ମନ୍ମୁଷ୍ଟିପିଷ୍ଟଶିଥିଲାଙ୍ଗମୁପାତ୍ତଭସ୍ମ ସଂଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତେ ସୁରଜନୋ ଭଯକାତରାକ୍ଷଃ
ମୋ ମୁଷ୍ଟିରେ ଚାପି ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ଶିଥିଳ ଓ ଭସ୍ମରେ ଢାକିଦେବି, ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଭରିଥିବା ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବେ ।
ଗଦାଂ ଖଗେନ୍ଦ୍ରୋପରି ଜାତକୋପୋ ମୁମୋଚ ଶୈଲେ କୁଲିଶଂ ଯଥେନ୍ଦ୍ରଃ
କ୍ରୋଧରେ, ସେ ଗଦାକୁ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶିଳା ଉପରେ ବଜ୍ର ଫେଙ୍ଗିଥାଏ ।
ଚକ୍ରେଣ ଚିଚ୍ଛେଦ ସୁଦୁର୍ଗତସ୍ଯ ମନୋରଥଂ ପୂର୍ଵକୃତେନ କର୍ମ
ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ରରେ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବାନ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ ଭାବରେ, ତାଙ୍କର ଆଶାକୁ କାଟିଦେଲେ ।
ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ କୃତ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଦଗ୍ଧଶୈଲପ୍ରକାଶଃ ସଂଦୃଶ୍ଯେତାପ୍ଯପରଃ କାଲନେମି
ଦୁଇଟି ଭୁଜ ଚିଁହି ଯାଇଥିବା, ଜଳିଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେହ ନେଇ, କାଳନେମି ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ନା ରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ।
ଛିତ୍ତ୍ଵା ନିପାତଯାମାସ ପକ୍ଵଂ ତାଲଫଲଂ ଯଥା
ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ସେ ପକ୍କ ତାଳ ଫଳ ପଡିଥିବା ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ ।
ତସ୍ଥୌ ମେରୁରିଵାକମ୍ପ୍ଯଃ କବନ୍ଧଃ କ୍ଷ୍ମାଧରେଶ୍ଵରଃ
ମୁଣ୍ଡ ନଥିବା ଦେହ, ଭୂମିର ନାଥ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅନଡ଼ିଆ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ ।
ଯଥାମ୍ବରାଦ୍ ବାହୁଶିରଃ ପ୍ରଣଷ୍ଟବଲଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ କୁଲିଶେନ ଭୂମ୍ଯାମ୍
ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରରେ ଶକ୍ତିହୀନ ଜଣଙ୍କର ଭୁଜ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆକାଶରୁ ଭୂମିରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ ।
ଵିମୁକ୍ତଶସ୍ତ୍ରାଲକଚର୍ମଵସ୍ତ୍ରାଃ ସଂପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ ବାଣମୃତେ ଽସୁରେନ୍ଦ୍ରାଃ
ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ ଓ ପୋଶାକ ନଥିବା, ଅସୁରମାନଙ୍କର ନାୟକମାନେ ବାଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ ।
ନିଵୃତ୍ତା ଦେଵତାନାଂ ଚ ସଶସ୍ତ୍ରା ଯୁଦ୍ଧଲାଲସାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ପଛକୁ ହଟିଗଲେ ।
ପ୍ରାହାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସୁରାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଯୁଧ୍ଯଧ୍ଵଂ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ କହିଲେ, 'ଭୟ ଛାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ!'
ଯୁଯୁଧୁର୍ଦାନଵୈଃ ସାର୍ଧଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵନ୍ତରଧୀଯତ
ସେମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକସାଥି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ ।
ଗଦାମାଦାଯ ଦେଜସ୍ଵୀ ଦେଵସୈନ୍ଯମଭିଦ୍ରୁତଃ
ଗଦା ନେଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଥିବା ସେ, ଦେବସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ଦେଵସୈନ୍ଯମଭିଦ୍ରୁତ୍ଯ ନିଜଘାନ ସହସ୍ରଶଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସେ ହଜାର ହଜାର ଜଣକୁ ମାରିଦେଲେ ।
ଯୋଧଯାମାସ ବଲାଵାନ୍ ସୁରାଣାଂ ଚ ଵରୂଛିନୀମ୍
ବଳଶାଳୀ ସେ, ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଲେ ।
ଵିପାକୋ ଵିକ୍ଷରଃ ସୈନ୍ଯଂ ତେ ଽପି ଦେଵାନୁପାଦ୍ରଵନ୍
ଏହାର ପରିଣାମ ହେଲା ଦୁଷ୍ଟତା; ତୁମର ସେନା ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଗତେ ଜନାର୍ଦନେ ଦେଵେ ପ୍ରାଯଶୋ ଵିମୁଖ୍ଯାଭଵନ୍
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେବତା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ନିରାଶ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ପୃଷ୍ଠତଶ୍ଚାଦ୍ରଵନ୍ ସର୍ଵେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜିଗୀଷଵଃ
ତିନି ଲୋକ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସମସ୍ତେ ପଛକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମୁପାଗତାଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଭୋକ୍ତା ବଲିର୍ଜାତଃ ସପୁତ୍ରଭ୍ରାତୃବାନ୍ଧଵଃ
ବଳି, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଭାଇ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ।
ଵରୁଣୋ ଽଭୂନ୍ମଯଃ ସୋମୋ ରାହୁର୍ହ୍ଲୋଦୋ ହୁତାଶନଃ
ବରୁଣ ମାୟା ହେଲେ, ସୋମ ରାହୁ ହେଲେ, ହ୍ଲାଦ ହୁତାଶନ ହେଲେ।
ଯେ ଽନ୍ଯେ ଽପ୍ଯଧିକୃତା ଦେଵାସ୍ତେଷୁ ଜାତାଃ ସୁରାରଯଃ
ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଦେବଶତ୍ରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦେଵାସୁରୋ ଽଭୂତ୍ ସଂଗ୍ରାମୋ ଯତ୍ର ଶକ୍ରୋ ଽପ୍ଯଭୂଦ୍ ବଲିଃ
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ବଳିଙ୍କ ଠାରେ ପରାଜିତ ହେଲେ।
ଭୂର୍ଭୁଵଃସ୍ଵରିତି ଖ୍ଯାତଂ ଦଶଲୋକାଧିପୋ ବଲିଃ
ଦଶ ଲୋକର ରାଜା ବଳି, ଭୂର୍, ଭୁଵଃ ଓ ସ୍ୱର୍ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ତତ୍ରୋପାସନ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଵିଶ୍ଵାଵସୁପୁରୋଗମାଃ
ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ।
ଵାଦଯନ୍ତି ଚ ଵାଦ୍ଯାନି ଯକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଧରାଦଯଃ
ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ରବାଇଲେ।
ସସ୍ମାର ମନସା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ସ୍ଵପିତାମହମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ମନରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରପୁରୁଷ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସମଭ୍ଯାଗାତ୍ ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତଃ ପାତାଲାତ୍ ସ୍ଵର୍ଗମଵ୍ଯଯମ୍
ସେ ତ୍ୱରାରେ ପାତାଳରୁ ଅକ୍ଷୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣାଵୁଭୌ
ହାତ ଜୋଡ଼ି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ସେ ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ପରିଷ୍ଯଵଜ୍ଯ ଵିଵେଶ ପରମାସନେ
ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିର୍ଜିତାଃ ଶକ୍ରରାଜ୍ଯଂ ଚ ହୃତଂ ଵୀର୍ଯବଲାନ୍ମଯା
ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଶକ୍ରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦଳିଆଗଲା।