ଯତିଷ୍ଯାମି ତଥା ଶକ୍ର ଭାଵି ଶ୍ରେଯୋ ଯତା ତଵ
ହେ ଶକ୍ର, ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯେପରି ତୁମେ ଚାହାଅଛ, ଭବିଷ୍ୟତର ମଙ୍ଗଳ ତାହିଁ ହେଉ।
ସ୍ନାତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ତଦୈନସୋ ନରାସ୍ତଂ ପ୍ରୋଚୁରସ୍ମାନନୁସାସଯସ୍ଵ
ଦେବତା ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ଲୋକମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପ ବିଷୟରେ ଆମକୁ ଶିଖାନ୍ତୁ।'
ଵସଧ୍ଵମେଵାନ୍ତରମଦ୍ରିସୁଖ୍ଯଯୋର୍ହିମାଦ୍ରିକାଲିଞ୍ଜରଯୋଃ ପୁଲିନ୍ଦାଃ
ହେ ପୁଲିନ୍ଦମାନେ, ହିମାଳୟ ଓ କଳିଞ୍ଜର ଏହି ଦୁଇ ଆନନ୍ଦମୟ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଅଞ୍ଚଳରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ସଂପୂଜ୍ଯମାନୋ ଽନୁଜଗାମ ଚମଂ ମାତୁସ୍ତଦା ଧର୍ମନିଵାସମୀଡ୍ଯମ୍
ପୂଜିତ ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମର ନିବାସ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ପାଦୌ କମଲୋଦରାଭୌ ନିଵେଦଯାମାସ ତପସ୍ତଦାତ୍ମନଃ
ପଦଦ୍ୱୟକୁ କମଳ ଗଭୀର ଭଳି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ।
ସ ଚାଚଚକ୍ଷେ ବଲିନା ରଣେ ଜଯଂ ତଦାତ୍ମନୋ ଦେଵଗଣୈଶ୍ଚ ସାର୍ଧମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲାଭିଥିବା ବିଜୟ ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ଦୁଃଖାନ୍ଵିତା ଦେଵମନାଦ୍ଯମୀଡ୍ଯଂ ଜଗାମ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶରଣଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍
ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ।
ଚରାଚରସ୍ଯ ପ୍ରଭଵଂ ପୁରାଣମାରାଧଯାମାସ ଶୁଭେ ଵଦ ତ୍ଵମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳର ପ୍ରାଚୀନ ଉତ୍ସକୁ ପୂଜିଲେ। ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ମୋତେ କହ।
ନିରାଶନା ସଂଯତଵାକ୍ ସୁଚିତା ତଦୋପତସ୍ଥେ ଶରଣଂ ସୁରେନ୍ଦ୍ରମ୍
ଆଶା ଛାଡି, ମନ୍ତ୍ରଣା ସଂଯମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ସହିତ, ସେ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଗଲେ।
ଜଯସ୍ଵ ପାପେନ୍ଧନଜାତଵେଦସ୍ତମୌଘସଂରୋଧ ନମୋ ନମସ୍ତେ
ହେ ପାପର ଇନ୍ଧନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅନ୍ଧକାରର ଝୁଣ୍ଡକୁ ବାଧା ଦେଉଛ, ବିଜୟୀ ହୁଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ତ୍ଵଂ କାରଣଂ ସର୍ଵଚରାଚରସ୍ଯ ନାଥୋ ଽସି ମାଂ ପାଲଯ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତର କାରଣ ଓ ସ୍ୱାମୀ। ହେ ବିଶ୍ୱର ଆକାର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଅଵାପ୍ତାଵାନ୍ ଶତ୍ରୁପରାଭଵଂ ଚ ତତୋ ଭଵନ୍ତଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନା
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ସଂପୂଜଯିତ୍ଵା କରଵୀରପୁଷ୍ଯୈଃ ସଂଧୂପ୍ଯ ଧୂପୈଃ କଣମର୍କଭୋଜ୍ଯମ୍
କରବୀର ଫୁଲରେ ପୂଜା କରି, ଧୂପ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ସ୍ତଵେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଚ ସଂସ୍ତୁଵନ୍ତୀ ସ୍ଥିତା ନିରାହାରମଥୋପଵାସମ୍
ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତିରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ଉପବାସ ରହି, ନିରାହାର ଦେହେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ କଣକଂ ତିଲାଜ୍ଯଂ ତତୋ ଽଗ୍ରତଃ ସା ପ୍ରଯତା ବଭୂଵ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସୁନା ଓ ତିଳ ଘିଅ ଦେଇ, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଲେ।
ଵିନିଃସୃତ୍ଯଯାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେଠାରୁ ବାହାରି, ସେଠି ଦଢ଼ି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଦୁର୍ଲଭଂ କାମଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ମୋ କୃପାରେ ତୁମେ ସେ ଦୁର୍ଲଭ ଇଚ୍ଛା ପାଇବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦାନଵାନ୍ ଧ୍ଵଂସଯିଷ୍ଯାମି ସଂଭୂଯୈଵୋଦରେ ତଵ
ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।
ପ୍ରୋଵାଚ ଜଗତାଂ ଯୋନିଂ ଵେପମାନା ପୁନଃ ପୁନଃ
କମ୍ପିତ ହୋଇ, ସେ ପୁନିପୁନି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳକୁ କହିଲେ:
ଯସ୍ଯୋଦରେ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଵସତେ ସ୍ଥାଣୁଜଙ୍ଗମମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତ ବସିଛି,
ଯସ୍ଯ ସପ୍ତାର୍ଣଵାଃ କୁକ୍ଷୌ ନିଵସନ୍ତି ସହାଦ୍ରିଭିଃ
ଯାହାଙ୍କର ପେଟରେ ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ର ପାହାଡ଼ ସହିତ ବସିଛି,
ଯଥା ଚ ନ ମମ କ୍ଲେଶସ୍ତଥା କୁରୁ ଜନାର୍ଦନ
ମୋ ପାଖରେ ଯେପରି ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ଏଭଳି ହେଉ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ।
ତଥାପି ସଂଭଵିଷ୍ଯାମି ଅହଂ ଦେଵ୍ଯୁଦରେ ତଵ
ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବି, ହେ ଦେବୀ।
ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ଯୋଗେନ ମା ଵିଷାଦଂ କୁଥାମ୍ବିକେ
ମୁଁ ଯୋଗବଳରେ ନିଜକୁ ଧାରଣ କରିବି, ହେ ଅମ୍ବିକା, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ତଦା ନିସ୍ତେଜସୋ ଦୈତ୍ଯାଃ ସଭଵିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଶକ୍ତିହୀନ ହେବେ।
ସ୍ଵତେଜସୋଂଽଶେନ ଵିଵେଶ ଦେଵ୍ଯାଃ ତଦୋଦରେ ଶକ୍ରହିତାଯ ଵିପ୍ର
ନିଜ ତେଜର ଅଂଶରେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ନିସ୍ତେଜସୋ ଽସୁରା ଜାତା ଯଥୋକ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵଯୋନିନା
ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ତାହାପରି ଅସୁରମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ।
ବଲିର୍ଦାନଵଶାର୍ଦୂଲ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
କଥ୍ଯତାଂ ପରମଜ୍ଞୋ ଽସି ଶୁଭାଶୁଭଵିଶାରଦ
ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଭଲ-ମନ୍ଦ ଭେଦ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତେଣୁ କୃପାକରି କହ।
କିମର୍ଥଂ ତେଜସୋ ହାନିରିତି କସ୍ମାଦତୀଵ ଚ
ତୁମର ତେଜ କାହିଁକି କମିଗଲା, ଏବଂ ଏହି କ୍ଷୟ କାହିଁକି ଏତେ ବେଶି?