ହତେ ହିରଣ୍ଯକଶିପୌ ଯଚ୍ଚକାରାରିମର୍ଦନଃ
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ କଣ କଲେ?
ଵିଭୋ ନାଥୋ ଽସି ମେ ଦେହି ଶକ୍ରହନ୍ତାରମାତ୍ମଜମ୍
ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋର ନାଥ; ମୋତେ ଏମିତି ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯିଏ ଶକ୍ରକୁ ମାରିପାରିବ।
ଶୌଚାଚାରସମାଯୁକ୍ତା ସ୍ଥାସ୍ଯସେ ଦଶତୀର୍ଦଶ
ଶୌଚ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ରେ ଯୁକ୍ତ, ତୁମେ ଦଶ ଦଶ ବର୍ଷ ଯାଏ ରହିବ।
ଜନଯିଷ୍ଯସି ପୁତ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଂ ନାନ୍ଯଥା ପ୍ରିଯେ
ପ୍ରିୟେ, ତୁମେ ଏକ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେବ; ଏହା ଅନ୍ୟ ଭାବେ ହେବ ନାହିଁ।
ଗର୍ଭାଧାନଂ ଋଷିଃ କୃତ୍ଵା ଜଗାମୋଦଯପର୍ଵତମ୍
ଗର୍ଭାଧାନ କ୍ରିୟା କରି, ଋଷି ଉଦୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ତମାଶ୍ରମମୁପାଗମ୍ଯ ଦିତିଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ଦିତିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ବାଞମିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ ଦେଵୀ ଭାଵିକର୍ମପ୍ରଚୋଦିତା
ଭାଗ୍ୟର କାରଣରୁ ଦେବୀ କହିଲେ, 'ବାଣ'।
ଵିନୀତାତ୍ମା ଚ କାର୍ଯାର୍ଥା ଛିଦ୍ରାନ୍ଵେଷୀ ଭୁଜଙ୍ଗଵତ୍
ସଂୟମିତ ମନ ଓ କାମନାରେ ଲଗି, ସେ ସାପ ଭଳି ଦୋଷ ଖୋଜୁଥିଲେ।
ଦଶଵର୍ଷଶତାନ୍ତେ ତୁ ଶିରଃସ୍ନାତା ତପସ୍ଵିନୀ
ଶତ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ତପସ୍ୱିନୀ ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ।
ସୁଷ୍ଵାପ କେଶପ୍ରାନ୍ତୈସ୍ତୁ ସଂଶ୍ଲିଷ୍ଟଚରଣାଭଵତ୍
କେଶର ଶେଷରେ ପାଦ ଲଗାଇ ଗଢ଼ି, ସେ ଭଲ ଭାବେ ଶୁଇଲେ।
ଵିଵେଶ ମାତୁରୁଦରଂ ନାସାରନ୍ଧ୍ରେଣ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେ ତାଙ୍କ ମାଆର ଗର୍ଭକୁ ନାକର ରସ୍ତାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଦର୍ଶୋର୍ଧ୍ଵମୁକଂ ବାଲଂ କଟିନ୍ଯସ୍ତକରଂ ମହତ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ବଡ଼ ଶିଶୁ ଉପରକୁ ମୁହଁ କରି ହାତ ଦୁଇଟି ଦୃଢ଼ଭାବେ ରଖି ଶୁଏଇଛି।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶାଂ କରାଭ୍ଯାଂ ଜଗୃହେ ଽଥ ତାମ୍
ତାପରେ, ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା ହାତ ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
କରାଭ୍ଯଂ ମର୍ଦଯାମାସ ତତଃ ସା କଠିନାଭଵତ୍
ହାତ ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ଚାପିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଦୃଢ଼ ହେଇଗଲେ।
ଶତପର୍ଵାଥ କୁଲିଶଃ ସଂଜାତୋ ମାଂସପେଶିତଃ
ନାରଦ, ତାପରେ ମାଂସରୁ ତିଆରି ହେବା ସହିତ ଶତଧାରା ବଜ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଚିଚ୍ଛେଦ ସପ୍ତଧା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସ ରୁରୋଦ ଚ ଵିସ୍ଵରମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଏହା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସାତ ଭାଗରେ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଵାଚଂ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ରୁଦମାନସ୍ଯ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ରୁଦନ କରୁଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଚୈକୈକଂ ଭୂଯଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ସପ୍ତଧା
ଏପରି କହି, ସେ ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟେକଟିକୁ ସାତ ଭାଗରେ କାଟିଦେଲେ।
ଦିତିଂ କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟଃ ପ୍ରାହ ଭୀତସ୍ତୁ ଶାପତଃ
ଶାପର ଭୟରେ ହାତ ଯୋଡି ଦିତିଙ୍କୁ ସେ କହିଲେ।
ତଵୈଵାପନଯାଚ୍ଛସ୍ତସ୍ତନ୍ମେ ନ କ୍ରୋଦ୍ଧମର୍ହସି
ତୁମ ଅନୁରୋଧରେ ମୁଁ ଏହି କାମ କରିଛି, ତେଣୁ ମୋତେ ରୁଷ୍ଟ ହେଉନାହାଁ।
ସଂପୂର୍ଣେ ତ୍ଵପି କାଲେ ଵୈ ଯା ଶୌଚତ୍ଵମୁପାଗତା
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେ ପବିତ୍ରତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଦେଵାରାଜ୍ଞା ସହୈତାଂସ୍ତୁ ପ୍ରେଷଯାମାସ ଭାମିନି
ସୁନ୍ଦରୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ସେ ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
ବିଭେଦ ଵଜ୍ରେଣ ତତଃ ସ ଗୋତ୍ରଭିତ୍ ଖ୍ଯାତୋ ମହର୍ଷେ ଭଗଵାନ୍ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ
ମହାର୍ଷି, ଭଗବାନ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଗୋତ୍ରଭିତ୍ ବୋଲି ପରିଚିତ, ସେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ।
ତତ୍ କେନ ପୂର୍ଵମାସନ୍ ଵୈ ମରୁନ୍ମାର୍ଗେଣ କଥ୍ଯତାମ୍
ଏବେ କହ, ପୂର୍ବରୁ କିଏ ବାତାସର ରାସ୍ତାରେ ଥିଲେ?
କେ ତ୍ଵାସନ୍ ଵାଯୁମାର୍ଗସ୍ଥାସ୍ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ବାୟୁର ମାର୍ଗରେ କିଏ ରହୁଥିଲେ? ଦୟାକରି ଏହା ମୋତେ ବୁଝାଅ।
ସ୍ଵାଯଂଭୁଵଂ ସମାରଭ୍ଯ ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରଂ ତ୍ଵିଦମ୍
ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଏଇ ବର୍ତ୍ତମାନ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ତସ୍ଯାସୀତ୍ ସଵନୋ ନାମ ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପୂଜିତଃ
ତାଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଥିଲେ, ନାମ ସବନ, ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ।
ତତୋ ଽରୁଦତ୍ ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ସୁଦେଵା ଶୋକଵିହ୍ଵଲା
ତାପରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୁଦେବା, ଶୋକରେ ଭାସି, କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନାଥ ନାତେତି ବହୁଶୋ ଵିଲପନ୍ତୀ ତ୍ଵନାଥଵତ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର 'ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭୁ' ବୋଲି କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଏକା ଅସହାୟ ମହିଳା ପରି ଦୁଃଖ କରୁଥିଲେ।
ଯଦ୍ଯସ୍ତି ତେ ସତ୍ଯମନୁତ୍ତମଂ ତଦା ଭଵତ୍ଵଯଂ ତେ ପତିନା ସହାଗ୍ନିଃ
ଯଦି ତୁମର ସତ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ତେବେ ଏହି ଅଗ୍ନି ତୁମ ପତି ସହିତ ତୁମ ସାଥୀ ହେଉ।