ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କଶ୍ଯପଂ ଚୈଵ ତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାସ୍ତପୋଧନାନ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମା, କଶ୍ୟପ ଓ ସମସ୍ତ ତପସ୍ଵୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ଵାଧିକ ଥିଲେ, ସେମାନେଠାରେ ବସିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ପିତାମହ ହୃତଂ ରାଜ୍ଯଂ ବଲିନା ବଲିନା ମମ
ପିତାମହ, ବଳି ନାମକ ପ୍ରବଳ ଜଣେ ମୋ ରାଜ୍ୟ ହରିନେଇଛି।
ଶକ୍ରଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଭୋ ବ୍ରୂହି କିଂ ମଯା ଦୁଷ୍କୃତଂ କୃତମ୍
ଶକ୍ର ପଚାରିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, କହନ୍ତୁ, ମୁଁ କଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛି?'
ଦିତ୍ଯୁଦରାତ୍ ତ୍ଵଯା ଗର୍ଭଃ କୃତ୍ତୋ ଵୈ ବହୁଧା ବଲାତ୍
ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ତୁମେ ବଳପୂର୍ବକ ଗର୍ଭକୁ ଅନେକ ଭାଗରେ କାଟିଥିଲେ।
କୃନ୍ତନଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଗର୍ଭୋ ଯଦଶୌଚା ହି ସା ଭଵତ୍
ସେ ସମୟରେ ସେ ଅପବିତ୍ର ଥିଲେ, ତେଣୁ ଗର୍ଭକୁ କାଟାଯାଇଥିଲା।
ଗତସ୍ତତୋ ଵିନିହତୋ ଦାସୋ ଽପି କୁଲିଶେନ ଭୋ
ତାପରେ, ଦାସକୁ ମଧ୍ୟ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଇଥିଲା, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଵିନାଶଂ ପାପ୍ମନୋ ବ୍ରୂହି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିଭୋ ମମ
ମୋର ପାପ ଓ ବିନାଶ ପାଇଁ କ'ଣ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ହିତଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ ଶକ୍ରସ୍ଯାପି ଵିଶେଷତଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ଶକ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଉପକୃତିକର ହେବ, ତାହା କହନ୍ତୁ।
ତଂ ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ଶରଣଂ ସ ତେ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ତାଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ; ସେ ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେବେ।
ତମୂଚୁର୍ଦେଵତା ମର୍ତ୍ଯେ ସ୍ଵଲ୍ପକାଲେ ମହୋଦଯଃ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, 'ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଆସେ।'
ତଥୈଵ ମିତ୍ରାଵରୁଣାତ୍ମଜେନ ଵେଗାନ୍ମହୀପୃଷ୍ଠମଵାପ୍ଯ ତସ୍ଥୌ
ଏହିପରି ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ସୁଶସ୍ଥଲାତ୍ ପୂର୍ଵତ ଏଵ ଵିଶ୍ରୁତୋ ଵସୋଃ ପୁରାତ୍ ପିଶ୍ଚିମତୋ ଽଵତସ୍ଥେ
ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରୁ, ପୁରାତନ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିବା ବସୁଙ୍କ ପୁରୀର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ସେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ମନୁଷ୍ଯେମେଧଃ ଶତକୃତ୍ସହସ୍ରକୃନ୍ନରେନ୍ଦ୍ରସୂଯଶ୍ଚ ସହସ୍ରକୃଦ୍ ଵୈ
ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯିଏ ଶତ ଓ ହଜାର ବାର ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ରାଜା ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି—
ଖ୍ଯାତିଂ ଜଗାମାଥ ଗଦାଧରେତି ମହାଘଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଶିତଃ କୁଠାରଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ 'ଗଦାଧର' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ, ପାପର ମହାବୃକ୍ଷକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର ଭଳି କାଟିଦେଲେ।
ଫଲଂ ମହାମେଧମଖସ୍ଯ ମାନଵା ଲଭନ୍ତ୍ଯନନ୍ତ୍ଯଂ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍
ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ ଲୋକେ ମହାୟଜ୍ଞର ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ଚକ୍ରେ ଜଗତ୍ପାପଵିନଷ୍ଟିମଗ୍ର୍ଯାଂ ସଂଦର୍ଶନପ୍ରାଶନମଞ୍ଜନେନ
ଦେଖିବା, ଚଖିବା ଓ ଲେପନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ପାପର ସର୍ବୋତ୍ତମ ନାଶ କରିଥିଲେ।
ଆରାଧନାଯ ଦେଵସ୍ଯ କୃତ୍ଵାଶ୍ରମମଵସ୍ଥିତଃ
ଦେବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ତପସ୍ତେପେ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସ୍ତୁଵନ୍ ଦେଵଂ ଗଦାଧରମ୍
ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗଦାଧର ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ତପସ୍ୟା କଲେ।
କାମକ୍ରୋଧଵିହୀନସ୍ଯ ସାଗ୍ରଃ ସଂଵତ୍ସରୋ ଗତଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡି ଶାନ୍ତିରେ କଟିଗଲା।
ଗଚ୍ଛ ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ଭଵତୋ ମୁକ୍ତପାପୋ ଽସି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏବେ ଯାଅ; ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏବେ ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଯତିଷ୍ଯାମି ତଥା ଶକ୍ର ଭାଵି ଶ୍ରେଯୋ ଯତା ତଵ
ହେ ଶକ୍ର, ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯେପରି ତୁମେ ଚାହାଅଛ, ଭବିଷ୍ୟତର ମଙ୍ଗଳ ତାହିଁ ହେଉ।
ସ୍ନାତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ତଦୈନସୋ ନରାସ୍ତଂ ପ୍ରୋଚୁରସ୍ମାନନୁସାସଯସ୍ଵ
ଦେବତା ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ଲୋକମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପ ବିଷୟରେ ଆମକୁ ଶିଖାନ୍ତୁ।'
ଵସଧ୍ଵମେଵାନ୍ତରମଦ୍ରିସୁଖ୍ଯଯୋର୍ହିମାଦ୍ରିକାଲିଞ୍ଜରଯୋଃ ପୁଲିନ୍ଦାଃ
ହେ ପୁଲିନ୍ଦମାନେ, ହିମାଳୟ ଓ କଳିଞ୍ଜର ଏହି ଦୁଇ ଆନନ୍ଦମୟ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଅଞ୍ଚଳରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ସଂପୂଜ୍ଯମାନୋ ଽନୁଜଗାମ ଚମଂ ମାତୁସ୍ତଦା ଧର୍ମନିଵାସମୀଡ୍ଯମ୍
ପୂଜିତ ହେଇ, ସେ ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମର ନିବାସ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ପାଦୌ କମଲୋଦରାଭୌ ନିଵେଦଯାମାସ ତପସ୍ତଦାତ୍ମନଃ
ପଦଦ୍ୱୟକୁ କମଳ ଗଭୀର ଭଳି ନମସ୍କାର କରି, ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ବିଷୟରେ ଜଣାଇଲେ।
ସ ଚାଚଚକ୍ଷେ ବଲିନା ରଣେ ଜଯଂ ତଦାତ୍ମନୋ ଦେଵଗଣୈଶ୍ଚ ସାର୍ଧମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲାଭିଥିବା ବିଜୟ ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
ଦୁଃଖାନ୍ଵିତା ଦେଵମନାଦ୍ଯମୀଡ୍ଯଂ ଜଗାମ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶରଣଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍
ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ।
ଚରାଚରସ୍ଯ ପ୍ରଭଵଂ ପୁରାଣମାରାଧଯାମାସ ଶୁଭେ ଵଦ ତ୍ଵମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳର ପ୍ରାଚୀନ ଉତ୍ସକୁ ପୂଜିଲେ। ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ମୋତେ କହ।
ନିରାଶନା ସଂଯତଵାକ୍ ସୁଚିତା ତଦୋପତସ୍ଥେ ଶରଣଂ ସୁରେନ୍ଦ୍ରମ୍
ଆଶା ଛାଡି, ମନ୍ତ୍ରଣା ସଂଯମ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ସହିତ, ସେ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଗଲେ।
ଜଯସ୍ଵ ପାପେନ୍ଧନଜାତଵେଦସ୍ତମୌଘସଂରୋଧ ନମୋ ନମସ୍ତେ
ହେ ପାପର ଇନ୍ଧନରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅନ୍ଧକାରର ଝୁଣ୍ଡକୁ ବାଧା ଦେଉଛ, ବିଜୟୀ ହୁଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର କରେ।