ଗୀର୍ଵାଣପତିରଵ୍ଯଗ୍ରୋ ରୁଦ୍ରଃ ପଶୁପତିଃ ଶିଵଃ
ଆପଣ ଦେବମାନେଙ୍କର ନାଥ, ଅଚଳ, ରୁଦ୍ର, ପଶୁମାନେଙ୍କର ନାଥ, ଶିବ।
ଜଯଶ୍ଚ ଶୂଲପାଣିସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ରାହି ମାଂ ଶରଣାଗତମ୍
ଆପଣ ବିଜୟୀ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ମୁଁ ଯିଏ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତଃ ଵିଙ୍ଗଲାକ୍ଷୋ ହୈରଣ୍ଯାକ୍ଷିମୁଵାଚ ହ
ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାମ୍ର ନୟନ ଧାରୀ ଜଣେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନୟନ ଧାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯମିଚ୍ଛସି ଵିନାମ୍ବିକାମ୍
ଭଦ୍ରା, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଅନ୍ୟ ଅମ୍ବିକା ବ୍ୟତୀତ ଚୟନ କର।
ଵନ୍ଦାମି ଚରଣୌ ମାତୁର୍ଵନ୍ଦନୀଯା ମମାମ୍ବିକା
ମୁଁ ମୋର ମାଆ ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମକୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଶାରୀରଂ ମାନସଂ ଵାଗ୍ଜଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ଦୁର୍ଵିଚିନ୍ତିତମ୍
ଦେହରେ, ମନରେ, କିମ୍ବା କଥାରେ, ଯେଉଁ ପାପ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବିଚାର ହୋଇଥାଏ।
ସ୍ଥିରାସ୍ତୁ ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିସ୍ତୁ ଵରମେତତ୍ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ
ମୋ ପାଇଁ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଦିଅ, ଏହି ହେଉ ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ।
ମୁକ୍ତୋ ଽସି ଦୈତ୍ଯଭାଵାଚ୍ଚ ଭୃଙ୍ଗୀ ଗଣପତିର୍ଭଵ
ତୁମେ ଦାନବ ସ୍ୱଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା; ଭୃଙ୍ଗୀ, ଏବେ ତୁମେ ଗଣମାନଙ୍କର ନେତା ହେଉ।
ନିର୍ମାର୍ଜ୍ଯ ନିଜହସ୍ତେନ ଚକ୍ରେ ନିର୍ଵ୍ରଣମନ୍ଧକମ୍
ସେ ନିଜ ହାତରେ ଅନ୍ଧକାଙ୍କୁ ପରିଷ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଆଘାତରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତେ ନିଶ୍ଚେରୁର୍ମହାତ୍ମାନୋ ନମସ୍ଯନ୍ତସ୍ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ସେଇ ମହାନ୍ଭାବମାନେ ତ୍ରିନୟନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଚାଲିଗଲେ।
ଭୃଙ୍ଗିନଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଧ୍ରୁଵଂ ନୈଷୋ ଽନ୍ଧକତି ହି
ସେ ଭୃଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, 'ଏହେଁ ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ଧକା ନୁହେଁ।'
ଗଣାଧିପତ୍ଯମାପନ୍ନଂ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ଋଷଭ ଧ୍ୱଜୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗଣମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ସ୍ଵାନି ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ଭୁଞ୍ଜଧ୍ଵଂ ତ୍ରିଦିଵଂ ସୁଖମ୍
ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ଗୃହକୁ ଯାଅ; ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର।
ତତ୍ର ସ୍ଵକାର୍ଯଂ କୃତ୍ଵୈଵ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଯାତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ସେଠାରେ ନିଜ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ପରେ ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ତେ ଵିସୃଷ୍ଟା ମହେଶେନ ସୁରା ଜଗ୍ମୁସ୍ତ୍ରକ୍ଷିଵିଷ୍ଟପମ୍
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେଷୁ ଶକ୍ରପାଗ୍ର୍ଯେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଭଗଵାଞ୍ଚିଶଵଃ
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଭଗବାନ ଶିବ—
ଗଣାଶ୍ଚ ଶଙ୍କରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଵାହନମାସ୍ଥିତାଃ
ଗଣମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ବସିଲେ।
ଯତ୍ର କାମଦୁଧା ଗାଵଃ ସର୍ଵକାମଫଲଦ୍ରୁମାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗାଈ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଗଛ ରହିଛି—
ସ୍ଵାଂ ସ୍ଵାଂ ଗତିଂ ପ୍ରଯାତେଷୁ ପ୍ରମଥେଷୁ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଗଣମାନେ ନିଜ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ମହେଶ୍ୱର—
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଭ୍ଯାଂ ପୁନରାଗାଦ୍ଵରୋ ଗୃହ୍ମ୍
ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିବା ସେଉଁଠି ପୁଣି ଫେରିଲେ।
ସମାଯାତଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍
ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣ ଓ ଚିହ୍ନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି—
ସମାହୂତାଶ୍ଚ ଦେଵ୍ଯା ତା ଜଯାଦ୍ଯାସ୍ତୂର୍ମମାଗମନ୍
ଦେବୀଙ୍କ ଡାକରେ ଜୟା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଗଲେ।
ତତସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରୋ ଗିରିଜାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ଦାନଵମ୍
ତାପରେ ତ୍ରିନୟନ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଦାନବକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଅଥୋଵାଚୈଷ ଦାସସ୍ତେ କୃତୋ ଦେଵି ମଯାନ୍ଧକଃ
ତାହାପରେ ସେ କହିଲେ, 'ଦେବୀ, ଏହି ଅନ୍ଧକାକୁ ମୁଁ ତୁମର ଦାସ କରିଛି।'
ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯାନ୍ଧକଂ ଚୈଵ ପୁତ୍ର ପହ୍ଯେହି ସତ୍ଵରମ୍
ଏହିପରି କହି, 'ପୁଅ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ଧକକୁ ନଶ୍ଟ କର' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵିଭୁନା ନନ୍ଦୀ ଅନ୍ଧକଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ନନ୍ଦୀ ଓ ଅନ୍ଧକ, ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ,
ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରେ ମହାପୁଣ୍ଯାଂ ପାପଘ୍ନୀଂ ଶ୍ରୁତୀସଂମିତାମ୍
ଏମିତି ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟମୟ, ପାପ ନାଶକ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରୀ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରାହ ପୁତ୍ର ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ମି ଵୃଣୁଷ୍ଵ ପରମୁତ୍ତମମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ପୁଅ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି। ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।'
ତଥେଶ୍ଵରେ ଚ ସତତଂ ଭକ୍ତିରସ୍ତୁ ମମାମ୍ଵିକେ
ଏହିପରି ଭାବି, 'ପ୍ରଭୁ ଓ ଆମ୍ବିକା, ମୋରେ ସଦା ଭକ୍ତି ରହୁ' ବୋଲି ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ସ ଚାସ୍ତେ ପୂଜଯଞ୍ଶର୍ଵଂ ଗଣାନାମଧିପୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ଶର୍ବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିପତି ହେଲେ।