଆସିଛି?
ଭଵାନପି ଚ ତେଜସ୍ଵୀ କିଞ୍ଚିତ୍ପୁଷ୍ଟଵପୁଃ ଶୁଭଃ
ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଦେଖିବାକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅଳ୍ପ ମୋଟ ଦେହ ଓ ଶୁଭ ଆକୃତି ଅଛନ୍ତି।
ସର୍ଵମେତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ କୋ ଭଵାନ୍ କା ଶମୀ ତ୍ଵିଯମ୍
ମୋତେ ସବୁ କଥା କହନ୍ତୁ: ଆପଣ କିଏ, ଏହି ଶମୀ କିଏ?
ଶଶଂସ ସର୍ଵମସ୍ଯାଦ୍ଯଂ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ପୁରାତନମ୍
ସେ ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେପରି ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ।
ସୋମଶର୍ମେତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ବହୁଲାଗର୍ଭସଂଭଵଃ
ସେ ବହୁଳାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସୋମଶର୍ମାନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସ ତୁ ସୋମଶ୍ରଵା ନାମ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ମହାଯଶାଃ
ତାଙ୍କର ନାମ ସୋମଶ୍ରବା, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଓ ବିଶେଷ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ।
ନ ଦଦାମି ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ନ ଚାଶ୍ନାମ୍ଯନ୍ନମୁତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ କିଛି ଦେଉନଥିଲି, ଆଉ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଖାଉନଥିଲି।
ତତୋ ରାତ୍ରୌ ନୃଭିର୍ ଘୋରୈସ୍ତାଡ୍ଯତେ ମମ ଵିଗ୍ରହଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ରାତିରେ ଭୟଙ୍କର ଲୋକମାନେ ମୋ ଦେହକୁ ପିଟନ୍ତି।
ନ ଚ କଶ୍ଚିନ୍ମାଭ୍ଯାସେ ତତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ବାନ୍ଧଵଃ
ସେଠାରେ ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ରହିନଥାନ୍ତି।
ଏଵମେତାଦୃଶଃ ପାପୀ ନିଵସାମ୍ଯତିନିର୍ଘୃଣଃ
ଏଭଳି ପାପୀ ହୋଇ, ମୁଁ ଏଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଭାବରେ ବସୁଛି।
କ୍ଷପଯାମି କଦନ୍ନାଦ୍ଯୈରାତ୍ମାନଂ କାଲଯାପନୈଃ
ମୁଁ ଖରାପ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଏଠି ଦିନ କଟାଉଛି, ଦେହକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଉଛି।
ଶ୍ରଵଣଦ୍ଵାଦଶୀ ନାମ ମାସି ଭାଦ୍ରପଦେ ଽଭଵତ୍
ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ ଏକ ଉପବାସ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଶ୍ରବଣଦ୍ୱାଦଶୀ କୁହାଯାଉଥିଲା।
ଇରାଵତ୍ଯା ନଡ୍ଵଲାଯା ବ୍ରହ୍ମକ୍ଷତ୍ରପୁରସ୍ସରଃ
ଇରାବତୀ ନଦୀ କୂଳରେ ନଡ଼ ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଆଗରେ ଥିଲେ।
କୃତୋପଵାସଃ ଶୁଚିମାନେକାଦଶ୍ଯାଂ ଯତଵ୍ରତଃ
ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଉପବାସ ରହି, ପବିତ୍ର ଓ ନିୟମିତ ଭାବରେ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିଥିଲେ।
ସଂପୂର୍ଣାଂ ଵସ୍ତୁସଂଵୀତାଂ ଛତ୍ରୋପାନହସଂଯୁତାମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜିନିଷରେ ଭରିଥିବା, ଛତା ଓ ଚପ୍ପଲ ସହିତ ଏକ ଘଡ଼ା ଥିଲା।
ପ୍ରଦତ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେନ୍ଦ୍ରାଯ ଶୁଚଯେ ଜ୍ଞାନଧର୍ମିଣେ
ଏହା ପବିତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଵର୍ଷାଣାଂ ସପ୍ତତୀନାଂ ଵୈ ନାନ୍ଯଦ୍ ଦତ୍ତଂ ହି କିଞ୍ଚନ
ସତରି ବର୍ଷ ହେଲା, ଏଠାରେ କିଛି ଦିଆଯାଇନଥିଲା।
ଅମୀ ଚାଦତ୍ତଦାନାସ୍ତୁ ମଦନ୍ନେନୋପଜୀଵିନଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କିଛି ଦେଇନଥିଲେ, ସେମାନେ ମୋ ଖାଦ୍ୟରେ ଜୀବନ ଚାଲାଇଲେ।
ଦତ୍ତଂ ତଦିଦମାଯାତି ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ଽପି ଦିନେ ଦିନେ
ଏଭଳି ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ସେଟି ଦିନେ ଦିନେ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ମୋ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ମଯି ଭୁକ୍ତେ ଚ ପୀତେ ଚ ସର୍ଵମନ୍ତର୍ହିତଂ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ଖାଇଲେ ଓ ପିଇଲେ, ସବୁ କିଛି ଲୁଚିଯାଏ।