ତଥୈଵ ମିତ୍ରାଵରୁଣାତ୍ମଜେନ ଵେଗାନ୍ମହୀପୃଷ୍ଠମଵାପ୍ଯ ତସ୍ଥୌ
ଏହିପରି ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ସୁଶସ୍ଥଲାତ୍ ପୂର୍ଵତ ଏଵ ଵିଶ୍ରୁତୋ ଵସୋଃ ପୁରାତ୍ ପିଶ୍ଚିମତୋ ଽଵତସ୍ଥେ
ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରୁ, ପୁରାତନ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିବା ବସୁଙ୍କ ପୁରୀର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ସେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ମନୁଷ୍ଯେମେଧଃ ଶତକୃତ୍ସହସ୍ରକୃନ୍ନରେନ୍ଦ୍ରସୂଯଶ୍ଚ ସହସ୍ରକୃଦ୍ ଵୈ
ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯିଏ ଶତ ଓ ହଜାର ବାର ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ରାଜା ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି—
ଖ୍ଯାତିଂ ଜଗାମାଥ ଗଦାଧରେତି ମହାଘଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଶିତଃ କୁଠାରଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ 'ଗଦାଧର' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ, ପାପର ମହାବୃକ୍ଷକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର ଭଳି କାଟିଦେଲେ।
ଫଲଂ ମହାମେଧମଖସ୍ଯ ମାନଵା ଲଭନ୍ତ୍ଯନନ୍ତ୍ଯଂ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍
ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ ଲୋକେ ମହାୟଜ୍ଞର ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ଚକ୍ରେ ଜଗତ୍ପାପଵିନଷ୍ଟିମଗ୍ର୍ଯାଂ ସଂଦର୍ଶନପ୍ରାଶନମଞ୍ଜନେନ
ଦେଖିବା, ଚଖିବା ଓ ଲେପନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ପାପର ସର୍ବୋତ୍ତମ ନାଶ କରିଥିଲେ।
ଆରାଧନାଯ ଦେଵସ୍ଯ କୃତ୍ଵାଶ୍ରମମଵସ୍ଥିତଃ
ଦେବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ତପସ୍ତେପେ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସ୍ତୁଵନ୍ ଦେଵଂ ଗଦାଧରମ୍
ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗଦାଧର ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ତପସ୍ୟା କଲେ।
କାମକ୍ରୋଧଵିହୀନସ୍ଯ ସାଗ୍ରଃ ସଂଵତ୍ସରୋ ଗତଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡି ଶାନ୍ତିରେ କଟିଗଲା।
ଗଚ୍ଛ ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ଭଵତୋ ମୁକ୍ତପାପୋ ଽସି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏବେ ଯାଅ; ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏବେ ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଯତିଷ୍ଯାମି ତଥା ଶକ୍ର ଭାଵି ଶ୍ରେଯୋ ଯତା ତଵ
ହେ ଶକ୍ର, ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯେପରି ତୁମେ ଚାହାଅଛ, ଭବିଷ୍ୟତର ମଙ୍ଗଳ ତାହିଁ ହେଉ।
ସ୍ନାତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ତଦୈନସୋ ନରାସ୍ତଂ ପ୍ରୋଚୁରସ୍ମାନନୁସାସଯସ୍ଵ
ଦେବତା ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ଲୋକମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପ ବିଷୟରେ ଆମକୁ ଶିଖାନ୍ତୁ।'
ଵସଧ୍ଵମେଵାନ୍ତରମଦ୍ରିସୁଖ୍ଯଯୋର୍ହିମାଦ୍ରିକାଲିଞ୍ଜରଯୋଃ ପୁଲିନ୍ଦାଃ
ହେ ପୁଲିନ୍ଦମାନେ, ହିମାଳୟ ଓ କଳିଞ୍ଜର ଏହି ଦୁଇ ଆନନ୍ଦମୟ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଅଞ୍ଚଳରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ସଂପୂଜ୍ଯମାନୋ ଽନୁଜଗାମ ଚମଂ ମାତୁସ୍ତଦା ଧର୍ମନିଵାସମୀଡ୍ଯମ୍
ପୂଜିତ ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମର ନିବାସ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ପାଦୌ କମଲୋଦରାଭୌ ନିଵେଦଯାମାସ ତପସ୍ତଦାତ୍ମନଃ
