ଉତ୍କୂଜତି ତଥାରଣ୍ଯେ ମୁକ୍ତକଣ୍ଠଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ପୁନିପୁନି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ।
ଵିଵ୍ଯାଧ ଚାପଂ ତରସା ଵିନାମ୍ଯ ସଂତାପନାମ୍ନା ତୁ ଶରେଣ ଭୂଯଃ
ସେ ତେଜରେ ଧନୁ କୁ ବେଂକି ଯନ୍ତ୍ରଣା ନାମକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପୁନି ଏହାକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ସଂତାପଯଂଶ୍ଚାପି ଜଗତ୍ସମଗ୍ରଂ ଫୂତ୍କୃତ୍ଯ ଫୂତ୍କୃତ୍ଯ ଵିଵାସତେ ସ୍ମ
ସେ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ, ବାରମ୍ବାର ଗର୍ଜନ କରି, ସବୁକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଲେ।
ତତୋ ଭୃଶଂ କାମଶରୈର୍ଵିତୁନ୍ନୋ ଵିଜୃମ୍ଭମାଣଃ ପରିତୋ ଭ୍ରମଂଶ୍ଚ
ତାପରେ, ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ କାମ ଶରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଭ୍ରାତୃଵ୍ଯ ଵକ୍ଷ୍ଯସି ଵଚୋ ଯଦଦ୍ଯ ତତ୍ ତ୍ଵଂ କୁରୁଷ୍ଵାମିତଵିକ୍ରମୋ ଽସି
ଭାଇ, ଆଜି ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେ କାମ କର; ତୁମେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଆଜ୍ଞାପଯସ୍ଵାତୁଲଵୀର୍ଯ ଶଂଭୋ ଦାସୋ ଽସ୍ମି ତେ ଭକ୍ତିଯୁତସ୍ତଥେଶ
ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଶମ୍ଭୁ, ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ; ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମହାପ୍ରଭୁ।
ଵିଜୃମ୍ଭଣୋନ୍ମାଦସରୈର୍ଵିଭିନ୍ନୋ ଧୃତିଂ ନ ଵିନ୍ଦାମି ରତିଂ ସୁଖଂ ଵା
ଉନ୍ମାଦ ଶରରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ମୁଁ କେହି ଧୃଡତା, ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ସୁଖ ପାଉନି।
ନାନ୍ଯଃ ପୁମାନ୍ ଧାରଯିତୁଂ ହି ଶକ୍ତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଭଵନ୍ତଂ ହି ତତଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଛ
ତୁମେ ଛଡା ଅନ୍ୟ କେହି ଏହାକୁ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହିପାଇଁ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ତୋଷଂ ଜଗାମାଶୁ ତତସ୍ତ୍ରିଶୂଲୀ ତୁଷ୍ଟସ୍ତଦୈଵଂ ଵଚନଂ ବଭାଷେ
ତାପରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶୀଘ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵରଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରତିପୂଜନାଯ ଦାସ୍ଯାମି ଲୋକ୍ଯ ଚ ହାସ୍ଯକାରି
ତୁମର ପୂଜା ପାଇଁ ମୁଁ ଏମିତି ଦାନ ଦେବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜଗତରେ ହାସ୍ୟ ହେବ।
ଵୃଦ୍ଧୋ ଽଥ ବାଲୋ ଽଥ ଯୁଵାଥ ଯୋଷିତ୍ ସର୍ଵେ ତଦୋନ୍ମାଦଧରା ଭଵନ୍ତି
ବୃଦ୍ଧ, ଶିଶୁ, ଯୁବକ କିମ୍ବା ମହିଳା, ସମସ୍ତେ ଏହି ଉନ୍ମାଦରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେବେ।
ତଵାଗ୍ରତୋ ହାସ୍ଯଵଚୋ ଽଭିରକ୍ତା ଭଵନ୍ତି ତେ ଯୋଗଯୁତାସ୍ତୁ ତେ ସ୍ଯୁଃ
ତୁମ ପାଖରେ ହାସ୍ୟ ଓ କଥାରେ ଲଗା ଲୋକମାନେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେବେ; ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ର ହେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ହେବେ।
ମମ ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଵରଦୋ ନରାଣାଂ ଭଵିଷ୍ଯସେ ପୂଜ୍ଯତମୋ ଽଭିଗଚ୍ଛ
ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବରଦାତା ଭାବରେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ ହେବ।
କାଲଞ୍ଜରସ୍ଯୋତ୍ତରତଃ ସୁପୁଣ୍ଯୋ ଦେଶୋ ହିମାଦ୍ରେରପି ଦକ୍ଷିଣସ୍ଥଃ
