ଶୋଚାମ୍ଯେନଂ ପାର୍ଥିଵଂ ପୁତ୍ରହୀନଂ ନୈଵାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯଂ ଵିହଙ୍ଗ
ମୁଁ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରୁଛି, ଯେଉଁଠି ସେ ପୁଅ ହୀନ; ମୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ମୁଁ ଅପରାଧି ଭାଗ୍ୟବତୀ।
ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଵହ୍ନିମାରୋହ ଶୀଘ୍ରଂ ସତ୍ଯଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶ୍ରଦ୍ଦଧତ୍ସ୍ଵ ତ୍ଵମଦ୍ଯ
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଚଡ଼ିବ; ଯାହା କୁହାଯାଇଛି, ଏହା ସତ୍ୟ — ଆଜି ଏହାରେ ଆସ୍ଥା ରଖ।
ହୁତାଶମାସାଦ୍ଯ ପତିଵ୍ରତା ତଂ ସଂଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ଜ୍ଵଲନଂ ପ୍ରଵନନ୍ନା
ଅଗ୍ନିକୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ସେ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ତାଙ୍କ ପତିକୁ ଭାବି, ଜ୍ୱଳନ ଦିଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଖମୁତ୍ପପାତାଥ ସ କାମଚାରୀ ସମଂ ମହିଷ୍ଯା ଚ ସୁନାଭପୁତ୍ର୍ଯା
ତାପରେ ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ, ରାଣୀ ସୁନାଭପୁତ୍ରୀ ସହିତ।
ସ ଦିଵ୍ଯଯୋଗାତ୍ ପ୍ରତିସଂସ୍ଥିତୋ ଽମ୍ବରେ ଭାର୍ଯାସହାଯୋ ଦିଵସାନି ପଞ୍ଚ
ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ପାଞ୍ଚ ଦିନ ଆକାଶରେ ରହିଲେ।
ରରାମ ତନ୍ଵ୍ଯା ସହ କାମଚାରୀ ତତୋ ଽମ୍ବରାତ୍ ପ୍ରାଚ୍ଯଵତାସ୍ଯ ଶୁକ୍ରମ୍
ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦରୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ; ତାପରେ ତାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ଚିତ୍ରା ଵିଶାଲା ହରିତାଲିନୀ ଚ ସପ୍ତର୍ଷିପତ୍ନ୍ଯୋ ଦଦୃଶୁର୍ଯଥେଚ୍ଛଯା
ଚିତ୍ରା, ବିଶାଳା ଓ ହରିତାଳିନୀ — ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ — ଏହାକୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦେଖିଲେ।
ମନ୍ଯମାନାସ୍ତଦମୃତଂ ସଦା ଯୌଵନଲିପ୍ସଯା
ସେମାନେ ଏହାକୁ ଅମୃତ ଭାବି, ସଦା ଯୁବତା ହେବାକୁ ଆଶା କରି, ଏହାକୁ ଚାହିଲେ।
ପତିଭିଃ ସମନୁଜ୍ଞାତାଃ ପପୁଃ ପୁଷ୍କରସଂସ୍ଥିତମ୍
ପତିମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ସେମାନେ ପଦ୍ମରେ ଥିବା ଏହାକୁ ପିଇଲେ।
ପୀତମାତ୍ରେଣ ଶୁକ୍ରେଣ ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ରୋଦ୍ଭଵେନ ତାଃ
ରାଜାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ଶୁକ୍ରକୁ ପିଇବା ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ...
ତତସ୍ତୁ ତତ୍ଯଜୁଃ ସର୍ଵେ ସଦୋଷାସ୍ତାଶ୍ଚ ପତ୍ନଯଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀମାନେ, ଦୂଷିତ ହୋଇ, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତେଷାଂ ରୁଦିତଶବ୍ଦେନ ସର୍ଵମାପୂରିତଂ ଜଗତ୍
ସେମାନଙ୍କ ରୁଦନ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ସମଭ୍ଯେତ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ ବାଲାନ୍ ମା ରୁଦଧ୍ଵଂ ମହାବଲାଃ
ସେ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, 'ବାଳାମାନେ, କାନ୍ଦିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।'
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦେଵେଶୋ ବ୍ରହ୍ମ ଲୋକପିତାମହଃ
ଏଭଳି କହି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ...
