ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ରାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ତଥା ପତ
ମନେ, କାମରେ ଓ କଥାରେ — ରାଜ୍ୟରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଉ।
ଚତୁର୍ଦଶସୁ ଲୋକେଷୁ ରପାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ତଥା ପତ
ଚଉଦ ଲୋକରେ ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ତଳକୁ ପଡ଼।
ଯଥା ତଥାନୁପସ୍ଯେଯଂ ଭଵନ୍ତଂ ରାଜ୍ଯଵିଚ୍ଯୁତମ୍
ମୁଁ ଏହିପରି ତୁମକୁ ରାଜ୍ୟହୀନ ଦେଖିପାରିବି।
ଅଵତୀର୍ଯାସନାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ବଲୀ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବାଲି ତାଙ୍କ ଆସନରୁ ଉତରି, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆସିଲେ।
କୃତାପରାଧାନପି ହି କ୍ଷମନ୍ତି ଗୁରଵଃ ଶିଶୂନ୍
ପିଲାମାନେ ଯଦି ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତି।
ନ ବିଭେମି ପରେଭ୍ଯୋ ଽହଂ ନ ଚ ରାଜ୍ଯପରିକ୍ଷଯାତ୍
ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ହରାଇବାରୁ ଭୟ ପାଉନି।
ଦୁଃଖଂ କୃତାପରାଧତ୍ଵାଦ୍ ଭଵତୋ ମେ ମହତ୍ତରମ୍
ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଅପରାଧ କରିଥିବାରୁ, ମୋର ଦୁଃଖ ଅଧିକ ହୋଇଛି।
କୃତେ ଽପି ଦୋଷେ ଗୁରଵଃ ଶିଶୂନାଂ କ୍ଷମନ୍ତି ଦୈତ୍ଯଂ ସମୁପାଗତାନାମ୍
ପିଲାମାନେ ଦୋଷ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତି, ଦାନବମାନେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଚିରଂ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯାଦ୍ଭୁତମେତଦିତ୍ଥମୁଵାଚ ପୌତ୍ରଂ ମଧୁରଂ ଵଚୋ ଽଥ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭାବି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ପଉତାକୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ଯେନ ସର୍ଵଗତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜାନଂସ୍ତ୍ଵାଂ ସପ୍ତଵାନହମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜଣାଯାଏ, ମୁଁ ସେଇ ତୁମ ପରମ୍ପରାରେ ସପ୍ତମ।
ମମାଵିଶନ୍ମହାବାହୋ ଵିଵେକପ୍ରତିଷେଧକଃ
ହେ ବଳଶାଳୀ, ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ବୁଝିବାକୁ ବାଧା ହୁଏ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଭାଵିନୋ ହ୍ଯର୍ଥା ନ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି କର୍ହିଚିତ୍
ଯାହା ହେବାକୁ ଥିବା, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେବ, କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନା।
ଆଗମେ ନିର୍ଗମେ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ନ ଵିଷାଦଂ ସମାଚରେତ୍
ଆସିବା କିମ୍ବା ଯିବାବେଳେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ନିରାଶ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସୁଖଦୁଃଖାନି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ନରସ୍ତାନି ସହେତ୍ ତଥା
ହେ ଦାନବରାଜ, ମଣିଷେ ଯେପରି ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ, ଦୁହିଁଟିକୁ ସହିବା ଉଚିତ।
ସଂପଦଂ ଚ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନୋ ଽଧୃତିମାନ୍ ଭଵେତ୍
ବିଶାଳ ଧନ-ସମ୍ପଦ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ମଣିଷ ଅସ୍ଥିର ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଧୀରାଃ କାର୍ଯେଷୁ ଚ ସଦା ଭଵନ୍ତି ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଃ
ଯେମାନେ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ସେମାନେ କାମରେ ସବୁବେଳେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କର୍ତୁମର୍ହସି ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ପଣ୍ଡିତୋ ନାଵସୀଦତି
ତୁମେ କାମ କରିବା ଉଚିତ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବେ ନିରାଶ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଭଵତୋ ଽଥ ତଥାନ୍ଯେଷାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଚ୍ଚ ସମାଚର
ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହା କହିଛ, ସେହିପରି ଆଚରଣ କର।
ସ ତେ ତ୍ରାତା ଭଯାଦସ୍ମାଦ୍ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ତୁମକୁ ଏହି ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ହେ ଦାନବରାଜ।
ସଂସାରଗର୍ତପତିତସ୍ଯ କରାଵଲମ୍ବଂ ନୂନଂ ନ ତେ ଭୁଵି ନରା ଜ୍ଵରିଣୋ ଭଵନ୍ତି
ଏହି ସଂସାରର ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏଠାରେ କୌଣସି ସହାୟ ନାହିଁ; ଯେମାନେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ଭୂମିରେ ଏହା ପାଉନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।
ସ ଏଷ ଭଵତଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି ଜନାର୍ଧନଃ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁମ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ କରିବେ।
ଵିମୁକ୍ତପାପଶ୍ଚ ତତୋ ଗମିଷ୍ଯେ ଯତ୍ରାଚ୍ଯୁତୋ ଲୋକପତିର୍ନୃସିଂହଃ
ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ତାପରେ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଲୋକପତି ନୃସିଂହ ବସନ୍ତି।
ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ ଦନୁଯୂଥପାଲାନ୍ ଜଗାମ କର୍ତୁଂ ତ୍ଵଥ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କରି, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ମେ ସମ୍ଯଗାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ ଆପଣ ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କହିବାକୁ ଉଚିତ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ତେ ଶୁଦ୍ଧପୁଣ୍ଯପ୍ରଦାଯିନୀମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ଯାହା ଶୁଦ୍ଧ ଉପକାର ଦେଇଥାଏ, ଏହା ଆପଣଙ୍କ କହିବାକୁ ଅନୁକୂଳ।
ଖ୍ଯାତଂ ପୃତିଵ୍ଯାଂ ଶୁଭଦଂ ହି ମାନସଂ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ମତ୍ସ୍ଯଵପୁଃ ସୁରେଶଃ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ମାନସ ତୀର୍ଥ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ମାଛ ରୂପେ ବସିଥିଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଚ ଜଗନ୍ନାଥମଚ୍ଯୁତଂ ଶ୍ରୁତିଭିର୍ଯୁତମ୍
ସେଠାରେ ବେଦ ସହିତ ଥିବା ଜଗନ୍ନାଥ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ଜଗାମ କଚ୍ଛପଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କୌଶିକ୍ଯାଂ ପାପନାଶନମ୍
ତାପରେ ସେ କୌଶିକୀ ତୀରେ ପାପ ନାଶକ କଚ୍ଛପଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ସମୁପୋଷ୍ଯ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଦତ୍ଵା ଵିପ୍ରେଷୁ ଦକ୍ଷିଣାମ୍
ଉପବାସ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ।
ତତ୍ର ଦେଵହ୍ରଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା ତର୍ପଯିତ୍ଵା ପିତୄନ୍ ସୁରାନ୍
ସେଠାରେ ଦେବହ୍ରଦ ତଳାବରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କଲେ।