କାଳଞ୍ଜରର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏକ ଅତି ପବିତ୍ର ଭୂମି ଅଛି, ଯାହା ହିମାଳୟର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଯାତେ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରୋ ଦେଵୋ ଽପି ଵିନ୍ଧ୍ଯଂ ଗିରିମଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍
ସେଠାକୁ ଯିବାବେଳେ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରହର୍ତ୍ତୁକାମଂ ଚ ତତଃ ପ୍ରାଦୁଵଚଦ୍ଧରଃ
ସେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଦେଖି, ତାପରେ ହରା କଥା କହିଲେ।
ଵିଵେଶ ଋଷଯୋ ଯତ୍ର ସପତ୍ନୀକା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତସ୍ତାନ୍ ପ୍ରାହ ଭଗଵାନ୍ ଭିକ୍ଷା ମେ ପ୍ରତିଦୀଯତାମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ ସେମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।'
ତଦାଶ୍ରମାଣି ସର୍ଵାଣି ପରିଚକ୍ରାମ ନାରଦଃ
ସେ ସମୟରେ ନାରଦ ଏସବୁ ଆଶ୍ରମ ମାନେ ଘୂଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷୋଭମଗମନ୍ ସର୍ଵା ହୀନସତ୍ତ୍ଵାଃ ସମନ୍ତତଃ
ସମସ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ମନବଳ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସବୁଠାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଏତାଭ୍ଯାଂ ଭର୍ତୃପୂଜାସୁ ତଚ୍ଚିନ୍ତାସୁ ସ୍ଥିତଂ ମନଃ
ସେମାନଙ୍କର ମନ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ଏହି ଭାବନାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲା।
ତତ୍ର ପ୍ରଯାନ୍ତି କାମାର୍ତ୍ତା ମଦଵିହ୍ଵଲିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ
ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ କାମରେ ପୀଡିତ, ମଦରେ ଭ୍ରମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଯାଇଥିଲେ।
ଅନୁଡଜଗ୍ମୁର୍ଯଥା ମତ୍ତଂ କରିଣ୍ଯ ଇଵ କୁଞ୍ଜରମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ମଦରେ ମତ୍ତ ହାତୀକୁ ମହିଳା ହାତୀମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
କ୍ରୋଧାନ୍ଵିତାବ୍ରୁଵନ୍ସର୍ଵେ ଲିଙ୍ଗେ ଽସ୍ଯ ପତତାଂ ଭୁଵି
ସମସ୍ତେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ, 'ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଯାଉ।'
ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନଂ ଜଗାମାଥ ତ୍ରିଶୂଲୀ ନୀଲଲୋହିତଃ
ତାପରେ ତିନିମୁଣ୍ଡିଆ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଭଗବାନ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ରସାତଲଂ ଵିଵେଶାଶୁ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଡଂ ଚୋର୍ଧ୍ଵତୋ ଽଭିନତ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ରସାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଉପରୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ପାତାଲଭୁଵନାଃ ସର୍ଵେ ଜଙ୍ଗମାଜଙ୍ଗମୈର୍ଵୃତାଃ
ପାତାଳର ସମସ୍ତ ଭୁବନ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଥିଲା।
ଜଗାମ ମାଧଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କ୍ଷୀରୋଦଂ ନାମ ସାଗରମ୍
ସେ ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ କ୍ଷୀରୋଦ ସାଗରକୁ ଗଲେ।
ଉଵାଚ ଦେଵ ଭୁଵନାଃ କିମର୍ଥ କ୍ଷୁଭିତା ଵିଭୋ
ସେ କହିଲେ, 'ଦେବ, ଭୁବନମାନେ କାହିଁକି ଅସ୍ଥିର ହେଇଛନ୍ତି, ମହାପ୍ରଭୁ?'
ପାତିତସ୍ତସ୍ଯ ଭାରାର୍ତା ସଂଚଚାଲ ଵସୁଂଧରା
ତାହା ପଡିବା ସମୟରେ, ତାର ଭାରରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଉଥିଲା।