ସମଵାପ ପରଂ ରୂପମୈଶ୍ଵର୍ଯ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।
ଆରୋଗ୍ଯମତୁଲଂ ପ୍ରାପ ସଂତାନମପି ଚାକ୍ଷଯମ୍
ସେ ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଵିରୂପତ୍ଵଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ରୂପଂ ପ୍ରାପ ଶ୍ରିଯା ସହ
କୁବିକୃତି ଛାଡ଼ି, ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀ ସହିତ ରୂପ ଲାଭ କଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ତ୍ରେତାଯୁଗସ୍ଯାଦୌ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ତପୋଧନ
ହେ ତପସ୍ୱୀ, ପୂର୍ବରୁ ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା।
ଶାକଲଂ ନାମ ନଗରଂ ଖ୍ଯାତଂ ସ୍ଥାନୀଯମୁତ୍ତମମ୍
ଶାକଳ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ଧନାଢ୍ଯୋ ଗୁଣଵାନ୍ ଭୋଗୀ ନାନାସାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେଠାରେ ଏକ ଧନୀ, ଗୁଣବାନ୍, ଭୋଗପ୍ରିୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକ ରହୁଥିଲେ।
ସାର୍ଥେନ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ନାନାଵିପଣପଣ୍ଯଵାନ୍
ସେ ବଡ଼ ଦଳ ସହିତ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବଜାର ସାମଗ୍ରୀ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଭଵଦ୍ ଦସ୍ଯୁତୋ ରାତ୍ରୌ ଅଵସ୍କନ୍ଦୋ ଽତିଦୁଃସହଃ
ରାତିରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚୋର ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ଅସହାଯୋ ମରୌ ତସ୍ମିଂଶ୍ ଚଚାରୋନ୍ମତ୍ତଵଦ୍ ଵଶୀ
ସେ ମରୁଭୂମିରେ ଏକାକି ଅବସ୍ଥାରେ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ମନୋବିକ୍ରମ ଭଳି ଘୁରୁଥିଲେ।
ଆତ୍ମା ଇଵ ଶମୀଵୃକ୍ଷୋ ମରାଵାସାଦିତଃ ଶୁଭଃ
ମରୁଭୂମିରେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ସମାନ ଏକ ଶମୀ ଗଛ ଶୁଭ ଭାବେ ମିଳିଗଲା।
ସମପଶ୍ଯଦଥାଯାନ୍ତଂ ପ୍ରେତଂ ପ୍ରେତଶତୈର୍ଵୃତମ୍
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ପିତୃଆତ୍ମା ସେଠାକୁ ଆସୁଛି, ଶତଶଃ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପିତୃଆତ୍ମାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ପିଣ୍ଡାଶିଭିଶ୍ଚ ପୁରତୋ ଧାଵଦ୍ଭୀ ରୂକ୍ଷଵିଗ୍ରହୈଃ
ତାଙ୍କର ସାମ୍ନାରେ କିଛି କଠୋର ଦେହ ଥିବା ପିତୃଆତ୍ମାମାନେ ଖାଇବା ଗୋଲା ଖାଉଥିବାବେଳେ ଦୌଡ଼ି ଆସୁଥିଲେ।
ଉପାଗମ୍ଯ ଶମୀମୂଲେ ଵଣିକ୍ପୁତ୍ରଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ
ସେ ଶମୀ ଗଛର ତଳେ ନିକଟକୁ ଆସି, ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟଶ୍ଛାଯାଯାଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶଲମାପ୍ତଵାନ୍
ଛାୟାରେ ସୁଖରେ ବସିଥିବା ସେ, ତାଙ୍କୁ ଖବର ପଚାରିଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା।
କୁତ ଆଗମ୍ଯତେ ବ୍ରୂହି କ୍ଵ ସାଧୋ ଵା ଗମିଷ୍ଯସି
ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, କହ, ଏ ଭଲ ମଣିଷ, ଏବେ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
ସମାପନ୍ନୋ ଽସି ଭଦ୍ରଂ ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ତୁମେ ନିରାପଦରେ ପହଞ୍ଚିଛ, ଦୟାକରି ସବୁ କଥା ମୋତେ କହ।
ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସ୍ଵଦେଶଧନଵିଚ୍ଯୁତିମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ—ସେ କିପରି ନିଜ ଦେଶ ଓ ଧନ ହରାଇଥିଲେ।
ଵମିକ୍ପୁତ୍ରଂ ତତଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରେତପାଲଃ ସ୍ଵବନ୍ଧୁଵତ୍
ତାପରେ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କର ନାୟକ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ପୁଅକୁ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ପରି କଥା କହିଲେ।
ଭୂଯୋ ଽପ୍ଯର୍ଥାଃ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯଦି ଭାଗ୍ଯବଲଂ ତଵ
ଯଦି ତୁମର ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ରହିଛି, ତେବେ ପୁଣି ଧନ ପାଇପାରିବ।
କ୍ଷୀଣସ୍ଯାସ୍ଯ ଶରୀରସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯା ନୋଦଯୋ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ, ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।
ଅଦ୍ଯାତିଥିରଯଂ ପୂଜ୍ଯଃ ସଦୈଵ ସ୍ଵଜନୋ ମମ
ଆଜି ଏହି ଅତିଥିକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ—ସେ ସଦା ମୋର ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ।
ଅସ୍ମିନ୍ ସମାଗତେ ପ୍ରେତାଃ ପ୍ରୀତିର୍ଜାତା ମମାତୁଲା
ଏହାର ଆଗମନରେ, ପିତୃଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋର ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଜନ୍ମିଛି।
ଦଧ୍ଯୋଦନେନ ସଂପୂର୍ଣମାଜଗାମ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଦହିଭାତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ନେଇ ଆସିଥିଲେ।
ଵାରିଧାନୀ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ପ୍ରେତାନାମଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତା
ଏକ ଜଳପାତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲା, ଯାହା ପିତୃଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରାହୋତ୍ତିଷ୍ଠ ଵଣିକ୍ପୁତ୍ର ତ୍ଵମାହ୍ନିକମୁପାଚର
ସେ କହିଲେ, 'ଉଠ, ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମର ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ କର।'
କୃତାହ୍ନିକାଵୁଭୌ ଜାତୌ ଵଣିକ୍ ପ୍ରେତପତିସ୍ତଥା
ବ୍ୟାପାରୀ ଓ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କର ନାୟକ—ଏହି ଦୁଇଜଣେ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରେତେଭ୍ଯୋ ଵ୍ଯଦଦାତ୍ ତତଃ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଭାଗ କରି ଦେଲେ।
ଅନନ୍ତରଂ ସବୁଭୁଜେ ପ୍ରେତପାଲୋ ବରାଶନମ୍
ତାପରେ, ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କର ନାୟକ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ଖାଇଲେ।
ଅନ୍ତର୍ଧାନମଗାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵଣିକ୍ପୁତ୍ରସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବଣିକ୍ର ପୁଅ ତାଙ୍କର ଆଖି ଆଗରେ ହିଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ପ୍ରେତପାଲଂ କୌତୂହଲମନା ଵଶୀ
କୌତୁହଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ବଶୀ ସେଠାରେ ପିତୃଲୋକର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।