ସୁରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଵାପୁର୍ନିରୁପଦ୍ରଵାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ତିନି ଲୋକ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ପାଇଲେ।
କାଲିନ୍ଦ୍ଯ ରୂପମାଧାଯ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
କାଳିନ୍ଦୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଯସ୍ମିନ୍ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସୁତୋ ଜଗାମ ମହାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯଯୁତୋ ମହର୍ଷେ
ସେ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମିକ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଉପୋଷ୍ଯ ରଜନୀମେକାଂ ଲିଙ୍ଗଭେଦଂ ଗିରିଂ ଯଯୌ
ଏକ ରାତି ଉପବାସ କରି, ସେ ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ରେ ଲିଙ୍ଗ ଭାଗ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଉପୋଷ୍ଯ ରଜନୀମେକାଂ ତୀର୍ଥଂ କେଦାରମାଵ୍ରଜତ୍
ଏକ ରାତି ଉପବାସ କରି, ସେ ପବିତ୍ର କେଦାର ତୀର୍ଥକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ଵାସରାନ୍ ସପ୍ତ କୁବ୍ଜାମ୍ରଂ ପ୍ରଜଗାମ ହ
ସାତି ଦିନ ରହି, ପରେ ସେ କୁବ୍ଜାମ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ତତଃ ସୁତୀର୍ଥେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ସୋପଵାସୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ. ହୃଷୀକେଶଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଯଯୌ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ତାପରେ, ଏକ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପୂଜି, ସେ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ଵରାହତୀର୍ଥେ ଗରୁଡାସନଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ସଂପୂଜ୍ଯ ସୁଭକ୍ତିମାଂଶ୍ଚ
ବରାହ ତୀର୍ଥରେ, ସେ ଗରୁଡ଼ାସନକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ଶିଵଂ ଵିପାଶାମଭିତୋ ଯଯୌ
ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ଓ ପୂଜି, ତାପରେ ବିପାଶା ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଉପଵାସୀ ଇରାଵତ୍ଯାଂ ଦଦର୍ଶ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଉପବାସ ରହି, ସେ ଇରାବତୀ ତଟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସମଵାପ ପରଂ ରୂପମୈଶ୍ଵର୍ଯ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।
ଆରୋଗ୍ଯମତୁଲଂ ପ୍ରାପ ସଂତାନମପି ଚାକ୍ଷଯମ୍
ସେ ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଵିରୂପତ୍ଵଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ରୂପଂ ପ୍ରାପ ଶ୍ରିଯା ସହ
କୁବିକୃତି ଛାଡ଼ି, ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀ ସହିତ ରୂପ ଲାଭ କଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ତ୍ରେତାଯୁଗସ୍ଯାଦୌ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ତପୋଧନ
ହେ ତପସ୍ୱୀ, ପୂର୍ବରୁ ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା।
ଶାକଲଂ ନାମ ନଗରଂ ଖ୍ଯାତଂ ସ୍ଥାନୀଯମୁତ୍ତମମ୍
ଶାକଳ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ଧନାଢ୍ଯୋ ଗୁଣଵାନ୍ ଭୋଗୀ ନାନାସାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେଠାରେ ଏକ ଧନୀ, ଗୁଣବାନ୍, ଭୋଗପ୍ରିୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକ ରହୁଥିଲେ।
ସାର୍ଥେନ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ନାନାଵିପଣପଣ୍ଯଵାନ୍
ସେ ବଡ଼ ଦଳ ସହିତ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବଜାର ସାମଗ୍ରୀ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଭଵଦ୍ ଦସ୍ଯୁତୋ ରାତ୍ରୌ ଅଵସ୍କନ୍ଦୋ ଽତିଦୁଃସହଃ
ରାତିରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚୋର ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ଅସହାଯୋ ମରୌ ତସ୍ମିଂଶ୍ ଚଚାରୋନ୍ମତ୍ତଵଦ୍ ଵଶୀ
ସେ ମରୁଭୂମିରେ ଏକାକି ଅବସ୍ଥାରେ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ମନୋବିକ୍ରମ ଭଳି ଘୁରୁଥିଲେ।
ଆତ୍ମା ଇଵ ଶମୀଵୃକ୍ଷୋ ମରାଵାସାଦିତଃ ଶୁଭଃ
ମରୁଭୂମିରେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ସମାନ ଏକ ଶମୀ ଗଛ ଶୁଭ ଭାବେ ମିଳିଗଲା।
ସମପଶ୍ଯଦଥାଯାନ୍ତଂ ପ୍ରେତଂ ପ୍ରେତଶତୈର୍ଵୃତମ୍
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ପିତୃଆତ୍ମା ସେଠାକୁ ଆସୁଛି, ଶତଶଃ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପିତୃଆତ୍ମାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ପିଣ୍ଡାଶିଭିଶ୍ଚ ପୁରତୋ ଧାଵଦ୍ଭୀ ରୂକ୍ଷଵିଗ୍ରହୈଃ
ତାଙ୍କର ସାମ୍ନାରେ କିଛି କଠୋର ଦେହ ଥିବା ପିତୃଆତ୍ମାମାନେ ଖାଇବା ଗୋଲା ଖାଉଥିବାବେଳେ ଦୌଡ଼ି ଆସୁଥିଲେ।
ଉପାଗମ୍ଯ ଶମୀମୂଲେ ଵଣିକ୍ପୁତ୍ରଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ
ସେ ଶମୀ ଗଛର ତଳେ ନିକଟକୁ ଆସି, ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁଖୋପଵିଷ୍ଟଶ୍ଛାଯାଯାଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶଲମାପ୍ତଵାନ୍
ଛାୟାରେ ସୁଖରେ ବସିଥିବା ସେ, ତାଙ୍କୁ ଖବର ପଚାରିଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା।
କୁତ ଆଗମ୍ଯତେ ବ୍ରୂହି କ୍ଵ ସାଧୋ ଵା ଗମିଷ୍ଯସି
ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, କହ, ଏ ଭଲ ମଣିଷ, ଏବେ କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?
ସମାପନ୍ନୋ ଽସି ଭଦ୍ରଂ ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ତୁମେ ନିରାପଦରେ ପହଞ୍ଚିଛ, ଦୟାକରି ସବୁ କଥା ମୋତେ କହ।
ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସ୍ଵଦେଶଧନଵିଚ୍ଯୁତିମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ—ସେ କିପରି ନିଜ ଦେଶ ଓ ଧନ ହରାଇଥିଲେ।
ଵମିକ୍ପୁତ୍ରଂ ତତଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରେତପାଲଃ ସ୍ଵବନ୍ଧୁଵତ୍
ତାପରେ ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କର ନାୟକ ବ୍ୟାପାରୀଙ୍କ ପୁଅକୁ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ପରି କଥା କହିଲେ।
ଭୂଯୋ ଽପ୍ଯର୍ଥାଃ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଯଦି ଭାଗ୍ଯବଲଂ ତଵ
ଯଦି ତୁମର ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ରହିଛି, ତେବେ ପୁଣି ଧନ ପାଇପାରିବ।
କ୍ଷୀଣସ୍ଯାସ୍ଯ ଶରୀରସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯା ନୋଦଯୋ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ, ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।