ଯସ୍ଯ ସପ୍ତାର୍ଣଵାଃ କୁକ୍ଷୌ ନିଵସନ୍ତି ସହାଦ୍ରିଭିଃ
ଯାହାଙ୍କର ପେଟରେ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ପାହାଡ଼ ସହିତ ବସିଛି,
ଯଥା ଚ ନ ମମ କ୍ଲେଶସ୍ତଥା କୁରୁ ଜନାର୍ଦନ
ମୋ ପାଖରେ ଯେପରି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ଏଭଳି ହେଉ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
ତଥାପି ସଂଭଵିଷ୍ଯାମି ଅହଂ ଦେଵ୍ଯୁଦରେ ତଵ
ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି, ହେ ଦେବୀ।
ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ଯୋଗେନ ମା ଵିଷାଦଂ କୁଥାମ୍ବିକେ
ମୁଁ ଯୋଗବଳରେ ନିଜକୁ ଧାରଣ କରିବି, ହେ ଅମ୍ବିକା, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ତଦା ନିସ୍ତେଜସୋ ଦୈତ୍ଯାଃ ସଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଶକ୍ତିହୀନ ହେବେ।
ସ୍ଵତେଜସୋଂଽଶେନ ଵିଵେଶ ଦେଵ୍ଯାଃ ତଦୋଦରେ ଶକ୍ରହିତାଯ ଵିପ୍ର
ନିଜ ତେଜର ଅଂଶରେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ନିସ୍ତେଜସୋ ଽସୁରା ଜାତା ଯଥୋକ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵଯୋନିନା
ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ତାହାପରି ଅସୁରମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ।
ବଲିର୍ଦାନଵଶାର୍ଦୂଲ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
କଥ୍ଯତାଂ ପରମଜ୍ଞୋ ଽସି ଶୁଭାଶୁଭଵିଶାରଦ
ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭଲ-ମନ୍ଦ ଭେଦ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତେଣୁ କୃପାକରି କହ।
କିମର୍ଥଂ ତେଜସୋ ହାନିରିତି କସ୍ମାଦତୀଵ ଚ
ତୁମର ତେଜ କାହିଁକି କମିଗଲା, ଏବଂ ଏହି କ୍ଷୟ କାହିଁକି ଏତେ ବେଶି?
ଚିନ୍ତଯାମାସ ଯୋଗାତ୍ମା କ୍ଵ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସାଂପ୍ରତଂ ସ୍ଥିତଃ
ଯୋଗୀ ମନେମନେ ଚିନ୍ତା କଲେ— ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଷ୍ଣୁ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?
ନାବେରୁପରି ଭୂରାଦିଲ୍ଲୋକାଂଶ୍ଚର୍ତୁମିଯାଦ୍ ଵଶୀ
ସେ ନାଭି ଉପରେ ଥିବା ଓ ଭୂମି ତଳେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ, କାରଣ ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଥିଲେ।
ମେରୁଂ ଦଦର୍ଶ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ଶାତକୌମ୍ଭଂ ମହର୍ଦ୍ଧିମତ୍
ସେ ପର୍ବତମାନଙ୍କର ରାଜା, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ଅପାର ମହିମା ଥିବା ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
ତେଷାମାତୁଃ ସ ଦଦୃଶେ ମୃଗପକ୍ଷିଗଣୈର୍ଵୃତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଦେଵମାତୁଃ ସ ଦଦୃଶେ ମୃଗପକ୍ଷିଗଣୈର୍ଵୃତମ୍
ସେ ଦେବତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଵିଵେଶ ଦାନଵପତିରନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ ମଧୁସୂଦନମ୍
ଦାନବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସର୍ଵଭୀତଵରେଣ୍ଯଂ ତଂ ଦେଵମାତୁରଥୋଦରେ
ଦେବତାମାତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଦାନ ଦେଇଥିବା ପୂଜ୍ୟ ଜଣକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁରାସୁରଗଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯାପ୍ତଵିଗ୍ରହମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଏକ ଅପାର ଆକୃତିକୁ ସେ ଦେଖିଲେ।
ଦୈତ୍ଯତେଜୋହରଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରକୃତିସ୍ଥୋ ଽଭଵତ୍ ତତଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ତେଜ ହରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ସ୍ୱଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମଧୁସୂଦନମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ଯେନ ନିସ୍ତେଜସୋ ଦୈତ୍ଯା ଜାତା ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ହେତୁନା
ହେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା, ଯାହାର କାରଣରୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତେଜହୀନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ପ୍ରଯାତାଃ ଶରଣଂ ଦେଵଂ ହରିଂ ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ତିନି ଭୁବନର ନାଥ ହରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଇଛନ୍ତି।
ଅଵତୀର୍ଣୋ ମହାବାହୁରଦିତ୍ଯା ଜଠରେ ହରିଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହରି ଅଦିତିଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଅବତରଣ କଲେ।
ନାଲଂ ତମୋ ଵିଷହିତୁଂ ସ୍ଥାତୁଂ ସୂର୍ଯୋଦଯଂ ବଲେ
ହେ ବଳି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଅନ୍ଧକାର ରହିପାରେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ସହିପାରେ ନାହିଁ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦମାହାଥ ବଲିର୍ଭାଵିକର୍ମପ୍ରଚୋଦିତଃ
ଭବିଷ୍ୟତ କର୍ମର ପ୍ରେରଣାରେ ବଳି ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସନ୍ତି ମେ ଶତଶୋ ଦୈତ୍ଯା ଵାସୁଦେଵବଲାଧିକାଃ
ମୋ ସହିତ ଶତଶଃ ଦୈତ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବାସୁଦେବଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ନିର୍ଜିତ୍ଯ ତ୍ଯାଜିତାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଭଗ୍ନଦର୍ପା ରଣାଜିରେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ସ ଵିପ୍ରଚିତ୍ତିର୍ବଲଵାନ୍ ମମ ସୈନ୍ଯପୁରସ୍ସରଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, ମୋର ସେନାକୁ ଆଗରେ ରଖି, ଆସିଲେ।
ତ୍ରିଶିରା ମକରାକ୍ଷଶ୍ଚ ଵୃଷପର୍ଵା ନତେକ୍ଷମଃ
ତ୍ରିଶିରା, ମକରାକ୍ଷ, ଏବଂ ବୃଷପର୍ବା — ଯାହାଙ୍କୁ ସହିବା ଯାଏ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଯେଷାମେକୈକଶୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କଲାଂ ନାର୍ହତି ଷୋଡଶୀମ୍
ଯେଉଁମାନେଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ଷୋଡଶ ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି।