ଯାଵନ୍ନିହନ୍ମି ବାଣୈଘୈଃ ପ୍ରମଥାମରଵାହିନୀମ୍
ମୁଁ ବାଣର ବର୍ଷାରେ ପ୍ରମଥ ଓ ଦେବମାନେର ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
କୃଷ୍ମଵର୍ଣାନ୍ ମହାଵେଗାନ୍ କଶଯାଭ୍ଯାହନନ୍ମୁନେ
ସେ ଅନ୍ଧକାର ରଙ୍ଗର ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚାବୁକ ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ, ମୁନି।
ଜଘନେଷ୍ଵଵସୀଦନ୍ତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରେ ଣୋହୁଶ୍ଚ ତଂ ରଥମ୍
ତଳଦେଶରେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇ, ସେମାନେ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ସେଇ ରଥକୁ ଟାଣିପାରୁଥିଲେ।
ସଂଵତ୍ସରେଣ ସାଗ୍ରେଣ ଵାଯୁଵେଗସମା ଅପି
ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଗତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବର୍ଷ ଲାଗିଗଲା।
ସୁରାନ୍ ସଂଛାଦଯାମାସ ସେନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରମହେଶ୍ଵରାନ୍
ସେ ଦେବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ମହେଶ୍ୱର ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ।
ସୁରାନ୍ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାଂଶ୍ଚକ୍ରପିଣିର୍ଜନାର୍ଦନଃ
ଭଗବାନ ଚକ୍ରଧାରୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସମାନ୍ମଦ୍ଵଚନଂ ଶୀଘ୍ରଂ କ୍ରିଯତାଂ ଵୈ ଜଯେପ୍ସଵଃ
ଏହିପରି, ଜୟ ଚାହୁଁଥିଲେ, ମୋର କଥା ଶୀଘ୍ର କର।
ଭଜ୍ଯତାଂ ସ୍ଯନ୍ଦନଶ୍ଚାପି ଵିରଥଃ କ୍ରିଯତାଂ ରିପୁଃ
ରଥକୁ ଭଙ୍ଗ କର, ଶତ୍ରୁକୁ ରଥହୀନ କର।
ନୋପେକ୍ଷ୍ଯଃ ଶତ୍ରୁରୁଦ୍ଦିଷ୍ଟୋ ଦେଵାଚାର୍ଯେଣ ଦେଵତାଃ
ଦେବାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଦେବମାନେ।
ଚକ୍ରୁର୍ଵେଗଂ ସହେନ୍ଦ୍ରେଣ ସମଂ ଚକ୍ରଧରେଣ ଚ
ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଚକ୍ରଧାରୀ ସହିତ ଏକାସାଥି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ନିମିଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ଗଦଯା ଵିନିପୋଥଯତ୍
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଗଦାରେ ପ୍ରହାର କରି ଭୂଇଁକୁ ପକାଇଦେଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ଵିଭିନ୍ନହୃଦଯଂ ଗତାସୁଂ ଵ୍ଯସୃଜଦ୍ ଭୁଵି
ଶକ୍ତିରେ ହୃଦୟ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସଧ୍ଵଜାକ୍ଷଂ ରଥଂ ତୂର୍ଣମଭଞ୍ଜନ୍ତ ତପୋଧନାଃ
ତପସ୍ୱୀମାନେ ତାରାଖୁଟି ଓ ମଜବୁତ ଧୁରା ଥିବା ରଥଟିକୁ ତୁରନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଗଦାମାଦାଯ ବଲଵାନଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଦୈଵତାନ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଦା ଧରି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ମହାଦେଵଂ ସ ହେତୁମତ୍
ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଲେ ଏବଂ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଯୁକ୍ତିସହିତ କଥା କହିଲେ।
