ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଲଜାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ କିଂନୁ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ମମ
ସେ ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବାଧିକ ଭଲ କଣ?'
ଯତ୍ ତେ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ କର୍ମ ଯଦସ୍ମାକଂ ହିତଂ ତଥା
ତୁମ ପାଇଁ ଯେ କାମ ସର୍ବାଧିକ ମଙ୍ଗଳକର, ଆମ ପାଇଁ ଯେଉଁ କାମ ଉପକାରୀ, ସେଇ କଥା କହ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଵୀରଃ ସ ଶକ୍ରୋ ଽଭୂଜ୍ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନାମକ ବଳବାନ ନର, ତିନି ଜଗତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ନଖୈସ୍ତଂ ହି ଵ୍ଯଦାରଯତ୍
ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ନଖରେ ଭାଗିଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ତେଷାମର୍ଥେ ମହାବାହୋ ଶଙ୍କରେମ ତ୍ରିଶୂଲିନା
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଓ ବଳଶାଳୀ, ଆମେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ।
କୁଜମ୍ଭୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚାପି ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ପଶୁଵତ୍ ତଵ
କୁଜମ୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ତୋର ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ପଶୁ ଭଳି ମାରିଦେଲେ।
ଵିରୋଚନସ୍ତଵ ପିତା ନିହତଃ କଥଯାମି ତେ
ତୋର ବାପା ବିରୋଚନ ମରିଗଲେ—ମୁଁ ଏହି କଥା ତୋତେ କହୁଛି।
ଉଦ୍ଯୋଗଂ କାରଯାମାସ ସହ ସର୍ଵୈର୍ମହାସୁରୈଃ
ସେ ସମସ୍ତ ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ।
ପଦାତଯସ୍ତଥୈଵାନ୍ଯେ ଜଗ୍ମୁର୍ଯୁଦ୍ଧାଯ ଦୈଵତୈଃ
ପଦାତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସୈନ୍ଯସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଚ ବଲିଃ କାଲନେମିଶ୍ଚ ଷୃଷ୍ଠତଃ
ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ବଳି ଓ କାଳନେମି ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।
ପ୍ରଯାତି ଦକ୍ଷିଣଂ ଘୋରଂ ତାରକାଖ୍ଯୋ ଭଯଙ୍କରଃ
ତାରକ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଦକ୍ଷିଣ ପକ୍ଷକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଉଵାଚ ଯାମ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାନ୍ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ସବଲସଂଯୁତାନ୍
ସେ ସେଇ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ସମାରୁରୋହ ଭଗଵାନ୍ ଯତମାତଲିଵାଜିନମ୍
ଭଗବାନ ତତ୍ପର ମାତଳିଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଵାହନମାରୁହ୍ଯ ନିଶ୍ଚେରୁର୍ଯୁଦ୍ଧକାଙ୍କ୍ଷିମଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ବାହନରେ ଚଢ଼ି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରା ଗୁହ୍ଯକାଶ୍ଚ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସପନ୍ନଗାଃ
ବିଦ୍ୟାଧର, ଗୁହ୍ୟକ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ—
ଗଜାନନ୍ଯେ ରଥାନନ୍ଯେ ହଯାନନ୍ଯେ ସମାରୁହନ୍
କେହି ହାତୀରେ, କେହି ରଥରେ, ଆଉ କେହି ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ସମାରୁହ୍ଯାଦ୍ରଵନ୍ ସର୍ଵେ ଯତୋ ଦୈତ୍ଯବଲଂ ସ୍ଥିତମ୍
ସମସ୍ତେ ଚଢ଼ି, ଯେଉଁଠାରେ ଦୈତ୍ୟସେନା ଥିଲା, ସେଠାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଧିରୁହ୍ଯ ସମଭ୍ଯଗାତ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ ଚଢ଼ି ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଵଵନ୍ଦ ମୂର୍ଧ୍ନାଵନତଃ ସହ ସର୍ଵୈଃ ସୁରୋତ୍ତମୈଃ
ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ବନ୍ଦନା କଲେ।
ପାଲଯଞ୍ଜଘନଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯାତି ମଧ୍ଯେ ସହସ୍ରଦୃକ୍
ହଜାର ଆଖିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ପଛରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣଂ ଵରୁଣଃ ପାର୍ଶ୍ଵମଵଷ୍ଟଭ୍ଯାଵ୍ରଜଦ୍ ବଲୀ
ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବରୁଣ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ନାନାସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରୋଦ୍ଯତଦୋଃସମୂହା ସମାସସାଦାରିବଲଂ ମହୀଧ୍ରେ
ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ରଖିଥିବା ଦଳଗୁଡିକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତି ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ନିର୍ଵୃକ୍ଷେ ପକ୍ଷିରହିତେ ଜାତୋ ଦେଵାସୁରୋ ରଣଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଗଛ ନଥିଲା, ପକ୍ଷୀ ନଥିଲେ, ସେଠାରେ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ମହୀଧରୋତ୍ତମେ ପୂର୍ଵଂ ଯଥା ଵାନରହସ୍ତିନୋଃ
ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ପୂର୍ବରୁ ବାନର ଓ ହାତୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ହୋଇଥିଲା।
ସଂଦ୍ଯାନୁରକ୍ତଃ ସଦୃଶୋ ମେଘଃ ଖେ ସୁରତାପସ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ବୀ, ଆକାଶରେ ସନ୍ଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିବା ଏକ ମେଘ ଦେଖାଦେଲା।
ଶ୍ରୂଯତେ ତ୍ଵନିଶଂ ଶବ୍ଦଃ ଛିନ୍ଧି ଭିନ୍ଧୀତି ସର୍ଵତଃ
ଦିନ ରାତି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ 'କାଟ, ଭାଙ୍ଗ' ବୋଲି ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଛି।
ଜାତୋ ରୁଧିରନିଷ୍ଯନ୍ଦୋ ରଜଃସଯମନାତ୍ମକଃ
ରକ୍ତ ଧାରା ପଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଧୂଳି ସହିତ ମିଶି ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଦେଖାଉଥିଲା।
ଅଭିଦ୍ରଵନ୍ତି ସହିତାଃ ସମଂ ସ୍କନ୍ଦେନ ଧୀମତା
ସେମାନେ ସୁବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସ୍କନ୍ଦ ସହିତ ଏକାଠି ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ଦେଵାନ୍ ନିଜଘ୍ନୁର୍ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ମଯଗୁପ୍ତାଃ ପ୍ରହାରିଣଃ
ମାୟାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେକୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ନିର୍ଜିତାଃ ସମରେ ଦୈତ୍ଯୈଃ ସମଂ ସ୍କନ୍ଦେନ ନାରଦ
ହେ ନାରଦ, ସ୍କନ୍ଦ ସହିତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେକୁ ପରାଜିତ କଲେ।