ତଦ୍ଵଦାମ୍ଯଦ୍ଯ ଯଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଯତ୍କ୍ଷମଂ କୁରୁ
ମୁଁ ଏବେ ଯାହା କହିବି, ତୁମେ ଶୁଣ ଏବଂ ଯାହା ଉଚିତ ସେ କର।
ସମାସତେ ହି ହୃଦଯେ ପଦ୍ମାକ୍ଷୀ ଶୈଲନନ୍ଦିନୀ
ପଦ୍ମନୟନୀ ପାର୍ବତୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ମୋ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତତ୍ରୈନାଂ ମୋହଯିଷ୍ଯାମି ହରରୂପେଣ ଦାନଵ
ସେଠାରେ, ହେ ଦାନବ, ମୁଁ ହରଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବି।
ତତୋ ଗତ୍ଵାଥ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ଜେଷ୍ଯାମି ପ୍ରମଥାନ୍ ସୁରାନ୍
ତାପରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ସହ ରମଣ କରି, ପ୍ରମଥ ଓ ଦେବତାମାନେକୁ ମୁଁ ଜିତିବି।
ସମଜାଯତ ଶୈଲାଦିରନ୍ଧକଃ ଶଙ୍କରୋ ଽପ୍ଯଭୂତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ପାହାଡ଼ର ପୁଅ ଅନ୍ଧକ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ଶଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ମନ୍ଦରଗିରିଂ ପ୍ରହାରୈଃ କ୍ଷତଵିଗ୍ରହୌ
ଘାତରେ ଦେହ ଆହତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଵେଶ ନିର୍ଵିଶଙ୍କେନ ଚିତ୍ତେନାସୁରସତ୍ତମଃ
ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନରେ କିଛି ଭୟ ନ ରଖି, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମହେଶ୍ଵରଵପୁଶ୍ଛ୍ନ୍ନଂ ପ୍ରହାରୈର୍ଜର୍ଜରଚ୍ଛଵିମ୍
ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଘାତରେ ଅତିକ୍ଷତ ଓ ଆହତ ଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଲିନୀଂ ପ୍ରାହ ସୁଯଶାଂ ଵିଜଯାଂ ଜଯାମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାଲିନୀ ସୁୟଶା, ବିଜୟା ଓ ଜୟାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶତ୍ରୁଭିର୍ଦାନଵଵରୈସ୍ତଦୁତ୍ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ସତ୍ଵରମ୍
ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପଟେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଉଠ।
ଵ୍ରଣଭଙ୍ଗଂ କରିଷ୍ଯାମି ସ୍ଵଯମେଵ ପିନାକିନଃ
ମୁଁ ନିଜେ ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ଘାଉ ଠିକ କରିଦେବି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚନଂ ସମତ୍ଥାଯ ଵରାସନାତ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ନିଜ କଥାକୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ।
ଶୂଲପାଣେସ୍ତତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ରୂପଂ ଚିହ୍ନାନି ଯତ୍ନତଃ
ତାପରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ସେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଓ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଦେଖିଲେ।
ସା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦାନଵଂ ରୌଦ୍ରଂ ମାଯାଚ୍ଛାଦିତଵିଗ୍ରହ୍ମ୍
ସେ ମହିଳା ମନେ ପଡ଼ିଲେ ଯେ, ଏହି ଭୟାନକ ଦାନବ ମାୟାରେ ଲୁଚିଥିବା ଦେହ ଧାରଣ କରିଛି।
ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚିନ୍ତିତମାଜ୍ଞାଯ ସୁନ୍ଦଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାନ୍ଧକୋ ଽସୁରଃ
ଦେବୀଙ୍କ ଭାବନା ବୁଝି, ଅନ୍ଧକ ନାମକ ଦାନବ ସୁନ୍ଦକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସମାଦ୍ରଵତ ଦୈତେଯୋ ଯେନ ମାର୍ଗେଣ ସାଗମତ୍
ସେ ଦାନବ ଯେପଥେ ଦେବୀ ଗଲେ, ସେଇପଥରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ତମାପତନ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଗିରିଜା ପ୍ରାଦ୍ରଵଦ୍ ଭଯାତ୍
ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦୌଡ଼ିଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଗିରିଜା ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ତତ୍ରାପ୍ଯନୁଜଗାମାସୌ ମଦାନ୍ଧୋ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ମଦରେ ମତ୍ତ ଦାନବ ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦ୍ଭଯାଦାଵିଶଦ୍ ଗୌରୀ ଶ୍ଵେତାର୍କକୁସୁମଂ ଶୁଚି
ଭୟରେ ଗୌରୀ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଅର୍କ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ।
ନଷ୍ଟାଯାମାଥ ପାର୍ଵତ୍ଯାଂ ଭୂଯୋ ହୈରଣ୍ଯଲୋଚନିଃ
ପର୍ବତୀ ଲୁଚିଯିବା ପରେ, ହିରଣ୍ୟଲୋଚନୀ ପୁଣି...
ଅନ୍ଧକେ ପୁରାଯାତେ ସ୍ଵବଲଂ ମୁନିସତ୍ତମ
ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତୋ ଽମରଗଣଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ତାପରେ ଅମରମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଶାର୍ଙ୍ଗଚାପଚ୍ଯୁତୈର୍ବାଣୈଃ ସଂସ୍ଯୂତା ଦାନଵର୍ଷଭାଃ
ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ତୀରରେ, ସେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବିନ୍ଦୁବିନ୍ଦୁ କରିଦେଲେ।
ଗଦଯା କାଂଶ୍ଚିଦଵଧୀତ୍ ଚକ୍ରେଣାନ୍ଯାନ୍ ଜନାର୍ଦନଃ
ଗଦାରେ କିଛିକୁ ମାରିଦେଲେ, ଚକ୍ରରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସଂହାର କଲେ।
ହଲେନାକୃଷ୍ଯ ଚୈଵାନ୍ଯାନ୍ ମୁ ସଲେନ ଵ୍ଯଚୂର୍ଣଯତ୍
ହଳ ଦ୍ୱାରା କିଛିକୁ ଆଣି, ମୁସଳରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ସ ଚାଦିପୁରୁଷୋ ଧାତା ପୁରାଣାଃ ପ୍ରପିତାମହଃ
ସେ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରାଚୀନ ପିତାମହ ଥିଲେ।
ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟା ବ୍ରହ୍ମତୋଯେନ ସର୍ଵତୀର୍ଥମଯେନ ହି
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମିଶ୍ରିତ ବ୍ରହ୍ମାଜଳର ସ୍ପର୍ଶରେ,
ଦାନଵାସ୍ତେନ ତୋଯେନ ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟାଶ୍ଚାଘହାରିଣା
ସେ ଅଘନାଶକ ଜଳରେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହେବାରୁ ଦାନବମାନେ...
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମହରୀ ଯୁଦ୍ଧେ ଘାତଯନ୍ତୌ ମହାସୁରାନ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ରହ୍ମାହନ୍ତାଙ୍କୁ ମହାସୁରମାନେ ମାରୁଥିବା ଦେଖି,
ତମାପତନ୍ତଂ ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ବଲୋ ଦାନଵସତ୍ତମଃ
ସେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ବଳ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ...