ଭୃଙ୍ଗିନଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଧ୍ରୁଵଂ ନୈଷୋ ଽନ୍ଧକତି ହି
ସେ ଭୃଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, 'ଏହେଁ ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ଧକା ନୁହେଁ।'
ଗଣାଧିପତ୍ଯମାପନ୍ନଂ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ଋଷଭ ଧ୍ୱଜୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗଣମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ସ୍ଵାନି ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ଭୁଞ୍ଜଧ୍ଵଂ ତ୍ରିଦିଵଂ ସୁଖମ୍
ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ଗୃହକୁ ଯାଅ; ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର।
ତତ୍ର ସ୍ଵକାର୍ଯଂ କୃତ୍ଵୈଵ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଯାତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ସେଠାରେ ନିଜ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ପରେ ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ତେ ଵିସୃଷ୍ଟା ମହେଶେନ ସୁରା ଜଗ୍ମୁସ୍ତ୍ରକ୍ଷିଵିଷ୍ଟପମ୍
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେଷୁ ଶକ୍ରପାଗ୍ର୍ଯେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଭଗଵାଞ୍ଚିଶଵଃ
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଭଗବାନ ଶିବ—
ଗଣାଶ୍ଚ ଶଙ୍କରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଵାହନମାସ୍ଥିତାଃ
ଗଣମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ବସିଲେ।
ଯତ୍ର କାମଦୁଧା ଗାଵଃ ସର୍ଵକାମଫଲଦ୍ରୁମାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗାଈ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଗଛ ରହିଛି—
ସ୍ଵାଂ ସ୍ଵାଂ ଗତିଂ ପ୍ରଯାତେଷୁ ପ୍ରମଥେଷୁ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଗଣମାନେ ନିଜ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ମହେଶ୍ୱର—
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଭ୍ଯାଂ ପୁନରାଗାଦ୍ଵରୋ ଗୃହ୍ମ୍
ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିବା ସେଉଁଠି ପୁଣି ଫେରିଲେ।
ସମାଯାତଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍
ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ଓ ଚିହ୍ନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି—
ସମାହୂତାଶ୍ଚ ଦେଵ୍ଯା ତା ଜଯାଦ୍ଯାସ୍ତୂର୍ମମାଗମନ୍
ଦେବୀଙ୍କ ଡାକରେ ଜୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଗଲେ।
ତତସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରୋ ଗିରିଜାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ଦାନଵମ୍
ତାପରେ ତ୍ରିନୟନ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଦାନବକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଅଥୋଵାଚୈଷ ଦାସସ୍ତେ କୃତୋ ଦେଵି ମଯାନ୍ଧକଃ
ତାହାପରେ ସେ କହିଲେ, 'ଦେବୀ, ଏହି ଅନ୍ଧକାକୁ ମୁଁ ତୁମର ଦାସ କରିଛି।'
ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯାନ୍ଧକଂ ଚୈଵ ପୁତ୍ର ପହ୍ଯେହି ସତ୍ଵରମ୍
ଏହିପରି କହି, 'ପୁଅ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ଧକକୁ ନଶ୍ଟ କର' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵିଭୁନା ନନ୍ଦୀ ଅନ୍ଧକଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ନନ୍ଦୀ ଓ ଅନ୍ଧକ, ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ,
ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରେ ମହାପୁଣ୍ଯାଂ ପାପଘ୍ନୀଂ ଶ୍ରୁତୀସଂମିତାମ୍
ଏମିତି ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟମୟ, ପାପ ନାଶକ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରୀ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରାହ ପୁତ୍ର ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ମି ଵୃଣୁଷ୍ଵ ପରମୁତ୍ତମମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ପୁଅ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି। ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।'
ତଥେଶ୍ଵରେ ଚ ସତତଂ ଭକ୍ତିରସ୍ତୁ ମମାମ୍ଵିକେ
ଏହିପରି ଭାବି, 'ପ୍ରଭୁ ଓ ଆମ୍ବିକା, ମୋରେ ସଦା ଭକ୍ତି ରହୁ' ବୋଲି ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ସ ଚାସ୍ତେ ପୂଜଯଞ୍ଶର୍ଵଂ ଗଣାନାମଧିପୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଶର୍ବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିପତି ହେଲେ।
କୃତ୍ଵୈଵ ରୂପଂ ଭଯଦଂ ଚ ଭୈରଵଂ ଭୃଙ୍ଗିତ୍ଵମୀସେନ କୃତଂ ସ୍ଵଭକ୍ତ୍ଯା
ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଭକ୍ତିରେ ଭୟଜନକ ଭୈରବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ସଂକୀର୍ତନୀଯଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମେଷୁ ଧର୍ମାଯୁରାରୋଗ୍ଯଧନୈଷିଣା ସଦା
ଏହାକୁ ସଦା ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘଆୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଧନ ଚାହୁଁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ନିଷ୍ପାଦିତଂ ସ୍ଵକଂ କାର୍ଯଂ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ମୋର କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି; ଏହାର ବିସ୍ତୃତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଆପଣ କରିଦିଅନ୍ତୁ।
କୃତଂ ଲୋକହିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନାତ୍ମନଶ୍ଚ ତଥା ହିତମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଜଗତର ଏବଂ ନିଜର ଭଲ ପାଇଁ ହୋଇଛି।
ତେ ନିର୍ଜିତାଃ ସୁରଗଣୈଃ ପାତାଲଗମନୋତ୍ସୁକାଃ
ସେମାନେ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇ, ପାତାଳକୁ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଲତାଵିତାସଂଛନ୍ନଂ ମତ୍ତସତ୍ତ୍ଵସମାକୁଲମ୍
ଲତା ଓ ଝାଡ଼ିରେ ଢାକାଯାଇଥିବା, ମଦମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନ।
ମାଧଵୀକୁସୁମାମୋଦଂ ଋଷ୍ଯର୍ଚିତହରଂ ଗିରିମ୍
ମାଧବୀ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଭରିଥିବା, ଋଷିମାନେ ପୂଜିଥିବା ଓ ହରଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ପାହାଡ଼।
ମଯତାରପୁରୋଗାସ୍ତେ ନିଵାସଂ ସମରୋଚଯନ୍
ମୟା ଓ ତାରାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେମାନେ ସେଠାରେ ବାସ କରିବାକୁ ଚୟନ କଲେ।
ଵିଵାତି ଶୀତଃ ଶନକୈର୍ଦକ୍ଷିଣୋ ଗନ୍ଧସଂଯୁତଃ
ଦକ୍ଷିଣ ପବନ ହଳୁହଳୁ, ଶୀତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧି ମିଶିତ ଭାବେ ବହୁଛି।
କୁର୍ଵନ୍ତୋ ଲୋକସଂପୂଜ୍ଯେ ଵିଦ୍ଧେଷଂ ଦେଵତାଗଣେ
ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।