ଧିଗ୍ଧିଗିତ୍ଯାହ ସ ବଲିଂ ଵୈକୁଣ୍ଠାକ୍ଷେପଵାଦିନମ୍
ସେ ବାଲିଙ୍କୁ, ଯିଏ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଅବମାନ କରିଥିଲେ, ଉପହାସ କରି କହିଲେ — 'ଲଜ୍ଜା! ଲଜ୍ଜା!'
ହରିଂ ନିନ୍ଦଯତୋ ଜିହ୍ଵା କଥଂ ନ ପତିତା ତଵ
ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ, ତେବେ ତୁମର ଜିହ୍ବା କିପରି ଝଡି ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ?
ଯତ୍ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଗୁରୁଂ ଵିଷ୍ଣୁମଭିନିନ୍ଦସି ଦୁର୍ମତେ
ହେ ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ।
ଯସ୍ଯ ତ୍ଵଂ କର୍କଶଃ ପୁତ୍ରୋ ଜାତୋ ଦେଵାଵମାନ୍ଯକଃ
ତୁମେ କଠୋର ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅବମାନ କରୁଥିବା ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
ଯତା ନାନ୍ଯଃ ପ୍ରିଯଃ କଶ୍ଚିନ୍ମମ ତସ୍ମାଜ୍ଜନାର୍ଦନାତ୍
ମୋ ପାଇଁ ଜନାର୍ଦନ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ନାହାନ୍ତି।
ସର୍ଵେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ କଥଂ ନିନ୍ଦିତଵାନସି
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାପ୍ରଭୁ ଯିଏ, ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ତୁମେ କିପରି ନିନ୍ଦା କରିପାରିଲ?
ମମାପି ପୂଜ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ ଗୁରୁର୍ଲୋକଗୁରୁର୍ହରିଃ
ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ୍ ହରି, ଯିଏ ଲୋକଙ୍କର ଗୁରୁ, ପୂଜ୍ୟ।
ପୂଜ୍ଯଂ ନିନ୍ଦଯସେ ପାପ କଥଂ ନ ପତିତୋ ଽସ୍ଯଧଃ
ହେ ପାପୀ, ଯିଏ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ନିନ୍ଦା କରୁଛ — କିପରି ତୁମେ ତଳକୁ ଝଡି ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ?
ଯେଷାଂ ତ୍ଵଂ କର୍କଶୋ ରାଜା ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ନିନ୍ଦକଃ
ତୁମେ କଠୋର ରାଜା, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଛ।
ତସ୍ମାତ୍ ପାପସମାଚରା ରାଜ୍ଯନାଶମଵାପ୍ନୁହି
ଏହିପରି ପାପ କରି, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇବ।
ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ରାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ତଥା ପତ
ମନେ, କାମରେ ଓ କଥାରେ — ରାଜ୍ୟରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଉ।
ଚତୁର୍ଦଶସୁ ଲୋକେଷୁ ରପାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ତଥା ପତ
ଚଉଦ ଲୋକରେ ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ତଳକୁ ପଡ଼।
ଯଥା ତଥାନୁପସ୍ଯେଯଂ ଭଵନ୍ତଂ ରାଜ୍ଯଵିଚ୍ଯୁତମ୍
ମୁଁ ଏହିପରି ତୁମକୁ ରାଜ୍ୟହୀନ ଦେଖିପାରିବି।
ଅଵତୀର୍ଯାସନାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ବଲୀ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବାଲି ତାଙ୍କ ଆସନରୁ ଉତରି, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଆସିଲେ।
କୃତାପରାଧାନପି ହି କ୍ଷମନ୍ତି ଗୁରଵଃ ଶିଶୂନ୍
ପିଲାମାନେ ଯଦି ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତି।
ନ ବିଭେମି ପରେଭ୍ଯୋ ଽହଂ ନ ଚ ରାଜ୍ଯପରିକ୍ଷଯାତ୍
ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ହରାଇବାରୁ ଭୟ ପାଉନି।
ଦୁଃଖଂ କୃତାପରାଧତ୍ଵାଦ୍ ଭଵତୋ ମେ ମହତ୍ତରମ୍
ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଅପରାଧ କରିଥିବାରୁ, ମୋର ଦୁଃଖ ଅଧିକ ହୋଇଛି।
କୃତେ ଽପି ଦୋଷେ ଗୁରଵଃ ଶିଶୂନାଂ କ୍ଷମନ୍ତି ଦୈତ୍ଯଂ ସମୁପାଗତାନାମ୍
ପିଲାମାନେ ଦୋଷ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତି, ଦାନବମାନେ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଚିରଂ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯାଦ୍ଭୁତମେତଦିତ୍ଥମୁଵାଚ ପୌତ୍ରଂ ମଧୁରଂ ଵଚୋ ଽଥ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭାବି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ପଉତାକୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ଯେନ ସର୍ଵଗତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜାନଂସ୍ତ୍ଵାଂ ସପ୍ତଵାନହମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜଣାଯାଏ, ମୁଁ ସେଇ ତୁମ ପରମ୍ପରାରେ ସପ୍ତମ।
ମମାଵିଶନ୍ମହାବାହୋ ଵିଵେକପ୍ରତିଷେଧକଃ
ହେ ବଳଶାଳୀ, ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ବୁଝିବାକୁ ବାଧା ହୁଏ।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଭାଵିନୋ ହ୍ଯର୍ଥା ନ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି କର୍ହିଚିତ୍
ଯାହା ହେବାକୁ ଥିବା, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେବ, କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନା।
ଆଗମେ ନିର୍ଗମେ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ନ ଵିଷାଦଂ ସମାଚରେତ୍
ଆସିବା କିମ୍ବା ଯିବାବେଳେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ନିରାଶ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସୁଖଦୁଃଖାନି ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ନରସ୍ତାନି ସହେତ୍ ତଥା
ହେ ଦାନବରାଜ, ମଣିଷେ ଯେପରି ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ, ଦୁହିଁଟିକୁ ସହିବା ଉଚିତ।
ସଂପଦଂ ଚ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନୋ ଽଧୃତିମାନ୍ ଭଵେତ୍
ବିଶାଳ ଧନ-ସମ୍ପଦ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ମଣିଷ ଅସ୍ଥିର ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଧୀରାଃ କାର୍ଯେଷୁ ଚ ସଦା ଭଵନ୍ତି ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଃ
ଯେମାନେ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ସେମାନେ କାମରେ ସବୁବେଳେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କର୍ତୁମର୍ହସି ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ପଣ୍ଡିତୋ ନାଵସୀଦତି
ତୁମେ କାମ କରିବା ଉଚିତ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ କେବେ ନିରାଶ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଭଵତୋ ଽଥ ତଥାନ୍ଯେଷାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଚ୍ଚ ସମାଚର
ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହା କହିଛ, ସେହିପରି ଆଚରଣ କର।
ସ ତେ ତ୍ରାତା ଭଯାଦସ୍ମାଦ୍ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ତୁମକୁ ଏହି ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ହେ ଦାନବରାଜ।
ସଂସାରଗର୍ତପତିତସ୍ଯ କରାଵଲମ୍ବଂ ନୂନଂ ନ ତେ ଭୁଵି ନରା ଜ୍ଵରିଣୋ ଭଵନ୍ତି
ଏହି ସଂସାରର ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏଠାରେ କୌଣସି ସହାୟ ନାହିଁ; ଯେମାନେ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ଭୂମିରେ ଏହା ପାଉନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।