ତଥାପି ତ୍ଵାଂ ଵିଜେଷ୍ଯାମି ପଶ୍ଯ ମେ ଽଦ୍ଯ ପରାକ୍ରମମ୍
ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ଜିତିବି—ଆଜି ମୋର ପ୍ରଭାବ ଦେଖ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ସହିତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସ୍ଵଶରୀରେ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ରଖିଦେଲେ।
ପ୍ରାହ ଏହ୍ଯେହି ତୁଷ୍ଟାତ୍ମନ୍ ଅହମେକୋ ଽପି ସଂଶ୍ଥିତଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଆସ, ଆସ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନ୍ତି, ମୁଁ ଏକା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି।'
ଦୈତ୍ଯଃ ଶଙ୍କରମଭ୍ଯାଗାଦ୍ ଗଦାମାଦାଯ ଵେଗଵାନ୍
ଦାଇତ୍ୟ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗଦା ନେଇ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଶୂଲପାଣିର୍ଗିରିପ୍ରସ୍ଥେ ପଦାତିଃ ପ୍ରତ୍ଯତିଷ୍ଠତ
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ପଦାତି ଭାବେ ମୁହାଁମୁହିଁ ଦଢ଼ିଲେ।
ଦାରୁଣଂ ସୁମହଦ୍ ରୂପଂ କୃତ୍ଵା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଭୀଷଣମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବିଶାଳ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା।
ଭୁଜଙ୍ଗହାରାମଲକଣ୍ଠକନ୍ଦରଂ ଵିଂଶାର୍ଧବାହୁଂ ସଷଡର୍ଧଲୋଚନମ୍
ସେ ସାପର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଗୁହା ପରି ଗଳା, କୁଡିଏ ଓ ଅର୍ଧ ବାହୁ, ଛଅ ଓ ଅର୍ଧ ଆଖି ଥିଲା।
ବିଭେଦ ଶତ୍ରୁଂ ଶୂଲେନ ଶୁଭଦଃ ଶାଶ୍ଵତଃ ଶିଵଃ
ଶୁଭଦାୟକ ଏବଂ ଚିରଅବିନାଶୀ ଶିବ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଘାତ କଲେ।
ଵିଜହାରାତିଵେଗେନ କ୍ରୋଶମାତ୍ରଂ ମହାମୁନେ
ସେ ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବେ ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂର ଯାଇଥିଲେ, ହେ ମହାମୁନି।
ତୂର୍ଣମୁତ୍ପାଟଯାମାସ ଶୂଲେନ ସଗଦଂ ରିପୁମ୍
ସେ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଗଦା ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଉପଡ଼ିଦେଲେ।
କରାଭ୍ଯାଂ ଗୃହ୍ଯ ଶୂଲଂ ଚ ସମୁତ୍ପତତ ଦାନଵଃ
ଦାନବ ଦୁଇ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଉପରକୁ ଲାଫିଲେ।
ଗଦାପାତକ୍ଷତାଦ୍ ଭୂରି ଚତୁର୍ଧାସୃଗଥାପତତ୍
ଗଦାର ଘାତରୁ ଚାରି ଦିଗରେ ବହୁତ ରକ୍ତ ବହିପଡ଼ିଲା।
ଵିଦ୍ଯାରାଜେତି ଵିଖ୍ଯାତଃ ପଦ୍ମମାଲାଵିଭୂଷିତଃ
ସେ ବିଦ୍ୟାରାଜ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପଦ୍ମମାଳା ପିନ୍ଧି ଅଳଙ୍କୃତ।
କାଲରାଜେତି ଵିଖ୍ଯାତଃ କୃଷ୍ଣାଞ୍ଜନସମପ୍ରଭଃ
ସେ କାଳରାଜ ଭାବେ ପରିଚିତ, କଳା ଅଞ୍ଜନ ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଅତସୀକୁସୁମପ୍ରଖ୍ଯଃ କାମରାଜେତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ସେ କାମରାଜ ଭାବେ ଖ୍ୟାତ, ଅତସୀ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।