ବଲଵାନ୍ ଦାନଵପତିରଜେଯୋ ଦେଵଦାନଵୈ
ବଳଶାଳୀ ଦାନୁର ପୁଅ କେବଳ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ହାରାଇପାରିବେନି।
ଵଜ୍ରଂ ପରିଭ୍ରାମ୍ଯ ବଲସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ଚିକ୍ଷେପ ହେ ମୂଢ ହତୋ ଽସ୍ଯୁଦୀର୍ଯ
ସେ ବଜ୍ରକୁ ଘୁମାଇ ବଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, କହିଲେ, 'ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମରିଗଲା!' କିନ୍ତୁ ବଜ୍ରଟି ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ବଲୋ ଽଦ୍ରଵଦ୍ ଦେଵପତିଶ୍ଚ ଭୀତଃ ପରାଙ୍ମୁଖୋ ଽଭୃତ୍ ସମରାନ୍ମହର୍ଷେ
ବଳ ପଳାଇଗଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ସମରରୁ ଦୂରେଇଗଲେ, ମହାମୁନି।
ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ରାଜାସି ଚରାଚରସ୍ଯ ନ ରାଜଧର୍ମେ ଗଦିତଂ ପଲାଯନମ୍
'ଥାଅ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳର ରାଜା। ରାଜଧର୍ମରେ ପଳାଇବା କଥା କେହି କହିନାହାନ୍ତି।'
ଉପେତ୍ଯାହ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଵାକ୍ଯମୀଶ ତ୍ଵଂ ମେ ନାଥୋ ଭୂତଭଵ୍ଯେଶ ଵିଷ୍ଣୋ
ସେ ଆସି କହିଲେ, 'ମୋ କଥା ଶୁଣ, ପ୍ରଭୁ! ତୁମେ ମୋର ଆଶ୍ରୟ, ଭୂତ-ଭବିଷ୍ୟତର ନାଥ ବିଷ୍ଣୁ।'
ଆଯୁଧଂ ଦେହି ଭଗଵାନ୍ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
'ମୋତେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଭଗବାନ୍; ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।'
ପ୍ରାର୍ଥଯସ୍ଵାଯୁଧଂ ଵହ୍ନିଂ ସ ତେ ଦାସ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍
'ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବେ।'
ଶରଣଂ ପାଵକମଗାଦିଦଂ ଚୋଵାଚ ନାରଦ
ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ତେବେ ନାରଦ କହିଲେ,
ଏଷ ଚାହୂଯତେ ଜମ୍ଭସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଦେହ୍ଯାଯୁଧଂ ମମ
'ଏବେ ଜମ୍ଭକୁ ଡାକାଯାଉଛି, ତେଣୁ ମୋତେ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ।'
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଦର୍ପ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମାମେଵ ଶରଣଂ ଗତଃ
'ତୁମେ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ମୋ ଶରଣକୁ ଆସିଛ, ଏହିପାଇଁ—'
ପ୍ରାଦାଦିନ୍ଦ୍ରାଯ ଭଗଵାନ୍ ରୋଚମାନୋ ଦିଵଂ ଗତଃ
ଭଗବାନ୍ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ଦିଗନ୍ତକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୌ ତଦା ଜମ୍ଭଂ ହନ୍ତୁକାମୋ ଽରିମର୍ଦନଃ
ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନକାରୀ ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ତଦା ଜମ୍ଭ ନିଜଘାନ ଗଜାଧିପମ୍
ସେତେବେଳେ ଜମ୍ଭ କ୍ରୋଧରେ ହାତୀମାନ୍ୟଙ୍କ ରାଜାକୁ ପଡ଼ି ମାରିଦେଲେ।
ନିପପାତ ଯଥା ଶୈଲଃ ଶକ୍ରଵଜ୍ରହତଃ ପୁରା
ସେ ଏମିତି ଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଭୂମିକୁ ଢଳିଯାଏ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୈଵ ମନ୍ଦରଗିରିଂ ପପାତ ଵସୁଧାତଲେ
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଛାଡ଼ି ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ମା ମା ଶକ୍ର ପତସ୍ଵାଦ୍ଯ ଭୂତଲେ ତିଷ୍ଠ ଵାସଵ
'ନାହିଁ, ଶକ୍ର, ଏବେ ଭୂମିକୁ ଢଳିଯାଅନାହିଁ; ଆଜି ଏଠାରେ ରୁହ, ବାସବ।'
ପ୍ରାହ ଚୈତାନ୍ କଥଂ ଯୋତ୍ସ୍ଯେ ଅପତ୍ରଃ ଶତ୍ରୁଭିଃ ସହଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ପଖ ଛାଡ଼ି ମୁଁ କିପରି ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବି?'
ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ତ୍ଵଂ ସମାରୁହ୍ଯପ୍ରେଷଯିଷ୍ଯାମ ଯଦା ରଥମ୍
'ଯୁଦ୍ଧ କର, ରଥ ଚଢ଼; ଯେତେବେଳେ ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବ, ଆମେ ତୁମକୁ ପଠାଇଦେବୁ।'
ଵାନରଧ୍ଵଜସଂଯୁକ୍ତଂ ହରିଭିର୍ହରିଭିର୍ଯୁତମ୍
ବାନର ଚିହ୍ନ ତୋଳା ପତାକା ସହିତ, ଚାରିପାଖରେ ବାନରମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଶକ୍ରାଯ ପ୍ରେଷଯାମାସୁର୍ଵିଶ୍ଵାଵସୁପୁରୋଗମାଃ
ବିଶ୍ୱାବସୁ ଆଗୁଆ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୂତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ।
ପ୍ରାହ ଯୋତ୍ସ୍ଯେ କଥଂ ଯୁଦ୍ଧେ ସଂଯମିଷ୍ଯେ କଥଂ ହଯାନ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି? ଘୋଡାମାନେ କିପରି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି?'
ତତୋ ଽହଂ ଘାତଯେ ଶତ୍ରୂନ୍ ନାନ୍ଯଥେତି କଥଞ୍ଚନ
ତେବେ ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବି—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯତେ ସ୍ଵଯମେଵାଶ୍ଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ସଂଯନ୍ତୁମିହାର୍ହସି
ଏଠାରେ ଘୋଡାମାନେ ଆଛନ୍ତି; ତୁମେ ନିଜେ ଏମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ।
କ୍ଷମାତଲଂ ନିପପାତୈଵ ପରିଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ରଗମ୍ବରଃ
ସେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମାଳା ଓ ପୋଶାକ ଖସିଯାଇଥିଲା।
ପତମାନଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂଃ ସମକମ୍ପତ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପଡୁଥିବା ଦେଖି, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଭାର୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍ ପ୍ରଭୋ ବାଲଂ ବହିଃ କୁରୁ ଯଥାସୁଖମ୍
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଚାହିଁଥିବା ପରି ଶିଶୁକୁ ବାହାରେ ନେଇଯାନ୍ତୁ।'
ସା ଚାହ ଶ୍ରୂଯତାଂ ନାଥ ଦୈଵଜ୍ଞପରିଭାଷିତମ୍
ସେ ଏହିପରି କହିଲେ, 'ନାଥ, ଦୟାକରି ଦାଇଜ୍ୟୋତିର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।'
ଯଦ୍ବାହ୍ଯତୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତଦ୍ ଭଵେଦ୍ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ମୁନେ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାହାରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଦୁଇଗୁଣ ହେବ।
ନିରାଶଙ୍କୋ ବହିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍ କ୍ଷ୍ମାତଲେ ଦ୍ଵିଜଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଶିଶୁକୁ ଶୀଘ୍ର ବାହାରେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ନିଵାରିତୋ ଗତା ଵେଲା ଅର୍ଦ୍ଧୂହାନିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଉତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି; ଅର୍ଦ୍ଧ ଅପକାର ହେବ।