ମା ରୁଦଧ୍ଵମିତୀତ୍ଯାହ ମରୁତୋ ନାମ ପୁତ୍ରକାଃ
“କାନ୍ଦନିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ,” ବୋଲି କୁହାଗଲା; ସେମାନଙ୍କୁ ମାରୁତ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵାଥାଦାଯ ସର୍ଵାସ୍ତାନ୍ ଦୈଵତାନ୍ ପ୍ରତି
ଏଭଳି କହି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଏଵମାସଂଶ୍ଚ ମରୁତୋ ମନୋଃ ସ୍ଵାରୋଚିଷେ ଽନ୍ତରେ
ଏଭଳି ମନୁଙ୍କ ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ମାରୁତମାନେ ଥିଲେ।
ଉତ୍ତମସ୍ଯାନ୍ଵଵାଯେ ତୁ ରାଜାସୀନ୍ନିଷଧାଧିପଃ
ଉତ୍ତମଙ୍କ ବଂଶରେ ନିଷଧର ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଗୁଣଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ଧାର୍ମିକୋ ଽଭଵତ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ୍ ନାମକ, ଗୁଣରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଚ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ଦେଵାଚାର୍ଯାସୁତା ଶୁଭା
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଦେବତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ସା ସ୍ଵଯଂ ଫଲପୁଷ୍ପାମ୍ବୁସମିତ୍କୁଶଂ ସମାହରତ୍
ସେ ନିଜେ ଫଳ, ଫୁଲ, ପାଣି, ହୋମକାଠି ଓ କୁଶ ଘାସ ଆଣିଥାଉଥିଲେ।
ପତିଂ ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣା ସା କୃଶା ଧମନିସଂତତା
ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ସମୟରେ ଦେହରେ ଚର୍ମ ଲାଗି ଶିରା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତାଂ ତଥା ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ତପସା କୃସାମ୍
ଏଭଳି ତପସ୍ୟାରେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ସେଉଠିକୁ ଦେଖି,
ସାବ୍ରଵୀତ୍ ତନଯାର୍ଥାଯ ଆଵାଭ୍ଯାଂ ଵୈ ତପଃକ୍ରିଯା
ସେ କହିଲେ, 'ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆମେ ଦୁହେଁ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।'
ଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ତନଯାଃ ସପ୍ତ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନ ସଶଂ ଯଃ
'ତୁମେ ଯାଅ; ସାତିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ମଙ୍ଗଳମୟ ପୁଅ ହେବେ ନାହିଁ।'
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ସର୍ଵ ଏଵ ମହର୍ଷଯଃ
ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ବହୁତିଥେ କାଲେ ସା ରାଜ୍ଞୋ ମହିଷୀ ପ୍ରିଯା
ତାପରେ ବହୁ ଦିନ ପରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାଣୀ,
ଗୁର୍ଵିଣ୍ଯାମଥ ଭାର୍ଯାଯାଂ ମମାରାସୌ ନରାଧିପଃ
ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗର୍ଭବତୀ ହେବାବେଳେ, ସେଇ ନରପତି ଚଳିହେଲେ।
ନିଵାରିତା ତଦାମାତ୍ଯୈର୍ନ ତଥାପି ଵ୍ଯତିଷ୍ଠତା
ସେତିବେଳେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ବାଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାହା ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଽଗ୍ନିମଧ୍ଯାତ୍ ସଲିଲେ ମାଂସପେଶ୍ଯପତନ୍ମୁନେ
ତାପରେ, ମୁନି, ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ମାଂସପିଣ୍ଡ ପାଣିରେ ପଡ଼ିଲା।
ତେ ଽଜାଯନ୍ତାଥ ମରୁତ ଉତ୍ତମସ୍ଯାନ୍ତରେ ମନୋଃ
ଏହାପରେ, ମରୁତ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଓ ମନୁଙ୍କ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତାନହଂ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ଗୀତନୃତ୍ଯକଲିପ୍ରିଯ
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର କଥା କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
ସ ପୁତ୍ରର୍ଥୋ ଜୁହାଵାଗ୍ନୌ ସ୍ଵମାଂସଂ ରୁଧିରଂ ତଥା
ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ସେ ନିଜ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଶୁକ୍ରଂ ଚ ଚିତ୍ରଗୌ ରାଜା ସୁତାର୍ଥୋ ଇତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ଏବଂ ରାଜା, ପୁଅ ପାଇଁ, ଶୁକ୍ର ଓ ବିବିଧ ଗାଈ ଅର୍ପଣ କଲେ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
ମା ମା କ୍ଷିପସ୍ଵେତ୍ଯଭଵଚ୍ଛବ୍ଦଃ ସୋ ଽପି ମୃତୋ ନୃପଃ
'ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହିଁ' ବୋଲି ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ତଥାପି ରାଜା ଚଳିହେଲେ।
ଶିଶଵଃ ସମଜାଯନ୍ତ ତେ ରୁଦନ୍ତୋ ଽଭଵନ୍ ମୁନେ
ମୁନି, ସେଇ ପିଲାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦିଲେ।
ସମାଗମ୍ଯ ନିଵାର୍ଯ୍ଯାଥ ସ ଚକ୍ରେ ମରୁତଃ ସୁତାନ୍
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ସେ ମରୁତଙ୍କର ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ଏବଂ ପରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଯେ ଽଭଵନ୍ ରୈଵତେ ତାଂଶ୍ଚ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ତପୋଧନଃ
ହେ ତପସ୍ଵୀ, ରୈବତ ଯୁଗରେ କିଏ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏହି କଥା ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ରିପୁଜିନ୍ନାମତଃ ଖ୍ଯାତୋ ନ ତସ୍ଯାସୀତ୍ ସୁତଃ କିଲ
ସେ ripujit ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୁଅ ଥିଲେ ନାହିଁ।
ଅଵାପ କନ୍ଯାଂ ସୁରତିଂ ତାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଗୃହଂ ଯଯୌ
ସେ ସୁରତି ନାମକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସାପି ଦୁଃଖପରୀତାଙ୍ଗୀଂ ସ୍ଵାଂ ତନୁଂ ତ୍ଯକ୍ତୁମୁଦ୍ଯତା
ସେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଶରୀର ସହିତ, ନିଜ ଦେହକୁ ଛାଡିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯାମାସକ୍ତଚିତ୍ତାସ୍ତୁ ସର୍ଵ ଏଵ ତପୋଧନାଃ
ସମସ୍ତ ତପସ୍ଵୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ମନରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଇଗଲେ।
ତେ ଚାପଶ୍ଯନ୍ତ ଋଷଯସ୍ତଚ୍ଚିତ୍ତା ଭାଵିତାସ୍ତଥା
ସେଇ ଋଷିମାନେ, ମନ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଲଗିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଜଗ୍ମୁର୍ଜ୍ଵଲନାଚ୍ଚାପି ସପ୍ତାଜାଯନ୍ତ ଦାରକାଃ
ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିରୁ ସାତିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ।