ମା ମା କ୍ଷିପସ୍ଵେତ୍ଯଭଵଚ୍ଛବ୍ଦଃ ସୋ ଽପି ମୃତୋ ନୃପଃ
'ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହିଁ' ବୋଲି ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ତଥାପି ରାଜା ଚଳିହେଲେ।
ଶିଶଵଃ ସମଜାଯନ୍ତ ତେ ରୁଦନ୍ତୋ ଽଭଵନ୍ ମୁନେ
ମୁନି, ସେଇ ପିଲାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦିଲେ।
ସମାଗମ୍ଯ ନିଵାର୍ଯ୍ଯାଥ ସ ଚକ୍ରେ ମରୁତଃ ସୁତାନ୍
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ସେ ମରୁତଙ୍କର ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ଏବଂ ପରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଯେ ଽଭଵନ୍ ରୈଵତେ ତାଂଶ୍ଚ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ତପୋଧନଃ
ହେ ତପସ୍ଵୀ, ରୈବତ ଯୁଗରେ କିଏ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏହି କଥା ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ରିପୁଜିନ୍ନାମତଃ ଖ୍ଯାତୋ ନ ତସ୍ଯାସୀତ୍ ସୁତଃ କିଲ
ସେ ripujit ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୁଅ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ଅଵାପ କନ୍ଯାଂ ସୁରତିଂ ତାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଗୃହଂ ଯଯୌ
ସେ ସୁରତି ନାମକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସାପି ଦୁଃଖପରୀତାଙ୍ଗୀଂ ସ୍ଵାଂ ତନୁଂ ତ୍ଯକ୍ତୁମୁଦ୍ଯତା
ସେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଶରୀର ସହିତ, ନିଜ ଦେହକୁ ଛାଡିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯାମାସକ୍ତଚିତ୍ତାସ୍ତୁ ସର୍ଵ ଏଵ ତପୋଧନାଃ
ସମସ୍ତ ତପସ୍ଵୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ମନରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଇଗଲେ।
ତେ ଚାପଶ୍ଯନ୍ତ ଋଷଯସ୍ତଚ୍ଚିତ୍ତା ଭାଵିତାସ୍ତଥା
ସେଇ ଋଷିମାନେ, ମନ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଲଗିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଜ୍ଵଲନାଚ୍ଚାପି ସପ୍ତାଜାଯନ୍ତ ଦାରକାଃ
ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିରୁ ସାତିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ନିଵାରଯିତ୍ଵା କୃତଵାଂଲ୍ଲୋକନାଥୋ ମରୁଦ୍ଗଣାନ୍
ସେ ମରୁତଙ୍କ ଦଳକୁ ରୋକି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଶୃଣୁଷ୍ଵ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ଚାକ୍ଷୁଷସ୍ଯାନ୍ତରେ ମନୋଃ
ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁଙ୍କ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଘଟଣା କହିବି।
ସପ୍ତସାରସ୍ଵତେ ତୀର୍ଥେ ସୋ ଽତପ୍ଯତ ମହତ୍ ତପଃ
ସାତି ସରସ୍ୱତୀ ତୀର୍ଥରେ ସେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ସା ଚାଭ୍ଯେତ୍ଯ ନଦୀତୀରେ କ୍ଷୋଭଯାମାସ ଭାମିନୀ
ସେ ମଧ୍ୟ ନଦୀ କୂଳକୁ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ତାଂ ଚୈଵାପ୍ଯଶପନ୍ମୂଢାଂ ମୁନିର୍ମଙ୍କଣକୋ ଵପୁମ୍
ମୁଢ଼ା ମହିଳାଟିକୁ ମୁନି ମଙ୍କଣକ ଶାପ ଦେଲେ।
ଵିଧ୍ଵଂସଯିଷ୍ଯତି ହଯୋ ଭଵତୀଂ ଯଜ୍ଞସଂସଦି
ଏକ ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ ସଭାରେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ।
ସରସ୍ଵତୀଭ୍ଯଃ ସପ୍ତଭଯଃ ସପ୍ତ ଵୈ ମରୁତୋ ଽଭଵନ୍
ସାତି ସରସ୍ୱତୀଠାରୁ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ, ସାତି ମରୁତ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଯେଷାଂ ଶ୍ରୁତେ ଜନ୍ମନି ପାପହାନିର୍ଭଵେଚ୍ଚ ଧର୍ମାଭ୍ଯୁଦଯୋ ମହାନ୍ ଵୈ
ଯାହାଙ୍କର ଜନ୍ମ କଥା ଶୁଣିଲେ, ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ବଡ଼ ଧର୍ମ ଉଦୟ ହୁଏ।
ମନ୍ତ୍ରପ୍ରଦାତା ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ଶୁକ୍ରଶ୍ଚାସୀତ୍ ପୁରୋହିତଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶୁକ୍ର ଗୃହପୁରୋହିତ ଥିଲେ।
ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ ସମାଯାତାଃ ସମଯାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ହି
ସମସ୍ତ ସଭାମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏକଠା ହୋଇ ଆସିଥିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଲଜାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ କିଂନୁ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ମମ
ସେ ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବାଧିକ ଭଲ କଣ?'
ଯତ୍ ତେ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ କର୍ମ ଯଦସ୍ମାକଂ ହିତଂ ତଥା
ତୁମ ପାଇଁ ଯେ କାମ ସର୍ବାଧିକ ମଙ୍ଗଳକର, ଆମ ପାଇଁ ଯେଉଁ କାମ ଉପକାରୀ, ସେଇ କଥା କହ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଵୀରଃ ସ ଶକ୍ରୋ ଽଭୂଜ୍ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ନାମକ ବଳବାନ ନର, ତିନି ଜଗତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ନଖୈସ୍ତଂ ହି ଵ୍ଯଦାରଯତ୍
ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ନଖରେ ଭାଗିଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ତେଷାମର୍ଥେ ମହାବାହୋ ଶଙ୍କରେମ ତ୍ରିଶୂଲିନା
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଓ ବଳଶାଳୀ, ଆମେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ।
କୁଜମ୍ଭୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚାପି ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ପଶୁଵତ୍ ତଵ
କୁଜମ୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ତୋର ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ପଶୁ ଭଳି ମାରିଦେଲେ।
ଵିରୋଚନସ୍ତଵ ପିତା ନିହତଃ କଥଯାମି ତେ
ତୋର ବାପା ବିରୋଚନ ମରିଗଲେ—ମୁଁ ଏହି କଥା ତୋତେ କହୁଛି।
ଉଦ୍ଯୋଗଂ କାରଯାମାସ ସହ ସର୍ଵୈର୍ମହାସୁରୈଃ
ସେ ସମସ୍ତ ବଡ଼ ଅସୁରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ।
ପଦାତଯସ୍ତଥୈଵାନ୍ଯେ ଜଗ୍ମୁର୍ଯୁଦ୍ଧାଯ ଦୈଵତୈଃ
ପଦାତି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସୈନ୍ଯସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଚ ବଲିଃ କାଲନେମିଶ୍ଚ ଷୃଷ୍ଠତଃ
ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ବଳି ଓ କାଳନେମି ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।