ଶାର୍ଙ୍ଗମାନମ୍ଯ ବାଣୈଘୈର୍ନିଜଘାନ ତତସ୍ତତଃ
ଏପରେ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁକୁ ନମି, ସେ ପୁନିପୁନି ବାଣ ବର୍ଷା କରି ପ୍ରହାର କଲେ।
ଦୈତେଯାଃ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁଃ କାଲନେମିଂ ମହାସୁରାମ୍
ଦୈତ୍ୟମାନେ ମହାଶୁର କାଳନେମିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଵିଵୃଦ୍ଧିମଗମଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯଥା ଵ୍ଯାଧିରୁପେକ୍ଷିତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେପରି ଅବହେଳା କଲେ ରୋଗ ବଢ଼ିଯାଏ, ସେପରି ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା।
ତଂ ତମାଦାଯ ଚିକ୍ଷେପ ଵିସ୍ତୃତେ ଵଦନେ ବଲୀ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଏକେକୁ ଧରି ବିସ୍ତୃତ ମୁହଁ ଭିତରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଚକ୍ରୈର୍ଵୈଶ୍ଵାନରାଭୈସ୍ତ୍ଵଵନିଗଗନଯୋସ୍ତିର୍ଯଗୂର୍ଧ୍ଵଂ ସମନ୍ତାତ୍ ପ୍ରାପ୍ତେ ଽନ୍ତେ କାଲଵହ୍ନେର୍ଜଗଦଖିଲମିଦଂ ରୂପମାସୀଦ୍ ଦିଧକ୍ଷୋଃ
ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଚାରିପାଖରେ ଛାଇଯାଇ, ଶେଷରେ କାଳାଗ୍ନି ଆସିବାବେଳେ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଆକାର ନେଲା।
ପୋପ୍ଲୂଯନ୍ତଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯା ହରିମମରଗଣୈରର୍ଚିତଂ ଚାରୁମୌଲିଂ ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାତୈର୍ଵିଗଲିତଯଶସଂଚକ୍ରୁରୁତ୍ସିକ୍ତଦର୍ପାଃ
ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଅମରମଣ୍ଡଳରେ ପୂଜିତ ଓ ଶୋଭାମୟ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ହରିଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଯଶ କ୍ଷୟ ହେଲା, ଅଭିମାନ ବଢ଼ିଗଲା।
କୋପାଦାରକ୍ତଦୃଷ୍ଟିଃ ସରଥଗଜହଯାନ୍ ଦୃଷ୍ଟିନିର୍ଧୂତଵୀର୍ଯାନ୍ ନାରାଚଖ୍ଯୈଃ ସୁପୁଙ୍ଖୈର୍ଜଲଦ୍ ଇଵ ଗିରୀନ୍ ଛାଦଯାମାସ ଵିଷ୍ଣୁଃ
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ହିଁ ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡାମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ହଟାଇଦେଲେ । ନାରାଚ ନାମକ ସୁନିଖିଳା ଅସ୍ତ୍ରରେ, ସେମାନେକୁ ମେଘ ଯେପରି ଗିରିକୁ ଢାକିଦେଇଥାଏ, ତେଣିଁ ତେମାନେକୁ ଢାକିଦେଲେ ।
ପ୍ରାରମ୍ବେ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ଶତଵଦନମଥୋ ପ୍ରେଷଯନ୍ କାଲନେମିଂ ସ ପ୍ରାଯାଦ୍ ଦେଵସୈନ୍ଯପ୍ରଭୁମମିତବଲଂ କେଶଵଂ ଲୋକନାଥମ୍
ଯୁଦ୍ଧର ଆରମ୍ଭରେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପତି ଶତବଦନ, କାଳନେମିକୁ ଦେବସେନାର ନାୟକ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥ କେଶବଙ୍କ ଉପରେ ପଠାଇଲେ ।
ସୋ ଽପ୍ଯେନଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୈତ୍ଯଵିଟପପ୍ରଚ୍ଛେଦନଂ ମାନିନଂ ପ୍ରୋଵାଚାଥ ଵିହସ୍ଯ ତଂ ଚ ସୁଚିରଂ ମେଘସ୍ଵନୋ ଦାନଵଃ
ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ଭଳି ଶବ୍ଦ ଥିବା ଦାନବ, ଦୃଢ ମନ ଓ ଦାୟତ୍ୟ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ନିପୁଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସି ଦୀର୍ଘ କଥା କହିଲେ ।
ହିରଣ୍ଯନଯନାନ୍ତକଃ କୁସୁମପୂଜାରତିଃ କ୍ଵ ଯାତି ମମ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚରେ ନିପତିତଃ ଖଲଃ
ହିରଣ୍ୟ ଗୋଷ୍ଠୀର ଶେଷ କରିଥିବା, ଫୁଲରେ ପୂଜାକୁ ଭଲପାଇଥିବା ସେ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡିଥିବା ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କେଉଁଠି ଯାଉଛି ?
