ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ଶକ୍ରେଣ ପୂତନା ରୂପଶାଲିନୀ
ଏଭଳି ଶକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ରୂପଶାଳିନୀ ପୁତନା—
ଆଶ୍ରମସ୍ଯାଵିଦୂରେ ତୁ ନଦୀ ମନ୍ଦୋଦଵାହିନୀ
ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଏକ ମୃଦୁ ପ୍ରବାହିତ ନଦୀ ବହୁଥିଲା।
ସାପି ସ୍ନାତୁଂ ସୁଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ତ୍ଵଵତୀର୍ଣା ମହାନଦୀମ୍
ସେ ମଧୁର ରୂପର ମାଲିକା, ବଡ଼ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଉତରିଲେ।
ତେଷାଂ ଚ ପ୍ରାଚ୍ଯଵଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ତତ୍ପପୌ ଜଲଚାରିଣୀ
ସେଠାରେ, ଜଳରେ ବସୁଥିବା ସେ ଜୀବ ତାଙ୍କ ତ୍ୟାଗିତ ବୀର୍ୟ ପିଇଲେ।
ତେ ଽପି ଵିଭ୍ରଷ୍ଟତପସୋ ଜଗ୍ମୂ ରାଜ୍ଯଂ ତୁ ଷୈତୃକମ୍
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ହରାଇ ଯାଇଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଛଅ ରାଜ୍ୟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତୋ ବହୁତିଥେ କାଲେ ସା ଗ୍ରାହୀ ଶଙ୍ଖରୂପିଣୀ
ଏପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଗ୍ରାହୀ ଶଂଖ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।
ସ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଶଙ୍ଖୀ ସ୍ଥଲାସ୍ଥାଂ ମତ୍ସ୍ଯଜୀଵିକଃ
ସ୍ଥଳରେ ଥିବା ସେ ବଡ଼ ଶଂଖକୁ ଦେଖି, ଏକ ମାଛ ଧରୁଥିବା ଲୋକ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତଥାଭ୍ଯେତ୍ଯ ମହାତ୍ମାନୋ ଯୋଗିନୋ ଯୋଗଧାରିଣଃ
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ଯୋଗୀମାନେ, ଯୋଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରମାଚ୍ଛଙ୍ଖିନୀ ସୀ ସୁଷୁଵେ ସପ୍ତ ଵୈ ଶିଶୂନ୍
ତାପରେ ଶଂଖୀ ଜନନୀ ସାତି ଶିଶୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଅମାତୃପିତୃକା ବାଲା ଜଲମଧ୍ଯଵିହାରିଣଃ
ମା ବାପା ନଥିବା ସେ ଶିଶୁମାନେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳୁଥିଲେ।
ମା ରୁଦଧ୍ଵମିତୀତ୍ଯାହ ମରୁତୋ ନାମ ପୁତ୍ରକାଃ
“କାନ୍ଦନିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ,” ବୋଲି କୁହାଗଲା; ସେମାନଙ୍କୁ ମାରୁତ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵାଥାଦାଯ ସର୍ଵାସ୍ତାନ୍ ଦୈଵତାନ୍ ପ୍ରତି
ଏଭଳି କହି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଏଵମାସଂଶ୍ଚ ମରୁତୋ ମନୋଃ ସ୍ଵାରୋଚିଷେ ଽନ୍ତରେ
ଏଭଳି ମନୁଙ୍କ ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ମାରୁତମାନେ ଥିଲେ।
ଉତ୍ତମସ୍ଯାନ୍ଵଵାଯେ ତୁ ରାଜାସୀନ୍ନିଷଧାଧିପଃ
ଉତ୍ତମଙ୍କ ବଂଶରେ ନିଷଧର ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଗୁଣଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ଧାର୍ମିକୋ ଽଭଵତ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ୍ ନାମକ, ଗୁଣରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଚ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ଦେଵାଚାର୍ଯାସୁତା ଶୁଭା
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଦେବତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ସା ସ୍ଵଯଂ ଫଲପୁଷ୍ପାମ୍ବୁସମିତ୍କୁଶଂ ସମାହରତ୍
ସେ ନିଜେ ଫଳ, ଫୁଲ, ପାଣି, ହୋମକାଠି ଓ କୁଶ ଘାସ ଆଣିଥାଉଥିଲେ।
ପତିଂ ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣା ସା କୃଶା ଧମନିସଂତତା
ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ସମୟରେ ଦେହରେ ଚର୍ମ ଲାଗି ଶିରା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତାଂ ତଥା ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ତପସା କୃସାମ୍
ଏଭଳି ତପସ୍ୟାରେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ସେଉଠିକୁ ଦେଖି,
ସାବ୍ରଵୀତ୍ ତନଯାର୍ଥାଯ ଆଵାଭ୍ଯାଂ ଵୈ ତପଃକ୍ରିଯା
ସେ କହିଲେ, 'ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆମେ ଦୁହେଁ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।'
ଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ତନଯାଃ ସପ୍ତ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନ ସଶଂ ଯଃ
'ତୁମେ ଯାଅ; ସାତିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ମଙ୍ଗଳମୟ ପୁଅ ହେବେ ନାହିଁ।'
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ସର୍ଵ ଏଵ ମହର୍ଷଯଃ
ଏଭଳି କହି ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ବହୁତିଥେ କାଲେ ସା ରାଜ୍ଞୋ ମହିଷୀ ପ୍ରିଯା
ତାପରେ ବହୁ ଦିନ ପରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାଣୀ,
ଗୁର୍ଵିଣ୍ଯାମଥ ଭାର୍ଯାଯାଂ ମମାରାସୌ ନରାଧିପଃ
ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗର୍ଭବତୀ ହେବାବେଳେ, ସେଇ ନରପତି ଚଳିହେଲେ।
ନିଵାରିତା ତଦାମାତ୍ଯୈର୍ନ ତଥାପି ଵ୍ଯତିଷ୍ଠତା
ସେତିବେଳେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ବାଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାହା ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ଽଗ୍ନିମଧ୍ଯାତ୍ ସଲିଲେ ମାଂସପେଶ୍ଯପତନ୍ମୁନେ
ତାପରେ, ମୁନି, ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ମାଂସପିଣ୍ଡ ପାଣିରେ ପଡ଼ିଲା।
ତେ ଽଜାଯନ୍ତାଥ ମରୁତ ଉତ୍ତମସ୍ଯାନ୍ତରେ ମନୋଃ
ଏହାପରେ, ମରୁତ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଓ ମନୁଙ୍କ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତାନହଂ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ଗୀତନୃତ୍ଯକଲିପ୍ରିଯ
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର କଥା କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିଲେ।
ସ ପୁତ୍ରର୍ଥୋ ଜୁହାଵାଗ୍ନୌ ସ୍ଵମାଂସଂ ରୁଧିରଂ ତଥା
ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରି, ସେ ନିଜ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଶୁକ୍ରଂ ଚ ଚିତ୍ରଗୌ ରାଜା ସୁତାର୍ଥୋ ଇତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ଏବଂ ରାଜା, ପୁଅ ପାଇଁ, ଶୁକ୍ର ଓ ବିବିଧ ଗାଈ ଅର୍ପଣ କଲେ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।