ତ୍ଵଂ କାରଣଂ ସର୍ଵଚରାଚରସ୍ଯ ନାଥୋ ଽସି ମାଂ ପାଲଯ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତର କାରଣ ଓ ସ୍ୱାମୀ। ହେ ବିଶ୍ୱର ଆକାର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଅଵାପ୍ତାଵାନ୍ ଶତ୍ରୁପରାଭଵଂ ଚ ତତୋ ଭଵନ୍ତଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନା
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ସଂପୂଜଯିତ୍ଵା କରଵୀରପୁଷ୍ଯୈଃ ସଂଧୂପ୍ଯ ଧୂପୈଃ କଣମର୍କଭୋଜ୍ଯମ୍
କରବୀର ଫୁଲରେ ପୂଜା କରି, ଧୂପ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ସ୍ତଵେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଚ ସଂସ୍ତୁଵନ୍ତୀ ସ୍ଥିତା ନିରାହାରମଥୋପଵାସମ୍
ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତିରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ଉପବାସ ରହି, ନିରାହାର ଦେହେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ କଣକଂ ତିଲାଜ୍ଯଂ ତତୋ ଽଗ୍ରତଃ ସା ପ୍ରଯତା ବଭୂଵ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସୁନା ଓ ତିଳ ଘିଅ ଦେଇ, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଲେ।
ଵିନିଃସୃତ୍ଯଯାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେଠାରୁ ବାହାରି, ସେଠି ଦଢ଼ି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଦୁର୍ଲଭଂ କାମଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ମୋ କୃପାରେ ତୁମେ ସେ ଦୁର୍ଲଭ ଇଚ୍ଛା ପାଇବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦାନଵାନ୍ ଧ୍ଵଂସଯିଷ୍ଯାମି ସଂଭୂଯୈଵୋଦରେ ତଵ
ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।
ପ୍ରୋଵାଚ ଜଗତାଂ ଯୋନିଂ ଵେପମାନା ପୁନଃ ପୁନଃ
କମ୍ପିତ ହୋଇ, ସେ ପୁନିପୁନି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳକୁ କହିଲେ:
ଯସ୍ଯୋଦରେ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଵସତେ ସ୍ଥାଣୁଜଙ୍ଗମମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତ ବସିଛି,
ଯସ୍ଯ ସପ୍ତାର୍ଣଵାଃ କୁକ୍ଷୌ ନିଵସନ୍ତି ସହାଦ୍ରିଭିଃ
ଯାହାଙ୍କର ପେଟରେ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ପାହାଡ଼ ସହିତ ବସିଛି,
ଯଥା ଚ ନ ମମ କ୍ଲେଶସ୍ତଥା କୁରୁ ଜନାର୍ଦନ
ମୋ ପାଖରେ ଯେପରି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ଏଭଳି ହେଉ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
ତଥାପି ସଂଭଵିଷ୍ଯାମି ଅହଂ ଦେଵ୍ଯୁଦରେ ତଵ
ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି, ହେ ଦେବୀ।
ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ଯୋଗେନ ମା ଵିଷାଦଂ କୁଥାମ୍ବିକେ
ମୁଁ ଯୋଗବଳରେ ନିଜକୁ ଧାରଣ କରିବି, ହେ ଅମ୍ବିକା, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ତଦା ନିସ୍ତେଜସୋ ଦୈତ୍ଯାଃ ସଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଶକ୍ତିହୀନ ହେବେ।
ସ୍ଵତେଜସୋଂଽଶେନ ଵିଵେଶ ଦେଵ୍ଯାଃ ତଦୋଦରେ ଶକ୍ରହିତାଯ ଵିପ୍ର
ନିଜ ତେଜର ଅଂଶରେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ନିସ୍ତେଜସୋ ଽସୁରା ଜାତା ଯଥୋକ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵଯୋନିନା
ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ତାହାପରି ଅସୁରମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ।
ବଲିର୍ଦାନଵଶାର୍ଦୂଲ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
କଥ୍ଯତାଂ ପରମଜ୍ଞୋ ଽସି ଶୁଭାଶୁଭଵିଶାରଦ
ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭଲ-ମନ୍ଦ ଭେଦ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତେଣୁ କୃପାକରି କହ।
କିମର୍ଥଂ ତେଜସୋ ହାନିରିତି କସ୍ମାଦତୀଵ ଚ
ତୁମର ତେଜ କାହିଁକି କମିଗଲା, ଏବଂ ଏହି କ୍ଷୟ କାହିଁକି ଏତେ ବେଶି?
ଚିନ୍ତଯାମାସ ଯୋଗାତ୍ମା କ୍ଵ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସାଂପ୍ରତଂ ସ୍ଥିତଃ
ଯୋଗୀ ମନେମନେ ଚିନ୍ତା କଲେ— ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଷ୍ଣୁ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?
ନାବେରୁପରି ଭୂରାଦିଲ୍ଲୋକାଂଶ୍ଚର୍ତୁମିଯାଦ୍ ଵଶୀ
ସେ ନାଭି ଉପରେ ଥିବା ଓ ଭୂମି ତଳେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ, କାରଣ ସେ ନିଜକୁ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଥିଲେ।
ମେରୁଂ ଦଦର୍ଶ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ଶାତକୌମ୍ଭଂ ମହର୍ଦ୍ଧିମତ୍
ସେ ପର୍ବତମାନଙ୍କର ରାଜା, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ଅପାର ମହିମା ଥିବା ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ।
ତେଷାମାତୁଃ ସ ଦଦୃଶେ ମୃଗପକ୍ଷିଗଣୈର୍ଵୃତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଦେଵମାତୁଃ ସ ଦଦୃଶେ ମୃଗପକ୍ଷିଗଣୈର୍ଵୃତମ୍
ସେ ଦେବତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଵିଵେଶ ଦାନଵପତିରନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ ମଧୁସୂଦନମ୍
ଦାନବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସର୍ଵଭୀତଵରେଣ୍ଯଂ ତଂ ଦେଵମାତୁରଥୋଦରେ
ଦେବତାମାତାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଦାନ ଦେଇଥିବା ପୂଜ୍ୟ ଜଣକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁରାସୁରଗଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯାପ୍ତଵିଗ୍ରହମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଏକ ଅପାର ଆକୃତିକୁ ସେ ଦେଖିଲେ।
ଦୈତ୍ଯତେଜୋହରଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରକୃତିସ୍ଥୋ ଽଭଵତ୍ ତତଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ତେଜ ହରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ସ୍ୱଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ମଧୁସୂଦନମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।