ଅନ୍ଧକେ ପୁରାଯାତେ ସ୍ଵବଲଂ ମୁନିସତ୍ତମ
ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତୋ ଽମରଗଣଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ତାପରେ ଅମରମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଶାର୍ଙ୍ଗଚାପଚ୍ଯୁତୈର୍ବାଣୈଃ ସଂସ୍ଯୂତା ଦାନଵର୍ଷଭାଃ
ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ତୀରରେ, ସେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବିନ୍ଦୁବିନ୍ଦୁ କରିଦେଲେ।
ଗଦଯା କାଂଶ୍ଚିଦଵଧୀତ୍ ଚକ୍ରେଣାନ୍ଯାନ୍ ଜନାର୍ଦନଃ
ଗଦାରେ କିଛିକୁ ମାରିଦେଲେ, ଚକ୍ରରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସଂହାର କଲେ।
ହଲେନାକୃଷ୍ଯ ଚୈଵାନ୍ଯାନ୍ ମୁ ସଲେନ ଵ୍ଯଚୂର୍ଣଯତ୍
ହଳ ଦ୍ୱାରା କିଛିକୁ ଆଣି, ମୁସଳରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ସ ଚାଦିପୁରୁଷୋ ଧାତା ପୁରାଣାଃ ପ୍ରପିତାମହଃ
ସେ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରାଚୀନ ପିତାମହ ଥିଲେ।
ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମତୋଯେନ ସର୍ଵତୀର୍ଥମଯେନ ହି
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମିଶ୍ରିତ ବ୍ରହ୍ମାଜଳର ସ୍ପର୍ଶରେ,
ଦାନଵାସ୍ତେନ ତୋଯେନ ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟାଶ୍ଚାଘହାରିଣା
ସେ ଅଘନାଶକ ଜଳରେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହେବାରୁ ଦାନବମାନେ...
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମହରୀ ଯୁଦ୍ଧେ ଘାତଯନ୍ତୌ ମହାସୁରାନ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ରହ୍ମାହନ୍ତାଙ୍କୁ ମହାସୁରମାନେ ମାରୁଥିବା ଦେଖି,
ତମାପତନ୍ତଂ ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ବଲୋ ଦାନଵସତ୍ତମଃ
ସେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ବଳ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ...
ବଲଵାନ୍ ଦାନଵପତିରଜେଯୋ ଦେଵଦାନଵୈ
ବଳଶାଳୀ ଦାନୁର ପୁଅ କେବଳ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ହାରାଇପାରିବେନି।
ଵଜ୍ରଂ ପରିଭ୍ରାମ୍ଯ ବଲସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ଚିକ୍ଷେପ ହେ ମୂଢ ହତୋ ଽସ୍ଯୁଦୀର୍ଯ
ସେ ବଜ୍ରକୁ ଘୁମାଇ ବଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, କହିଲେ, 'ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମରିଗଲା!' କିନ୍ତୁ ବଜ୍ରଟି ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ବଲୋ ଽଦ୍ରଵଦ୍ ଦେଵପତିଶ୍ଚ ଭୀତଃ ପରାଙ୍ମୁଖୋ ଽଭୃତ୍ ସମରାନ୍ମହର୍ଷେ
ବଳ ପଳାଇଗଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ସମରରୁ ଦୂରେଇଗଲେ, ମହାମୁନି।
ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ରାଜାସି ଚରାଚରସ୍ଯ ନ ରାଜଧର୍ମେ ଗଦିତଂ ପଲାଯନମ୍
'ଥାଅ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳର ରାଜା। ରାଜଧର୍ମରେ ପଳାଇବା କଥା କେହି କହିନାହାନ୍ତି।'
ଉପେତ୍ଯାହ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଵାକ୍ଯମୀଶ ତ୍ଵଂ ମେ ନାଥୋ ଭୂତଭଵ୍ଯେଶ ଵିଷ୍ଣୋ
ସେ ଆସି କହିଲେ, 'ମୋ କଥା ଶୁଣ, ପ୍ରଭୁ! ତୁମେ ମୋର ଆଶ୍ରୟ, ଭୂତ-ଭବିଷ୍ୟତର ନାଥ ବିଷ୍ଣୁ।'
ଆଯୁଧଂ ଦେହି ଭଗଵାନ୍ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
'ମୋତେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଭଗବାନ୍; ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।'
ପ୍ରାର୍ଥଯସ୍ଵାଯୁଧଂ ଵହ୍ନିଂ ସ ତେ ଦାସ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍
'ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବେ।'
ଶରଣଂ ପାଵକମଗାଦିଦଂ ଚୋଵାଚ ନାରଦ
ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ, ତେବେ ନାରଦ କହିଲେ,
ଏଷ ଚାହୂଯତେ ଜମ୍ଭସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଦେହ୍ଯାଯୁଧଂ ମମ
'ଏବେ ଜମ୍ଭକୁ ଡାକାଯାଉଛି, ତେଣୁ ମୋତେ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ।'
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଦର୍ପ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମାମେଵ ଶରଣଂ ଗତଃ
'ତୁମେ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ମୋ ଶରଣକୁ ଆସିଛ, ଏହିପାଇଁ—'
ପ୍ରାଦାଦିନ୍ଦ୍ରାଯ ଭଗଵାନ୍ ରୋଚମାନୋ ଦିଵଂ ଗତଃ
ଭଗବାନ୍ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ଦିଗନ୍ତକୁ ଚଲିଗଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୌ ତଦା ଜମ୍ଭଂ ହନ୍ତୁକାମୋ ଽରିମର୍ଦନଃ
ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନକାରୀ ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ତଦା ଜମ୍ଭ ନିଜଘାନ ଗଜାଧିପମ୍
ସେତେବେଳେ ଜମ୍ଭ କ୍ରୋଧରେ ହାତୀମାନ୍ୟଙ୍କ ରାଜାକୁ ପଡ଼ି ମାରିଦେଲେ।
ନିପପାତ ଯଥା ଶୈଲଃ ଶକ୍ରଵଜ୍ରହତଃ ପୁରା
ସେ ଏମିତି ଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଭୂମିକୁ ଢଳିଯାଏ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵୈଵ ମନ୍ଦରଗିରିଂ ପପାତ ଵସୁଧାତଲେ
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଛାଡ଼ି ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ମା ମା ଶକ୍ର ପତସ୍ଵାଦ୍ଯ ଭୂତଲେ ତିଷ୍ଠ ଵାସଵ
'ନାହିଁ, ଶକ୍ର, ଏବେ ଭୂମିକୁ ଢଳିଯାଅନାହିଁ; ଆଜି ଏଠାରେ ରୁହ, ବାସବ।'
ପ୍ରାହ ଚୈତାନ୍ କଥଂ ଯୋତ୍ସ୍ଯେ ଅପତ୍ରଃ ଶତ୍ରୁଭିଃ ସହଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ପଖ ଛାଡ଼ି ମୁଁ କିପରି ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବି?'
ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ତ୍ଵଂ ସମାରୁହ୍ଯପ୍ରେଷଯିଷ୍ଯାମ ଯଦା ରଥମ୍
'ଯୁଦ୍ଧ କର, ରଥ ଚଢ଼; ଯେତେବେଳେ ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବ, ଆମେ ତୁମକୁ ପଠାଇଦେବୁ।'
ଵାନରଧ୍ଵଜସଂଯୁକ୍ତଂ ହରିଭିର୍ହରିଭିର୍ଯୁତମ୍
ବାନର ଚିହ୍ନ ତୋଳା ପତାକା ସହିତ, ଚାରିପାଖରେ ବାନରମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଶକ୍ରାଯ ପ୍ରେଷଯାମାସୁର୍ଵିଶ୍ଵାଵସୁପୁରୋଗମାଃ
ବିଶ୍ୱାବସୁ ଆଗୁଆ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୂତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ।