ତସ୍ଯାକ୍ଷମସ୍ଯ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ କିମନ୍ଯୋ ନ ହରିଷ୍ଯତି
ଯିଏ ଦେଇଛି ଏବଂ ପଛେ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଦିଆ ଜିନିଷ ଅନ୍ୟେ କେହି ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ସମର୍ଥେଷୁ ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ରେଷୁ ପ୍ରଯଚ୍ଛସ୍ଵ ମହାଭୁଜ
ସକ୍ଷମ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନ କର।
ସଂପ୍ରଯଚ୍ଛସ୍ଵ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ନାଧିକଂ ରକ୍ଷିତୁଂ କ୍ଷମଃ
ହେ ଦୈତ୍ୟପତି, ଦେଉଥିବା ଦିଅ; ଏଠାରୁ ଅଧିକ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ତୁମେ ସମର୍ଥ ନୁହଁ।
ପ୍ରାଦାଦ୍ ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ରାଯ ପଦତ୍ରଯଂ ତଦା ଯଦା ସ ନାନ୍ଯଂ ପ୍ରଗୃହାଣ କିଞ୍ଚିତ୍
ସେ ସେଇ ସମୟରେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ତିନି ପଦ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାଠାରୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ନେଲେ ନାହିଁ।
ଚକ୍ରେ ତତୋ ଲଙ୍ଘଯିତୁଂ ତ୍ରିଵିକ୍ରମଂ ରୂପମନନ୍ତଶକ୍ତିଃ
ତାପରେ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ତ୍ରିବିକ୍ରମ ରୂପ ଧାରଣ କରି ବଡ଼ ପାଦ ଦେଲେ।
ମହୀଂ ମହୀଧ୍ରୈଃ ସହିତାଂ ସହାର୍ମଵାଂ ଜହାର ରତ୍ନାକରପତ୍ତନୈର୍ଯୁତାମ୍
ସେ ପୃଥିବୀକୁ ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଓ ରତ୍ନପୁରୀ ସହିତ ଦଳିଲେ।
ଦେଵୋ ଦ୍ଵିତୀଯେନ ଜହାର ଵେଗାତ୍ କ୍ରମେଣ ଦେଵପ୍ରିଯମୀପ୍ସୁରୀଶ୍ଵରଃ
ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦରେ, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଯାହା, ତାହାକୁ ଏକ ପରେ ଏକ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦେବତା ଦଳିଲେ।
ପପାତ ପୃଷ୍ଠେ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିଵିକ୍ରମୋ ମେରୁପ୍ରମାଣେନ ତୁ ଵିଗ୍ରହେଣ
ତ୍ରିବିକ୍ରମ ଭଗବାନ୍ ମେରୁ ପରି ଦେହ ନେଇ ପୃଷ୍ଠରେ ପଡ଼ିଲେ।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଯୋଜନସାହସ୍ରୀ ଭୂମେର୍ଗର୍ତା ଦୃଢୀକୃତା
ତେରିସ ହଜାର ଯୋଜନ ଗଭୀର ଏକ ଗଡ଼ଖାଦ ପୃଥିବୀରେ ଦୃଢ଼ ହେଲା।
ଅଵର୍ଷତ୍ ସିକତାଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ତାଂ ଗର୍ତାମପୂରଯତ
ସେ ବାଳୁକା ବର୍ଷା କରି ସେଇ ଗଡ଼ଖାଦକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ସୁରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଵାପୁର୍ନିରୁପଦ୍ରଵାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ତିନି ଲୋକ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ପାଇଲେ।
କାଲିନ୍ଦ୍ଯ ରୂପମାଧାଯ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
କାଳିନ୍ଦୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଯସ୍ମିନ୍ ସ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସୁତୋ ଜଗାମ ମହାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯଯୁତୋ ମହର୍ଷେ
ସେ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମିକ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଉପୋଷ୍ଯ ରଜନୀମେକାଂ ଲିଙ୍ଗଭେଦଂ ଗିରିଂ ଯଯୌ
ଏକ ରାତି ଉପବାସ କରି, ସେ ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ରେ ଲିଙ୍ଗ ଭାଗ ହୋଇଥିଲା, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଉପୋଷ୍ଯ ରଜନୀମେକାଂ ତୀର୍ଥଂ କେଦାରମାଵ୍ରଜତ୍
ଏକ ରାତି ଉପବାସ କରି, ସେ ପବିତ୍ର କେଦାର ତୀର୍ଥକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ଵାସରାନ୍ ସପ୍ତ କୁବ୍ଜାମ୍ରଂ ପ୍ରଜଗାମ ହ
ସାତି ଦିନ ରହି, ପରେ ସେ କୁବ୍ଜାମ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ତତଃ ସୁତୀର୍ଥେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ସୋପଵାସୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ. ହୃଷୀକେଶଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଯଯୌ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ତାପରେ, ଏକ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପୂଜି, ସେ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ଵରାହତୀର୍ଥେ ଗରୁଡାସନଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ସଂପୂଜ୍ଯ ସୁଭକ୍ତିମାଂଶ୍ଚ
ବରାହ ତୀର୍ଥରେ, ସେ ଗରୁଡ଼ାସନକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ଶିଵଂ ଵିପାଶାମଭିତୋ ଯଯୌ
ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ଓ ପୂଜି, ତାପରେ ବିପାଶା ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଉପଵାସୀ ଇରାଵତ୍ଯାଂ ଦଦର୍ଶ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ଉପବାସ ରହି, ସେ ଇରାବତୀ ତଟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସମଵାପ ପରଂ ରୂପମୈଶ୍ଵର୍ଯ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।
ଆରୋଗ୍ଯମତୁଲଂ ପ୍ରାପ ସଂତାନମପି ଚାକ୍ଷଯମ୍
ସେ ଅପୂର୍ବ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଵିରୂପତ୍ଵଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ରୂପଂ ପ୍ରାପ ଶ୍ରିଯା ସହ
କୁବିକୃତି ଛାଡ଼ି, ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀ ସହିତ ରୂପ ଲାଭ କଲେ।
ପୂର୍ଵଂ ତ୍ରେତାଯୁଗସ୍ଯାଦୌ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ତପୋଧନ
ହେ ତପସ୍ୱୀ, ପୂର୍ବରୁ ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା।
ଶାକଲଂ ନାମ ନଗରଂ ଖ୍ଯାତଂ ସ୍ଥାନୀଯମୁତ୍ତମମ୍
ଶାକଳ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଥିଲା।
ଧନାଢ୍ଯୋ ଗୁଣଵାନ୍ ଭୋଗୀ ନାନାସାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେଠାରେ ଏକ ଧନୀ, ଗୁଣବାନ୍, ଭୋଗପ୍ରିୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକ ରହୁଥିଲେ।
ସାର୍ଥେନ ମହତା ଯୁକ୍ତୋ ନାନାଵିପଣପଣ୍ଯଵାନ୍
ସେ ବଡ଼ ଦଳ ସହିତ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବଜାର ସାମଗ୍ରୀ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଭଵଦ୍ ଦସ୍ଯୁତୋ ରାତ୍ରୌ ଅଵସ୍କନ୍ଦୋ ଽତିଦୁଃସହଃ
ରାତିରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଚୋର ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ଅସହାଯୋ ମରୌ ତସ୍ମିଂଶ୍ ଚଚାରୋନ୍ମତ୍ତଵଦ୍ ଵଶୀ
ସେ ମରୁଭୂମିରେ ଏକାକି ଅବସ୍ଥାରେ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ମନୋବିକ୍ରମ ଭଳି ଘୁରୁଥିଲେ।
ଆତ୍ମା ଇଵ ଶମୀଵୃକ୍ଷୋ ମରାଵାସାଦିତଃ ଶୁଭଃ
ମରୁଭୂମିରେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ସମାନ ଏକ ଶମୀ ଗଛ ଶୁଭ ଭାବେ ମିଳିଗଲା।