ତେ ତ୍ଵାସନ୍ ମରୁତସ୍ତ୍ଵାଦ୍ଯା ମନୋଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵେ ଽନ୍ତରେ
ସେମାନେ ମାନବ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମଧ୍ୟକାଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମରୁତ ହେଲେ।
ସ୍ଵାରୋଚିଷସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଶ୍ରୀମାନାସୀତ୍ କ୍ରତୁଧ୍ଵଜଃ
ସ୍ୱାରୋଚିଷଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରୀମାନ୍ କ୍ରତୁଧ୍ୱଜ ଥିଲେ।
ତପୋର୍ଽଥଂ ତେ ଗତାଃ ଶୈଲଂ ମହାମେରୁଂ ନରେଶ୍ଵରାଃ
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସେହି ରାଜାମାନେ ବଡ଼ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଵିପଶ୍ଚିନ୍ନାମାଥ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଭଯାତୁରଃ
ତାପରେ ହଜାର ଆଖିଅଛିଥିବା ବିପଶ୍ଚିତ୍ ନାମକ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ପୂତନେ ଶୈଲଂ ମହାମେରୁଂ ଵିଶାଲିନମ୍
ହେ ପୁତନା, ତୁମେ ବଡ଼ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଅ।
ଯଥା ହି ତପସୋ ଵିଘ୍ନଂ ତେଷାଂ ଭଵତି ସୁନ୍ଦରି
ଯେପରି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଆସିପାରିବ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ଶକ୍ରେଣ ପୂତନା ରୂପଶାଲିନୀ
ଏଭଳି ଶକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ରୂପଶାଳିନୀ ପୁତନା—
ଆଶ୍ରମସ୍ଯାଵିଦୂରେ ତୁ ନଦୀ ମନ୍ଦୋଦଵାହିନୀ
ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଏକ ମୃଦୁ ପ୍ରବାହିତ ନଦୀ ବହୁଥିଲା।
ସାପି ସ୍ନାତୁଂ ସୁଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ତ୍ଵଵତୀର୍ଣା ମହାନଦୀମ୍
ସେ ମଧୁର ରୂପର ମାଲିକା, ବଡ଼ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଉତରିଲେ।
ତେଷାଂ ଚ ପ୍ରାଚ୍ଯଵଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ତତ୍ପପୌ ଜଲଚାରିଣୀ
ସେଠାରେ, ଜଳରେ ବସୁଥିବା ସେ ଜୀବ ତାଙ୍କ ତ୍ୟାଗିତ ବୀର୍ୟ ପିଇଲେ।
ତେ ଽପି ଵିଭ୍ରଷ୍ଟତପସୋ ଜଗ୍ମୂ ରାଜ୍ଯଂ ତୁ ଷୈତୃକମ୍
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ହରାଇ ଯାଇଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଛଅ ରାଜ୍ୟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତୋ ବହୁତିଥେ କାଲେ ସା ଗ୍ରାହୀ ଶଙ୍ଖରୂପିଣୀ
ଏପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ ଗ୍ରାହୀ ଶଂଖ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।
ସ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଶଙ୍ଖୀ ସ୍ଥଲାସ୍ଥାଂ ମତ୍ସ୍ଯଜୀଵିକଃ
ସ୍ଥଳରେ ଥିବା ସେ ବଡ଼ ଶଂଖକୁ ଦେଖି, ଏକ ମାଛ ଧରୁଥିବା ଲୋକ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତଥାଭ୍ଯେତ୍ଯ ମହାତ୍ମାନୋ ଯୋଗିନୋ ଯୋଗଧାରିଣଃ
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ଯୋଗୀମାନେ, ଯୋଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରମାଚ୍ଛଙ୍ଖିନୀ ସୀ ସୁଷୁଵେ ସପ୍ତ ଵୈ ଶିଶୂନ୍
ତାପରେ ଶଂଖୀ ଜନନୀ ସାତି ଶିଶୁଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଅମାତୃପିତୃକା ବାଲା ଜଲମଧ୍ଯଵିହାରିଣଃ
ମା ବାପା ନଥିବା ସେ ଶିଶୁମାନେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳୁଥିଲେ।