ଦାସୋ ଽସ୍ମି ତୁଭ୍ଯଂ ହର ପାହି ମହ୍ଯଂ ପାପକ୍ଷଯଂ ମେ କୁରୁ ଲୋକନାଥ
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ହର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଲୋକନାଥ, ମୋର ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ରଯ୍ଯାରୁଣିସ୍ତ୍ରିତିଵ୍ଯଯାତ୍ମନ୍ ପୁନୀହି ମାଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଗତୋ ଽସ୍ମି
ତିନି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହୀ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଥୋ ଽସି ପୁନୀହି ଶଂଭୋ ଦାସୋ ଽସ୍ମି ଭୀତଃ ଶରଣାଗତସ୍ତେ
ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଶମ୍ଭୁ, ମୋତେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।
କାମାରିଣା ନିର୍ଜିତମାନସେନ ପ୍ରସାଦଯେ ତ୍ଵାଂ ଶିରସା ନତୋ ଽସ୍ମି
ଇଛାର ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ଜିତି, ମୁଁ ମନରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି।
ତ୍ରାହି ମାଂ ଦେଵ ଈଶାନ ସର୍ଵପାପହରୋ ଭଵ
ହେ ଦେବ, ଈଶାନ, ସମସ୍ତ ପାପ ହରିବାଳେ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ସୃଷ୍ଟଃ ପାପସମାଚାରୋ ମେ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଵେଶ୍ଵର
ମୋର ଆଚରଣ ପାପମୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଭବେଶ୍ୱର, ଦୟାକରି ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଂ ମଙ୍ଗଲ୍ଯସ୍ତ୍ଵମୋଙ୍କାରସ୍ତ୍ଵମୀଶାନୋ ଧ୍ରୁଵୋ ଽଵ୍ଯଯଃ
ଆପଣ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଆପଣ 'ଓଁ', ଆପଣ ଈଶାନ, ନିତ୍ୟ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ଵଷଟ୍କାରୋ ଧର୍ମସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସୁରୋତ୍ତମଃ
ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ 'ବଷଟ୍' ଧ୍ୱନି, ଆପଣ ଧର୍ମ, ଏବଂ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ତ୍ଵଯା ସର୍ଵମିଦଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍
ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।
ଵିଜଯସ୍ତ୍ଵଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଵିରୂପାକ୍ଷୋ ମହାଭୁଜଃ
ଆପଣ ବିଜୟ, ଆପଣ ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଆପଣ ବିରୂପାକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧାରୀ।
ଗୀର୍ଵାଣପତିରଵ୍ଯଗ୍ରୋ ରୁଦ୍ରଃ ପଶୁପତିଃ ଶିଵଃ
ଆପଣ ଦେବମାନେଙ୍କର ନାଥ, ଅଚଳ, ରୁଦ୍ର, ପଶୁମାନେଙ୍କର ନାଥ, ଶିବ।
ଜଯଶ୍ଚ ଶୂଲପାଣିସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ରାହି ମାଂ ଶରଣାଗତମ୍
ଆପଣ ବିଜୟୀ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ମୁଁ ଯିଏ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତଃ ଵିଙ୍ଗଲାକ୍ଷୋ ହୈରଣ୍ଯାକ୍ଷିମୁଵାଚ ହ
ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାମ୍ର ନୟନ ଧାରୀ ଜଣେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନୟନ ଧାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯମିଚ୍ଛସି ଵିନାମ୍ବିକାମ୍
ଭଦ୍ରା, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଅନ୍ୟ ଅମ୍ବିକା ବ୍ୟତୀତ ଚୟନ କର।
ଵନ୍ଦାମି ଚରଣୌ ମାତୁର୍ଵନ୍ଦନୀଯା ମମାମ୍ବିକା
ମୁଁ ମୋର ମାଆ ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମକୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଶାରୀରଂ ମାନସଂ ଵାଗ୍ଜଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ଦୁର୍ଵିଚିନ୍ତିତମ୍
ଦେହରେ, ମନରେ, କିମ୍ବା କଥାରେ, ଯେଉଁ ପାପ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବିଚାର ହୋଇଥାଏ।
ସ୍ଥିରାସ୍ତୁ ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିସ୍ତୁ ଵରମେତତ୍ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ
ମୋ ପାଇଁ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଦିଅ, ଏହି ହେଉ ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦ।
ମୁକ୍ତୋ ଽସି ଦୈତ୍ଯଭାଵାଚ୍ଚ ଭୃଙ୍ଗୀ ଗଣପତିର୍ଭଵ
ତୁମେ ଦାନବ ସ୍ୱଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା; ଭୃଙ୍ଗୀ, ଏବେ ତୁମେ ଗଣମାନଙ୍କର ନେତା ହେଉ।
ନିର୍ମାର୍ଜ୍ଯ ନିଜହସ୍ତେନ ଚକ୍ରେ ନିର୍ଵ୍ରଣମନ୍ଧକମ୍
ସେ ନିଜ ହାତରେ ଅନ୍ଧକାଙ୍କୁ ପରିଷ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଆଘାତରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତେ ନିଶ୍ଚେରୁର୍ମହାତ୍ମାନୋ ନମସ୍ଯନ୍ତସ୍ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ସେଇ ମହାନ୍ଭାବମାନେ ତ୍ରିନୟନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଚାଲିଗଲେ।
ଭୃଙ୍ଗିନଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ଧ୍ରୁଵଂ ନୈଷୋ ଽନ୍ଧକତି ହି
ସେ ଭୃଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, 'ଏହେଁ ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ଧକା ନୁହେଁ।'
ଗଣାଧିପତ୍ଯମାପନ୍ନଂ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ଋଷଭ ଧ୍ୱଜୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗଣମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ସ୍ଵାନି ଧିଷ୍ଣ୍ଯାନି ଭୁଞ୍ଜଧ୍ଵଂ ତ୍ରିଦିଵଂ ସୁଖମ୍
ତୁମେ ତୁମ ନିଜ ଗୃହକୁ ଯାଅ; ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର।
ତତ୍ର ସ୍ଵକାର୍ଯଂ କୃତ୍ଵୈଵ ପଶ୍ଚାଦ୍ ଯାତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ସେଠାରେ ନିଜ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ପରେ ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।
ତେ ଵିସୃଷ୍ଟା ମହେଶେନ ସୁରା ଜଗ୍ମୁସ୍ତ୍ରକ୍ଷିଵିଷ୍ଟପମ୍
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେଷୁ ଶକ୍ରପାଗ୍ର୍ଯେଷୁ ଦେଵେଷୁ ଭଗଵାଞ୍ଚିଶଵଃ
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଗଲେ, ଭଗବାନ ଶିବ—
ଗଣାଶ୍ଚ ଶଙ୍କରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ଵାହନମାସ୍ଥିତାଃ
ଗଣମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ବସିଲେ।
ଯତ୍ର କାମଦୁଧା ଗାଵଃ ସର୍ଵକାମଫଲଦ୍ରୁମାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗାଈ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଗଛ ରହିଛି—
ସ୍ଵାଂ ସ୍ଵାଂ ଗତିଂ ପ୍ରଯାତେଷୁ ପ୍ରମଥେଷୁ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଗଣମାନେ ନିଜ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ମହେଶ୍ୱର—
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଭ୍ଯାଂ ପୁନରାଗାଦ୍ଵରୋ ଗୃହ୍ମ୍
ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିବା ସେଉଁଠି ପୁଣି ଫେରିଲେ।