ମନ୍ମୁଷ୍ଟିପିଷ୍ଟଶିଥିଲାଙ୍ଗମୁପାତ୍ତଭସ୍ମ ସଂଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତେ ସୁରଜନୋ ଭଯକାତରାକ୍ଷଃ
ମୋ ମୁଷ୍ଟିରେ ଚାପି ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡିକୁ ଶିଥିଳ ଓ ଭସ୍ମରେ ଢାକିଦେବି, ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଭରିଥିବା ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବେ ।
ଗଦାଂ ଖଗେନ୍ଦ୍ରୋପରି ଜାତକୋପୋ ମୁମୋଚ ଶୈଲେ କୁଲିଶଂ ଯଥେନ୍ଦ୍ରଃ
କ୍ରୋଧରେ, ସେ ଗଦାକୁ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶିଳା ଉପରେ ବଜ୍ର ଫେଙ୍ଗିଥାଏ ।
ଚକ୍ରେଣ ଚିଚ୍ଛେଦ ସୁଦୁର୍ଗତସ୍ଯ ମନୋରଥଂ ପୂର୍ଵକୃତେନ କର୍ମ
ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ରରେ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବାନ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ ଭାବରେ, ତାଙ୍କର ଆଶାକୁ କାଟିଦେଲେ ।
ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ କୃତ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଦଗ୍ଧଶୈଲପ୍ରକାଶଃ ସଂଦୃଶ୍ଯେତାପ୍ଯପରଃ କାଲନେମି
ଦୁଇଟି ଭୁଜ ଚିଁହି ଯାଇଥିବା, ଜଳିଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେହ ନେଇ, କାଳନେମି ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ନା ରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ।
ଛିତ୍ତ୍ଵା ନିପାତଯାମାସ ପକ୍ଵଂ ତାଲଫଲଂ ଯଥା
ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ସେ ପକ୍କ ତାଳ ଫଳ ପଡିଥିବା ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ ।
ତସ୍ଥୌ ମେରୁରିଵାକମ୍ପ୍ଯଃ କବନ୍ଧଃ କ୍ଷ୍ମାଧରେଶ୍ଵରଃ
ମୁଣ୍ଡ ନଥିବା ଦେହ, ଭୂମିର ନାଥ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅନଡ଼ିଆ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ ।
ଯଥାମ୍ବରାଦ୍ ବାହୁଶିରଃ ପ୍ରଣଷ୍ଟବଲଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ କୁଲିଶେନ ଭୂମ୍ଯାମ୍
ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରରେ ଶକ୍ତିହୀନ ଜଣଙ୍କର ଭୁଜ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆକାଶରୁ ଭୂମିରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ ।
ଵିମୁକ୍ତଶସ୍ତ୍ରାଲକଚର୍ମଵସ୍ତ୍ରାଃ ସଂପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ ବାଣମୃତେ ଽସୁରେନ୍ଦ୍ରାଃ
ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ ଓ ପୋଶାକ ନଥିବା, ଅସୁରମାନଙ୍କର ନାୟକମାନେ ବାଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ ।
ନିଵୃତ୍ତା ଦେଵତାନାଂ ଚ ସଶସ୍ତ୍ରା ଯୁଦ୍ଧଲାଲସାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ପଛକୁ ହଟିଗଲେ ।
ପ୍ରାହାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସୁରାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଯୁଧ୍ଯଧ୍ଵଂ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ କହିଲେ, 'ଭୟ ଛାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ!'
ଯୁଯୁଧୁର୍ଦାନଵୈଃ ସାର୍ଧଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵନ୍ତରଧୀଯତ
ସେମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକସାଥି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ ।
ଗଦାମାଦାଯ ଦେଜସ୍ଵୀ ଦେଵସୈନ୍ଯମଭିଦ୍ରୁତଃ
ଗଦା ନେଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଥିବା ସେ, ଦେବସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।
ଦେଵସୈନ୍ଯମଭିଦ୍ରୁତ୍ଯ ନିଜଘାନ ସହସ୍ରଶଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସେ ହଜାର ହଜାର ଜଣକୁ ମାରିଦେଲେ ।
ଯୋଧଯାମାସ ବଲାଵାନ୍ ସୁରାଣାଂ ଚ ଵରୂଛିନୀମ୍
ବଳଶାଳୀ ସେ, ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଲେ ।
ଵିପାକୋ ଵିକ୍ଷରଃ ସୈନ୍ଯଂ ତେ ଽପି ଦେଵାନୁପାଦ୍ରଵନ୍
ଏହାର ପରିଣାମ ହେଲା ଦୁଷ୍ଟତା; ତୁମର ସେନା ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଗତେ ଜନାର୍ଦନେ ଦେଵେ ପ୍ରାଯଶୋ ଵିମୁଖ୍ଯାଭଵନ୍
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେବତା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ନିରାଶ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ପୃଷ୍ଠତଶ୍ଚାଦ୍ରଵନ୍ ସର୍ଵେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜିଗୀଷଵଃ
ତିନି ଲୋକ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସମସ୍ତେ ପଛକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମୁପାଗତାଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଭୋକ୍ତା ବଲିର୍ଜାତଃ ସପୁତ୍ରଭ୍ରାତୃବାନ୍ଧଵଃ
ବଳି, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଭାଇ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ।
ଵରୁଣୋ ଽଭୂନ୍ମଯଃ ସୋମୋ ରାହୁର୍ହ୍ଲୋଦୋ ହୁତାଶନଃ
ବରୁଣ ମାୟା ହେଲେ, ସୋମ ରାହୁ ହେଲେ, ହ୍ଲାଦ ହୁତାଶନ ହେଲେ।