ମମାଵିଶନ୍ମହାବାହୋ ଵିଵେକପ୍ରତିଷେଧକଃ
ହେ ବଳଶାଳୀ, ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ବୁଝିବାକୁ ବାଧା ହୁଏ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଭାଵିନୋ ହ୍ଯର୍ଥା ନ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି କର୍ହିଚିତ୍
ଯାହା ହେବାକୁ ଥିବା, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେବ, କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନା।
ଆଗମେ ନିର୍ଗମେ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ନ ଵିଷାଦଂ ସମାଚରେତ୍
ଆସିବା କିମ୍ବା ଯିବାବେଳେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ନିରାଶ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସୁଖଦୁଃଖାନି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ନରସ୍ତାନି ସହେତ୍ ତଥା
ହେ ଦାନବରାଜ, ମଣିଷେ ଯେପରି ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ, ଦୁହିଁଟିକୁ ସହିବା ଉଚିତ।
ସଂପଦଂ ଚ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନୋ ଽଧୃତିମାନ୍ ଭଵେତ୍
ବିଶାଳ ଧନ-ସମ୍ପଦ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ମଣିଷ ଅସ୍ଥିର ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଧୀରାଃ କାର୍ଯେଷୁ ଚ ସଦା ଭଵନ୍ତି ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଃ
ଯେମାନେ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ସେମାନେ କାମରେ ସବୁବେଳେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କର୍ତୁମର୍ହସି ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ପଣ୍ଡିତୋ ନାଵସୀଦତି
ତୁମେ କାମ କରିବା ଉଚିତ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବେ ନିରାଶ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଭଵତୋ ଽଥ ତଥାନ୍ଯେଷାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଚ୍ଚ ସମାଚର
ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହା କହିଛ, ସେହିପରି ଆଚରଣ କର।
ସ ତେ ତ୍ରାତା ଭଯାଦସ୍ମାଦ୍ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ତୁମକୁ ଏହି ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ହେ ଦାନବରାଜ।
ସଂସାରଗର୍ତପତିତସ୍ଯ କରାଵଲମ୍ବଂ ନୂନଂ ନ ତେ ଭୁଵି ନରା ଜ୍ଵରିଣୋ ଭଵନ୍ତି
ଏହି ସଂସାରର ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏଠାରେ କୌଣସି ସହାୟ ନାହିଁ; ଯେମାନେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ଭୂମିରେ ଏହା ପାଉନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।
ସ ଏଷ ଭଵତଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି ଜନାର୍ଧନଃ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ କରିବେ।
ଵିମୁକ୍ତପାପଶ୍ଚ ତତୋ ଗମିଷ୍ଯେ ଯତ୍ରାଚ୍ଯୁତୋ ଲୋକପତିର୍ନୃସିଂହଃ
ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ତାପରେ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଲୋକପତି ନୃସିଂହ ବସନ୍ତି।
ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ ଦନୁଯୂଥପାଲାନ୍ ଜଗାମ କର୍ତୁଂ ତ୍ଵଥ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କରି, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ମେ ସମ୍ଯଗାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ ଆପଣ ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କହିବାକୁ ଉଚିତ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ତେ ଶୁଦ୍ଧପୁଣ୍ଯପ୍ରଦାଯିନୀମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଉପକାର ଦେଇଥାଏ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ କହିବାକୁ ଅନୁକୂଳ।
ଖ୍ଯାତଂ ପୃତିଵ୍ଯାଂ ଶୁଭଦଂ ହି ମାନସଂ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ମତ୍ସ୍ଯଵପୁଃ ସୁରେଶଃ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ମାନସ ତୀର୍ଥ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ମାଛ ରୂପେ ବସିଥିଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ଜଗନ୍ନାଥମଚ୍ଯୁତଂ ଶ୍ରୁତିଭିର୍ଯୁତମ୍
ସେଠାରେ ବେଦ ସହିତ ଥିବା ଜଗନ୍ନାଥ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ଜଗାମ କଚ୍ଛପଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କୌଶିକ୍ଯାଂ ପାପନାଶନମ୍
ତାପରେ ସେ କୌଶିକୀ ତୀରେ ପାପ ନାଶକ କଚ୍ଛପଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ସମୁପୋଷ୍ଯ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଦତ୍ଵା ଵିପ୍ରେଷୁ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଉପବାସ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ।
ତତ୍ର ଦେଵହ୍ରଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା ତର୍ପଯିତ୍ଵା ପିତୄନ୍ ସୁରାନ୍
ସେଠାରେ ଦେବହ୍ରଦ ତଳାବରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କଲେ।
ତତ୍ର ଦେଵଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଚକ୍ରପାଣିନମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଚକ୍ରଧାରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଲୋକନାଥଂ ତ୍ରିଵିକ୍ରମମ୍
ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଲୋକନାଥ ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କରିଷ୍ଯତି ଜଗତ୍ସ୍ଵାମୀ ବଲେର୍ବନ୍ଧନମୀଶ୍ଵରଃ
ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଭଗବାନ ବଳିଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିବେ।
କସ୍ଯ ଵା ବନ୍ଧନଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ କୃତଵାଂସ୍ତଚ୍ଚ ମେ ଵଦ
କାହାକୁ ବା କେଉଁ ଦିନେ ବିଷ୍ଣୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ? ଏହା ମୋତେ କହ।
ଯସ୍ମିନ୍ କାଲେ ସଂବଭୂଵ ଯଂ ଚ ଵଞ୍ଚିତଵାନସୌ
ଏହି ଘଟଣା କେଉଁ ସମୟରେ ଘଟିଥିଲା ଓ କାହାକୁ ସେ ଠକାଇଥିଲେ?
ଦନୁଗର୍ଭସମୁଦ୍ଭୂତୋ ମାବଲପରାକ୍ରମଃ
ଦାନବୀ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଅଵଧ୍ଯତ୍ଵଂ ସୁରୈଃ ସେନ୍ଦ୍ରୈଃ ପ୍ରାର୍ଥଯତ୍ ସ ତୁ ନାରଦ
ସେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଅବଧ୍ୟତ୍ୱ ଚାହାଁଥିଲେ, ହେ ନାରଦ।
ପରିତୁଷ୍ଟଃ ସ ଚ ବଲୀ ନିର୍ଜଗାମ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଧୁନ୍ଧୁଃ ଶକ୍ରତ୍ଵମକରୋଦ୍ଧିରଣ୍ଯକଶିପୌ ସତି
ଧୁନ୍ଧୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ ପାଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଁ ଜୀବିତ ଥିଲେ।
ଚଚାର ମନ୍ଦରଗିରୌ ଦୈତ୍ଯଂ ଧୁନ୍ଧୁଂ ସମାଶ୍ରିତଃ
ସେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ରହି, ଦାନବ ଧୁନ୍ଧୁଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ।