ପ୍ରାହ ଯୋତ୍ସ୍ଯେ କଥଂ ଯୁଦ୍ଧେ ସଂଯମିଷ୍ଯେ କଥଂ ହଯାନ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି? ଘୋଡାମାନେ କିପରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି?'
ତତୋ ଽହଂ ଘାତଯେ ଶତ୍ରୂନ୍ ନାନ୍ଯଥେତି କଥଞ୍ଚନ
ତେବେ ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବି—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯତେ ସ୍ଵଯମେଵାଶ୍ଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ସଂଯନ୍ତୁମିହାର୍ହସି
ଏଠାରେ ଘୋଡାମାନେ ଆଛନ୍ତି; ତୁମେ ନିଜେ ଏମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ।
କ୍ଷମାତଲଂ ନିପପାତୈଵ ପରିଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ରଗମ୍ବରଃ
ସେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମାଳା ଓ ପୋଶାକ ଖସିଯାଇଥିଲା।
ପତମାନଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂଃ ସମକମ୍ପତ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପଡୁଥିବା ଦେଖି, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଭାର୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍ ପ୍ରଭୋ ବାଲଂ ବହିଃ କୁରୁ ଯଥାସୁଖମ୍
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଚାହିଁଥିବା ପରି ଶିଶୁକୁ ବାହାରେ ନେଇଯାନ୍ତୁ।'
ସା ଚାହ ଶ୍ରୂଯତାଂ ନାଥ ଦୈଵଜ୍ଞପରିଭାଷିତମ୍
ସେ ଏହିପରି କହିଲେ, 'ନାଥ, ଦୟାକରି ଦାଇଜ୍ୟୋତିର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।'
ଯଦ୍ବାହ୍ଯତୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଦ୍ ଭଵେଦ୍ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ମୁନେ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାହାରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଦୁଇଗୁଣ ହେବ।
ନିରାଶଙ୍କୋ ବହିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍ କ୍ଷ୍ମାତଲେ ଦ୍ଵିଜଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଶିଶୁକୁ ଶୀଘ୍ର ବାହାରେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ନିଵାରିତୋ ଗତା ଵେଲା ଅର୍ଦ୍ଧୂହାନିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଉତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି; ଅର୍ଦ୍ଧ ଅପକାର ହେବ।
ଦଦର୍ଶ ବାଲଦ୍ଵିତଯଂ ସମରୂପମଵସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ଦୁଇଟି ଶିଶୁ ସମାନ ରୂପରେ ଅଛି।
ପ୍ରାହ ତତ୍ତ୍ଵଂ ନ ଵିନ୍ଦାମି ଯତ୍ ପୃଚ୍ଛାମି ଵଦସ୍ଵ ତତ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଯାହା ପଚାରୁଛି, ତାହାର ସତ୍ୟ ଜାଣିନାହିଁ; ଦୟାକରି ଏହା କହନ୍ତୁ।'
ଭାଗ୍ଯାନି ଚାସ୍ଯ ଯଚ୍ଚୋକ୍ତଂ କର୍ମତତ୍ କଥଯାଧୁନା
'ଏବେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଓ କର୍ମ ଯାହା କହାଯାଇଛି, ସେଥିରେ କିପରି ଅଛି କହନ୍ତୁ।'
ସୋ ଽବ୍ରଵୀଦ୍ ଵଦ ମେ ଽଦ୍ଯୈଵ ନୋଚେନ୍ନାଶ୍ନାମି ଭୋଜନମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ଆଜି ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ନହେଲେ ମୁଁ ଖାଇବିନାହିଁ।'
କାତରେଣାଦ୍ଯ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟଂ ଭାଵ୍ଯଃ କାରୁରଯଂ କି
'ଆପଣ ଆଜି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଚାରିଛନ୍ତି—ଏହି ଶିଶୁ କଣ ହେବ?'
ଜଗାମ ସାହ୍ଯଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ କର୍ତୁଂ ସୌତ୍ଯଵିଶାରଦଃ
ସୌତି ଚଳାକ ରଥୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ ଗଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୈଵ ସାହାଯ୍ଯେ ତେଜସା ସମଵର୍ଧଯନ୍
ସେ ଜଣେଇଥିଲେ ଯେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ସେ ନିଜ ତେଜକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚୈହ୍ଯେହି ଦେଵେଶ ପ୍ରିଯୋ ଯନ୍ତା ଭଵାମି ତେ
ସେ କହିଲେ, 'ଏଠାକୁ ଆସ, ଦେବମାନ୍ୟ, ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମର ରଥଚାଳକ ହେବି।'
ସଂଯନ୍ତାସି କଥଂ ଚାଶ୍ଵାନ୍ ସଂଶଯଃ ପ୍ରତିଭାତି ମେ
'ତୁମେ କିପରି ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବ?', ସେ ପଚାରିଲେ, 'ମୋ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି।'
ଗନ୍ଧର୍ଵତେଜସା ଯୁକ୍ତଂ ଵାଜିଯାନଵନିଶାରଦମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେଙ୍କ ତେଜରେ ଯୁକ୍ତ, ସେ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ସ ଚାପି ଵିପ୍ରତନଯୋ ମାତଲିର୍ନାମଵିଶ୍ରୁତଃ
ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ମାତଳି ଥିଲା।
ରଶ୍ମୀନ୍ ଶମୀକତନଯୋ ମାତଲିଃ ପ୍ରଗୃହୀତଵାନ୍
ଶମୀକଙ୍କ ପୁତ୍ର ମାତଳି ରଥର ରଶି ଧରିଲେ।
ପ୍ରଵିଶନ୍ ଦଦୃଶେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ପତିତଂ କାର୍ସୁକଂ ମହତ୍
ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ବଡ଼ ପଡିଥିବା ଚାଷୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ପାଣ୍ଡୁଚ୍ଛାଯଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠସ୍ତଂ ଜଗ୍ରାହ ସମାର୍ଗଣମ୍
ସେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ହାତରୁ ଚାନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଭଳି ଫିକା ଏକ ସିଧା ବାଣ ନେଇଲେ।
ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଶରଂ ଚାପେ ସାଧିଜ୍ଯେ ଵିନିଯୋଜଯତ୍
ନମସ୍କାର କରି, ସେ ବାଣକୁ ଧନୁରେ ତାଣିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମେଶଥଵିଷ୍ଣୁନାମାଙ୍କାଃ ସୂଦଯନ୍ତୋ ଽସୁରାନ୍ ରଣେ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସୁରମାନେକୁ ବିନାଶ କଲେ।
ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଽତିପଟୁଭିଶ୍ଛାଦଯାମାସ ନାରଦ
ନାରଦ, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ସହ ତାଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ।
ମହାମାତ୍ରୋ ଧରାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସଦ୍ଯଃ ସୀଦଞ୍ଛରାତୁରଃ
ବିରାଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସହସା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଅଚେତନ ହେଇଗଲେ।
ହତପ୍ରଧାନଭୂଯିଷ୍ଠଂ ବଲଂ ତଦଭଵଦ୍ ରିପୋଃ
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସେନାର ଅଧିକାଂଶ ନେତା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବାରୁ, ସେ ସେନା ପରାଜିତ ହେଲା।
ଜମ୍ଭାସୁରଶ୍ଚାପି ସୁରେଶମଵ୍ଯଯଂ ପ୍ରଜଗମତୁର୍ଗୃହ୍ଯ ଗଦେ ସୁଘୋରେ
ଜମ୍ଭାସୁର ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରି, ଅବିନାଶୀ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଲେ।