ସ ଚାପି ଵିପ୍ରତନଯୋ ମାତଲିର୍ନାମଵିଶ୍ରୁତଃ
ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ମାତଳି ଥିଲା।
ରଶ୍ମୀନ୍ ଶମୀକତନଯୋ ମାତଲିଃ ପ୍ରଗୃହୀତଵାନ୍
ଶମୀକଙ୍କ ପୁତ୍ର ମାତଳି ରଥର ରଶି ଧରିଲେ।
ପ୍ରଵିଶନ୍ ଦଦୃଶେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପତିତଂ କାର୍ସୁକଂ ମହତ୍
ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ବଡ଼ ପଡିଥିବା ଚାଷୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ପାଣ୍ଡୁଚ୍ଛାଯଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତଂ ଜଗ୍ରାହ ସମାର୍ଗଣମ୍
ସେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ହାତରୁ ଚାନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଭଳି ଫିକା ଏକ ସିଧା ବାଣ ନେଇଲେ।
ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଶରଂ ଚାପେ ସାଧିଜ୍ଯେ ଵିନିଯୋଜଯତ୍
ନମସ୍କାର କରି, ସେ ବାଣକୁ ଧନୁରେ ତାଣିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମେଶଥଵିଷ୍ଣୁନାମାଙ୍କାଃ ସୂଦଯନ୍ତୋ ଽସୁରାନ୍ ରଣେ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସୁରମାନେକୁ ବିନାଶ କଲେ।
ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଽତିପଟୁଭିଶ୍ଛାଦଯାମାସ ନାରଦ
ନାରଦ, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ସହ ତାଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ।
ମହାମାତ୍ରୋ ଧରାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସଦ୍ଯଃ ସୀଦଞ୍ଛରାତୁରଃ
ବିରାଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସହସା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଅଚେତନ ହେଇଗଲେ।
ହତପ୍ରଧାନଭୂଯିଷ୍ଠଂ ବଲଂ ତଦଭଵଦ୍ ରିପୋଃ
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସେନାର ଅଧିକାଂଶ ନେତା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବାରୁ, ସେ ସେନା ପରାଜିତ ହେଲା।
ଜମ୍ଭାସୁରଶ୍ଚାପି ସୁରେଶମଵ୍ଯଯଂ ପ୍ରଜଗମତୁର୍ଗୃହ୍ଯ ଗଦେ ସୁଘୋରେ
ଜମ୍ଭାସୁର ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରି, ଅବିନାଶୀ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଃ କୁଜମ୍ଭଂ ନିଜଘାନ ଵେଗାତ୍ ସ ସ୍ଯନ୍ଦନାଦ୍ ଗାମଗମଦ୍ ଗତାସୁଃ
ବିଷ୍ଣୁ ଜୋରଦାର ଆଘାତରେ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ; ସେ ରଥରୁ ଭୂମିକୁ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଗଲେ।
କ୍ରୋଧାନ୍ଵିତଃ ଶକ୍ରମୁପାଦ୍ରଵଦ୍ ରଣେ ସିଂହଂ ଯତୈଣୋ ଽତିଵିପନ୍ନବୁଦ୍ଧିଃ
କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ, ସିଂହ ଯେମିତି ହାତୀ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଯାଏ, ତାଙ୍କ ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରାନ୍ତି ହୋଇଥିଲା।
ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିଂ ଯମଦଣ୍ଡକଲ୍ପାଂ ତାମଗ୍ନିଦତ୍ତାଂ ରିପଵେ ସସର୍ଜ
ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ସମାନ ଏକ ଶକ୍ତି ଧରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଗଦାଂ ଚ କୃତ୍ଵା ସହସୈଵ ଭସ୍ମସାଦ୍ ବିଭେଦ ଜମ୍ଭଂ ହୃଦଯେ ଚ ତୂର୍ଣମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ, ଗଦାକୁ ଭସ୍ମ କରି, ଜମ୍ଭଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଭୂମୌ ପତିତଂ ଵିସଂଜ୍ଞଂ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତୁ ଭୀତା ଵିମୁଖା ବଭୂଵୁଃ
ସେଠାରେ ସେଉଁଠି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଅଚେତନ ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଏବଂ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ଵୀର୍ଯଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ଶତକ୍ରତୋଶ୍ଚ ସ ଗୋତ୍ରଭିଚ୍ଛର୍ଵମୁପେତ୍ଯ ତସ୍ଥୌ
ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଓ ଶକ୍ତିର ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ଗୋତ୍ରଭିତଙ୍କ ପୁଅ ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଏହ୍ଯେହି ଵୀରାଦ୍ଯ ଗୃହଂ ମହାସୁର ଯୋତ୍ସ୍ଯାମ ଭୂଯୋ ହରମେତ୍ଯ ଶୈଲମ୍
ଆସ, ଆସ, ବୀର, ଏ ମହାସୁର, ଘରକୁ ଚଳ; ଚଳ ଆଉଥରେ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।
ରଣାନ୍ନୈଵାପଯାସ୍ଯାମି କୁଲଂ ଵ୍ଯପଦିଶନ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ମୁଁ ମୋ ଗୋତ୍ରର ନାମ ସ୍ୱୟଂ କହି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।
ଦେଵଦାନଵଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ ଜେଷ୍ଯେ ସେନ୍ଦ୍ରମହେଶ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମହେଶ୍ୱର ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିବି।
ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯାବ୍ରଵୀଚ୍ଛଂଭୁଂ ସାରିଥଂ ସାରିଥିଂ ମଧୁରାକ୍ଷରମ୍
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ଯାଵନ୍ନିହନ୍ମି ବାଣୈଘୈଃ ପ୍ରମଥାମରଵାହିନୀମ୍
ମୁଁ ବାଣର ବର୍ଷାରେ ପ୍ରମଥ ଓ ଦେବମାନେର ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
କୃଷ୍ମଵର୍ଣାନ୍ ମହାଵେଗାନ୍ କଶଯାଭ୍ଯାହନନ୍ମୁନେ
ସେ ଅନ୍ଧକାର ରଙ୍ଗର ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚାବୁକ ଦେଇ ମାଡ଼ିଲେ, ମୁନି।
ଜଘନେଷ୍ଵଵସୀଦନ୍ତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରେ ଣୋହୁଶ୍ଚ ତଂ ରଥମ୍
ତଳଦେଶରେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇ, ସେମାନେ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ସେଇ ରଥକୁ ଟାଣିପାରୁଥିଲେ।
ସଂଵତ୍ସରେଣ ସାଗ୍ରେଣ ଵାଯୁଵେଗସମା ଅପି
ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଗତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବର୍ଷ ଲାଗିଗଲା।
ସୁରାନ୍ ସଂଛାଦଯାମାସ ସେନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରମହେଶ୍ଵରାନ୍
ସେ ଦେବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ମହେଶ୍ୱର ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ।
ସୁରାନ୍ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାଂଶ୍ଚକ୍ରପିଣିର୍ଜନାର୍ଦନଃ
ଭଗବାନ ଚକ୍ରଧାରୀ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସମାନ୍ମଦ୍ଵଚନଂ ଶୀଘ୍ରଂ କ୍ରିଯତାଂ ଵୈ ଜଯେପ୍ସଵଃ
ଏହିପରି, ଜୟ ଚାହୁଁଥିଲେ, ମୋର କଥା ଶୀଘ୍ର କର।
ଭଜ୍ଯତାଂ ସ୍ଯନ୍ଦନଶ୍ଚାପି ଵିରଥଃ କ୍ରିଯତାଂ ରିପୁଃ
ରଥକୁ ଭଙ୍ଗ କର, ଶତ୍ରୁକୁ ରଥହୀନ କର।
ନୋପେକ୍ଷ୍ଯଃ ଶତ୍ରୁରୁଦ୍ଦିଷ୍ଟୋ ଦେଵାଚାର୍ଯେଣ ଦେଵତାଃ
ଦେବାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଦେବମାନେ।
ଚକ୍ରୁର୍ଵେଗଂ ସହେନ୍ଦ୍ରେଣ ସମଂ ଚକ୍ରଧରେଣ ଚ
ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଚକ୍ରଧାରୀ ସହିତ ଏକାସାଥି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।