ପଦଦ୍ୱୟକୁ କମଳ ଗଭୀର ଭଳି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ।
ସ ଚାଚଚକ୍ଷେ ବଲିନା ରଣେ ଜଯଂ ତଦାତ୍ମନୋ ଦେଵଗଣୈଶ୍ଚ ସାର୍ଧମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲାଭିଥିବା ବିଜୟ ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ଦୁଃଖାନ୍ଵିତା ଦେଵମନାଦ୍ଯମୀଡ୍ଯଂ ଜଗାମ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶରଣଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍
ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ।
ଚରାଚରସ୍ଯ ପ୍ରଭଵଂ ପୁରାଣମାରାଧଯାମାସ ଶୁଭେ ଵଦ ତ୍ଵମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳର ପ୍ରାଚୀନ ଉତ୍ସକୁ ପୂଜିଲେ। ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ମୋତେ କହ।
ନିରାଶନା ସଂଯତଵାକ୍ ସୁଚିତା ତଦୋପତସ୍ଥେ ଶରଣଂ ସୁରେନ୍ଦ୍ରମ୍
ଆଶା ଛାଡି, ମନ୍ତ୍ରଣା ସଂଯମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ସହିତ, ସେ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଗଲେ।
ଜଯସ୍ଵ ପାପେନ୍ଧନଜାତଵେଦସ୍ତମୌଘସଂରୋଧ ନମୋ ନମସ୍ତେ
ହେ ପାପର ଇନ୍ଧନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅନ୍ଧକାରର ଝୁଣ୍ଡକୁ ବାଧା ଦେଉଛ, ବିଜୟୀ ହୁଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।
ତ୍ଵଂ କାରଣଂ ସର୍ଵଚରାଚରସ୍ଯ ନାଥୋ ଽସି ମାଂ ପାଲଯ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତେ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତର କାରଣ ଓ ସ୍ୱାମୀ। ହେ ବିଶ୍ୱର ଆକାର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଅଵାପ୍ତାଵାନ୍ ଶତ୍ରୁପରାଭଵଂ ଚ ତତୋ ଭଵନ୍ତଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନା
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ସଂପୂଜଯିତ୍ଵା କରଵୀରପୁଷ୍ଯୈଃ ସଂଧୂପ୍ଯ ଧୂପୈଃ କଣମର୍କଭୋଜ୍ଯମ୍
କରବୀର ଫୁଲରେ ପୂଜା କରି, ଧୂପ ଦେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଭୋଜ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ସ୍ତଵେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଚ ସଂସ୍ତୁଵନ୍ତୀ ସ୍ଥିତା ନିରାହାରମଥୋପଵାସମ୍
ପବିତ୍ର ସ୍ତୁତିରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ଉପବାସ ରହି, ନିରାହାର ଦେହେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ କଣକଂ ତିଲାଜ୍ଯଂ ତତୋ ଽଗ୍ରତଃ ସା ପ୍ରଯତା ବଭୂଵ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସୁନା ଓ ତିଳ ଘିଅ ଦେଇ, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଲେ।
ଵିନିଃସୃତ୍ଯଯାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେଠାରୁ ବାହାରି, ସେଠି ଦଢ଼ି, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସେ ଦୁର୍ଲଭଂ କାମଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ମୋ କୃପାରେ ତୁମେ ସେ ଦୁର୍ଲଭ ଇଚ୍ଛା ପାଇବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦାନଵାନ୍ ଧ୍ଵଂସଯିଷ୍ଯାମି ସଂଭୂଯୈଵୋଦରେ ତଵ
ମୁଁ ତୁମ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।
ପ୍ରୋଵାଚ ଜଗତାଂ ଯୋନିଂ ଵେପମାନା ପୁନଃ ପୁନଃ
କମ୍ପିତ ହୋଇ, ସେ ପୁନିପୁନି ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳକୁ କହିଲେ:
ଯସ୍ଯୋଦରେ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଵସତେ ସ୍ଥାଣୁଜଙ୍ଗମମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତ ବସିଛି,