ତତସ୍ତୁ ତତ୍ଯଜୁଃ ସର୍ଵେ ସଦୋଷାସ୍ତାଶ୍ଚ ପତ୍ନଯଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀମାନେ, ଦୂଷିତ ହୋଇ, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତେଷାଂ ରୁଦିତଶବ୍ଦେନ ସର୍ଵମାପୂରିତଂ ଜଗତ୍
ସେମାନଙ୍କ ରୁଦନ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ସମଭ୍ଯେତ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ ବାଲାନ୍ ମା ରୁଦଧ୍ଵଂ ମହାବଲାଃ
ସେ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, 'ବାଳାମାନେ, କାନ୍ଦିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।'
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦେଵେଶୋ ବ୍ରହ୍ମ ଲୋକପିତାମହଃ
ଏଭଳି କହି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ...
ତେ ତ୍ଵାସନ୍ ମରୁତସ୍ତ୍ଵାଦ୍ଯା ମନୋଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେ ଽନ୍ତରେ
ସେମାନେ ମାନବ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମଧ୍ୟକାଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମରୁତ ହେଲେ।
ସ୍ଵାରୋଚିଷସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଶ୍ରୀମାନାସୀତ୍ କ୍ରତୁଧ୍ଵଜଃ
ସ୍ୱାରୋଚିଷଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରୀମାନ୍ କ୍ରତୁଧ୍ୱଜ ଥିଲେ।
ତପୋର୍ଽଥଂ ତେ ଗତାଃ ଶୈଲଂ ମହାମେରୁଂ ନରେଶ୍ଵରାଃ
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସେହି ରାଜାମାନେ ବଡ଼ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଵିପଶ୍ଚିନ୍ନାମାଥ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଭଯାତୁରଃ
ତାପରେ ହଜାର ଆଖିଅଛିଥିବା ବିପଶ୍ଚିତ୍ ନାମକ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ପୂତନେ ଶୈଲଂ ମହାମେରୁଂ ଵିଶାଲିନମ୍
ହେ ପୁତନା, ତୁମେ ବଡ଼ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଅ।
ଯଥା ହି ତପସୋ ଵିଘ୍ନଂ ତେଷାଂ ଭଵତି ସୁନ୍ଦରି
ଯେପରି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଆସିପାରିବ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ଶକ୍ରେଣ ପୂତନା ରୂପଶାଲିନୀ
ଏଭଳି ଶକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ରୂପଶାଳିନୀ ପୁତନା—
ଆଶ୍ରମସ୍ଯାଵିଦୂରେ ତୁ ନଦୀ ମନ୍ଦୋଦଵାହିନୀ
ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଏକ ମୃଦୁ ପ୍ରବାହିତ ନଦୀ ବହୁଥିଲା।
ସାପି ସ୍ନାତୁଂ ସୁଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ତ୍ଵଵତୀର୍ଣା ମହାନଦୀମ୍
ସେ ମଧୁର ରୂପର ମାଲିକା, ବଡ଼ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଉତରିଲେ।
ତେଷାଂ ଚ ପ୍ରାଚ୍ଯଵଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ତତ୍ପପୌ ଜଲଚାରିଣୀ
ସେଠାରେ, ଜଳରେ ବସୁଥିବା ସେ ଜୀବ ତାଙ୍କ ତ୍ୟାଗିତ ବୀର୍ୟ ପିଇଲେ।
ତେ ଽପି ଵିଭ୍ରଷ୍ଟତପସୋ ଜଗ୍ମୂ ରାଜ୍ଯଂ ତୁ ଷୈତୃକମ୍
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ହରାଇ ଯାଇଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଛଅ ରାଜ୍ୟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତୋ ବହୁତିଥେ କାଲେ ସା ଗ୍ରାହୀ ଶଙ୍ଖରୂପିଣୀ
ଏପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଗ୍ରାହୀ ଶଂଖ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।
ସ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଶଙ୍ଖୀ ସ୍ଥଲାସ୍ଥାଂ ମତ୍ସ୍ଯଜୀଵିକଃ
ସ୍ଥଳରେ ଥିବା ସେ ବଡ଼ ଶଂଖକୁ ଦେଖି, ଏକ ମାଛ ଧରୁଥିବା ଲୋକ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତଥାଭ୍ଯେତ୍ଯ ମହାତ୍ମାନୋ ଯୋଗିନୋ ଯୋଗଧାରିଣଃ
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ଯୋଗୀମାନେ, ଯୋଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରମାଚ୍ଛଙ୍ଖିନୀ ସୀ ସୁଷୁଵେ ସପ୍ତ ଵୈ ଶିଶୂନ୍
ତାପରେ ଶଂଖୀ ଜନନୀ ସାତି ଶିଶୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଅମାତୃପିତୃକା ବାଲା ଜଲମଧ୍ଯଵିହାରିଣଃ
ମା ବାପା ନଥିବା ସେ ଶିଶୁମାନେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳୁଥିଲେ।
ମା ରୁଦଧ୍ଵମିତୀତ୍ଯାହ ମରୁତୋ ନାମ ପୁତ୍ରକାଃ
“କାନ୍ଦନିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ,” ବୋଲି କୁହାଗଲା; ସେମାନଙ୍କୁ ମାରୁତ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵାଥାଦାଯ ସର୍ଵାସ୍ତାନ୍ ଦୈଵତାନ୍ ପ୍ରତି
ଏଭଳି କହି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଏଵମାସଂଶ୍ଚ ମରୁତୋ ମନୋଃ ସ୍ଵାରୋଚିଷେ ଽନ୍ତରେ
ଏଭଳି ମନୁଙ୍କ ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ମାରୁତମାନେ ଥିଲେ।
ଉତ୍ତମସ୍ଯାନ୍ଵଵାଯେ ତୁ ରାଜାସୀନ୍ନିଷଧାଧିପଃ
ଉତ୍ତମଙ୍କ ବଂଶରେ ନିଷଧର ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଗୁଣଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ଧାର୍ମିକୋ ଽଭଵତ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ୍ ନାମକ, ଗୁଣରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଭାର୍ଯା ଚ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ଦେଵାଚାର୍ଯାସୁତା ଶୁଭା
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଦେବତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ସା ସ୍ଵଯଂ ଫଲପୁଷ୍ପାମ୍ବୁସମିତ୍କୁଶଂ ସମାହରତ୍
ସେ ନିଜେ ଫଳ, ଫୁଲ, ପାଣି, ହୋମକାଠି ଓ କୁଶ ଘାସ ଆଣିଥାଉଥିଲେ।
ପତିଂ ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣା ସା କୃଶା ଧମନିସଂତତା
ସେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ସମୟରେ ଦେହରେ ଚର୍ମ ଲାଗି ଶିରା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତାଂ ତଥା ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ତପସା କୃସାମ୍
ଏଭଳି ତପସ୍ୟାରେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ସେଉଠିକୁ ଦେଖି,
ସାବ୍ରଵୀତ୍ ତନଯାର୍ଥାଯ ଆଵାଭ୍ଯାଂ ଵୈ ତପଃକ୍ରିଯା
ସେ କହିଲେ, 'ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆମେ ଦୁହେଁ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।'