ନାଶ୍ଚର୍ଯ ଦାନଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ କୁଲେ
ହେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵିଶେଷିତସ୍ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ ଦୈତେଯଃ ପ୍ରପିତାମହଃ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚନଂ ଦାନଵୈନ୍ଦ୍ରଂ ତଦା ବଲିମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ସମୟରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ରାଜା ବଳିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଚାଥ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାଯାଂ ଵିଧଵା ଇଵ ଯୋଷିତଃ
ଏବଂ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ସେଇ ମହିଳାମାନେ ବିଧବା ଭଳି ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରଭା ମତିଃ ଶ୍ରମା ଭୂତିର୍ଵିଦ୍ଯା ନୀତିର୍ଦଯା ତଥା
ତେଜ, ବୁଦ୍ଧି, ପରିଶ୍ରମ, ସମୃଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ଆଚରଣ ଓ ଦୟା—
ତାଃ ସର୍ଵା ବଲିମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵ୍ଯଶ୍ରାମ୍ଯନ୍ତ ଯଥାସୁଖମ୍
ଏହି ସବୁ ଗୁଣ ବଳିଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତେ ଶାନ୍ତି ଓ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଲେ।
ଯଜ୍ଵା ତପସ୍ଵୀ ମୃଦୁରେଵ ସତ୍ଯଵାକ୍ ଦାତା ଵିଭର୍ତା ସ୍ଵଜନାଭିଗୋପ୍ତା
ସେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ତପସ୍ଵୀ ଥିଲେ, ମୃଦୁ ସ୍ଭାଭାବର, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଦାନଶୀଳ, ପରିବାରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଓ ସମ୍ବଳ ଦେଉଥିବା ଥିଲେ।
ସଦୋଜ୍ଜ୍ଵଲୋ ଧର୍ମରତୋ ଽଥ ଦାନ୍ତଃ କାମୋପଭୋକ୍ତା ମନୁଜୋ ଽପି ଜାତଃ
ସେ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁଥିବା ଓ ମାନବ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାସୁଖ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ଜଗାମ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ସହ ଦେଵୈଃ ଶଚୀପତିଃ
ଶଚୀଙ୍କ ପତି ଦେବମାନେ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ଋଷିଭିଃ ସାର୍ଧମାସୀନଂ ପିତରଂ ସ୍ଵଂ ଚ କଶ୍ଯପମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଋଷିମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ପିତା କଶ୍ୟପ ବସିଛନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କଶ୍ଯପଂ ଚୈଵ ତାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାସ୍ତପୋଧନାନ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମା, କଶ୍ୟପ ଓ ସମସ୍ତ ତପସ୍ଵୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ଵାଧିକ ଥିଲେ, ସେମାନେଠାରେ ବସିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ପିତାମହ ହୃତଂ ରାଜ୍ଯଂ ବଲିନା ବଲିନା ମମ
ପିତାମହ, ବଳି ନାମକ ପ୍ରବଳ ଜଣେ ମୋ ରାଜ୍ୟ ହରିନେଇଛି।
ଶକ୍ରଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ଭୋ ବ୍ରୂହି କିଂ ମଯା ଦୁଷ୍କୃତଂ କୃତମ୍
ଶକ୍ର ପଚାରିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, କହନ୍ତୁ, ମୁଁ କଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛି?'
ଦିତ୍ଯୁଦରାତ୍ ତ୍ଵଯା ଗର୍ଭଃ କୃତ୍ତୋ ଵୈ ବହୁଧା ବଲାତ୍
ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ତୁମେ ବଳପୂର୍ବକ ଗର୍ଭକୁ ଅନେକ ଭାଗରେ କାଟିଥିଲେ।
କୃନ୍ତନଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ଗର୍ଭୋ ଯଦଶୌଚା ହି ସା ଭଵତ୍
ସେ ସମୟରେ ସେ ଅପବିତ୍ର ଥିଲେ, ତେଣୁ ଗର୍ଭକୁ କାଟାଯାଇଥିଲା।
ଗତସ୍ତତୋ ଵିନିହତୋ ଦାସୋ ଽପି କୁଲିଶେନ ଭୋ
ତାପରେ, ଦାସକୁ ମଧ୍ୟ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଇଥିଲା, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ଵିନାଶଂ ପାପ୍ମନୋ ବ୍ରୂହି ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିଭୋ ମମ
ମୋର ପାପ ଓ ବିନାଶ ପାଇଁ କ'ଣ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ହିତଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ ଶକ୍ରସ୍ଯାପି ଵିଶେଷତଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ଶକ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ ଉପକୃତିକର ହେବ, ତାହା କହନ୍ତୁ।
ତଂ ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ଶରଣଂ ସ ତେ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି
ତାଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ; ସେ ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେବେ।
ତମୂଚୁର୍ଦେଵତା ମର୍ତ୍ଯେ ସ୍ଵଲ୍ପକାଲେ ମହୋଦଯଃ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, 'ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଆସେ।'
ତଥୈଵ ମିତ୍ରାଵରୁଣାତ୍ମଜେନ ଵେଗାନ୍ମହୀପୃଷ୍ଠମଵାପ୍ଯ ତସ୍ଥୌ
ଏହିପରି ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ସୁଶସ୍ଥଲାତ୍ ପୂର୍ଵତ ଏଵ ଵିଶ୍ରୁତୋ ଵସୋଃ ପୁରାତ୍ ପିଶ୍ଚିମତୋ ଽଵତସ୍ଥେ
ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରୁ, ପୁରାତନ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିବା ବସୁଙ୍କ ପୁରୀର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ସେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ମନୁଷ୍ଯେମେଧଃ ଶତକୃତ୍ସହସ୍ରକୃନ୍ନରେନ୍ଦ୍ରସୂଯଶ୍ଚ ସହସ୍ରକୃଦ୍ ଵୈ
ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯିଏ ଶତ ଓ ହଜାର ବାର ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ରାଜା ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଛନ୍ତି—
ଖ୍ଯାତିଂ ଜଗାମାଥ ଗଦାଧରେତି ମହାଘଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଶିତଃ କୁଠାରଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ 'ଗଦାଧର' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ, ପାପର ମହାବୃକ୍ଷକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର ଭଳି କାଟିଦେଲେ।
ଫଲଂ ମହାମେଧମଖସ୍ଯ ମାନଵା ଲଭନ୍ତ୍ଯନନ୍ତ୍ଯଂ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍
ଭଗବାନଙ୍କର କୃପାରେ ଲୋକେ ମହାୟଜ୍ଞର ଅନନ୍ତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
ଚକ୍ରେ ଜଗତ୍ପାପଵିନଷ୍ଟିମଗ୍ର୍ଯାଂ ସଂଦର୍ଶନପ୍ରାଶନମଞ୍ଜନେନ
ଦେଖିବା, ଚଖିବା ଓ ଲେପନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ପାପର ସର୍ବୋତ୍ତମ ନାଶ କରିଥିଲେ।
ଆରାଧନାଯ ଦେଵସ୍ଯ କୃତ୍ଵାଶ୍ରମମଵସ୍ଥିତଃ
ଦେବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି ସେଠାରେ ରହିଗଲେ।
ତପସ୍ତେପେ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସ୍ତୁଵନ୍ ଦେଵଂ ଗଦାଧରମ୍
ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗଦାଧର ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ତପସ୍ୟା କଲେ।
କାମକ୍ରୋଧଵିହୀନସ୍ଯ ସାଗ୍ରଃ ସଂଵତ୍ସରୋ ଗତଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷ ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡି ଶାନ୍ତିରେ କଟିଗଲା।
ଗଚ୍ଛ ପ୍ରୀତୋ ଽସ୍ମି ଭଵତୋ ମୁକ୍ତପାପୋ ଽସି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏବେ ଯାଅ; ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏବେ ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।