ଵୃଦ୍ଧୋ ଽଥ ବାଲୋ ଽଥ ଯୁଵାଥ ଯୋଷିତ୍ ସର୍ଵେ ତଦୋନ୍ମାଦଧରା ଭଵନ୍ତି
ବୃଦ୍ଧ, ଶିଶୁ, ଯୁବକ କିମ୍ବା ମହିଳା, ସମସ୍ତେ ଏହି ଉନ୍ମାଦରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବେ।
ତଵାଗ୍ରତୋ ହାସ୍ଯଵଚୋ ଽଭିରକ୍ତା ଭଵନ୍ତି ତେ ଯୋଗଯୁତାସ୍ତୁ ତେ ସ୍ଯୁଃ
ତୁମ ପାଖରେ ହାସ୍ୟ ଓ କଥାରେ ଲଗା ଲୋକମାନେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେବେ; ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ର ହେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ହେବେ।
ମମ ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଵରଦୋ ନରାଣାଂ ଭଵିଷ୍ଯସେ ପୂଜ୍ଯତମୋ ଽଭିଗଚ୍ଛ
ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବରଦାତା ଭାବରେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ ହେବ।
କାଲଞ୍ଜରସ୍ଯୋତ୍ତରତଃ ସୁପୁଣ୍ଯୋ ଦେଶୋ ହିମାଦ୍ରେରପି ଦକ୍ଷିଣସ୍ଥଃ
କାଳଞ୍ଜରର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏକ ଅତି ପବିତ୍ର ଭୂମି ଅଛି, ଯାହା ହିମାଳୟର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଯାତେ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରୋ ଦେଵୋ ଽପି ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ ଗିରିମଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍
ସେଠାକୁ ଯିବାବେଳେ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରହର୍ତ୍ତୁକାମଂ ଚ ତତଃ ପ୍ରାଦୁଵଚଦ୍ଧରଃ
ସେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଦେଖି, ତାପରେ ହରା କଥା କହିଲେ।
ଵିଵେଶ ଋଷଯୋ ଯତ୍ର ସପତ୍ନୀକା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତସ୍ତାନ୍ ପ୍ରାହ ଭଗଵାନ୍ ଭିକ୍ଷା ମେ ପ୍ରତିଦୀଯତାମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ ସେମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।'
ତଦାଶ୍ରମାଣି ସର୍ଵାଣି ପରିଚକ୍ରାମ ନାରଦଃ
ସେ ସମୟରେ ନାରଦ ଏସବୁ ଆଶ୍ରମ ମାନେ ଘୂଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷୋଭମଗମନ୍ ସର୍ଵା ହୀନସତ୍ତ୍ଵାଃ ସମନ୍ତତଃ
ସମସ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ମନବଳ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସବୁଠାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଏତାଭ୍ଯାଂ ଭର୍ତୃପୂଜାସୁ ତଚ୍ଚିନ୍ତାସୁ ସ୍ଥିତଂ ମନଃ
ସେମାନଙ୍କର ମନ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ଏହି ଭାବନାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲା।
ତତ୍ର ପ୍ରଯାନ୍ତି କାମାର୍ତ୍ତା ମଦଵିହ୍ଵଲିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ
ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କାମରେ ପୀଡିତ, ମଦରେ ଭ୍ରମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଯାଇଥିଲେ।
ଅନୁଡଜଗ୍ମୁର୍ଯଥା ମତ୍ତଂ କରିଣ୍ଯ ଇଵ କୁଞ୍ଜରମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ମଦରେ ମତ୍ତ ହାତୀକୁ ମହିଳା ହାତୀମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
କ୍ରୋଧାନ୍ଵିତାବ୍ରୁଵନ୍ସର୍ଵେ ଲିଙ୍ଗେ ଽସ୍ଯ ପତତାଂ ଭୁଵି
ସମସ୍ତେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ, 'ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯାଉ।'
ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନଂ ଜଗାମାଥ ତ୍ରିଶୂଲୀ ନୀଲଲୋହିତଃ
ତାପରେ ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଭଗବାନ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ରସାତଲଂ ଵିଵେଶାଶୁ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଡଂ ଚୋର୍ଧ୍ଵତୋ ଽଭିନତ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଉପରୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ପାତାଲଭୁଵନାଃ ସର୍ଵେ ଜଙ୍ଗମାଜଙ୍ଗମୈର୍ଵୃତାଃ
ପାତାଳର ସମସ୍ତ ଭୁବନ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଥିଲା।
ଜଗାମ ମାଧଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କ୍ଷୀରୋଦଂ ନାମ ସାଗରମ୍
ସେ ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ କ୍ଷୀରୋଦ ସାଗରକୁ ଗଲେ।
ଉଵାଚ ଦେଵ ଭୁଵନାଃ କିମର୍ଥ କ୍ଷୁଭିତା ଵିଭୋ
ସେ କହିଲେ, 'ଦେବ, ଭୁବନମାନେ କାହିଁକି ଅସ୍ଥିର ହେଇଛନ୍ତି, ମହାପ୍ରଭୁ?'
ପାତିତସ୍ତସ୍ଯ ଭାରାର୍ତା ସଂଚଚାଲ ଵସୁଂଧରା
ତାହା ପଡିବା ସମୟରେ, ତାର ଭାରରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଉଥିଲା।
ତତ୍ର ଗଚ୍ଛାମ ଦେଵେଶ ଏଵମାହ ପୁନଃ ପୁନଃ
'ଚଲିବା ଯାଉ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ,' ଏଭଳି ସେମାନେ ପୁନିପୁନି କହିଥିଲେ।
ଆଜଗ୍ମତୁସ୍ତମୁଦ୍ଦେଶଂ ଯତ୍ର ଲିଙ୍ଗଂ ଭଵସ୍ଯ ତତ୍
ସେମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଭବଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା।
ପାତାଲଂ ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ଵିସ୍ମଯାନ୍ତରିତୋ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନୈଵାନ୍ତମଲଭଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵିସ୍ମିତଃ ପୁନରାଗତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ତାହାର ଶେଷ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପୁନି ଫେରିଆସିଲେ।
ଚକ୍ରପାଣିର୍ଵିନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତୋ ଲେଭେ ଽନ୍ତଂ ନ ମହାମୁନେ
ଚକ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନ ବାହାରିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ହେ ମହାମୁନି, ସେ ତାହାର ଶେଷ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୌ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୋତୁଂ ଦେଵଂ ପ୍ରଚକ୍ରତୁଃ
ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଜୀମୂତଵାହନ କଵେ ଶର୍ଵ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକ ଶଙ୍କର
ଘନବାହନ, କବି, ଶର୍ବ, ତ୍ରିନୟନ, ଶଙ୍କର — ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞକ୍ଷଯକର କାଲରୂପ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନାଶ କରିଥିବା, ସମୟର ରୂପ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଭଵାନନ୍ତଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵଗସ୍ତ୍ଵଂ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ଭଗବାନ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା; ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସ୍ଵରୂପୀ ତାଵିଦଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଵଦତାଂ ଵରଃ
ସ୍ୱରୂପରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁ, ସବୁଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ: