ଏକ ଏଵ ରଣେ ରୌଦ୍ରଃ କାଲନେମିର୍ମହାସୁରଃ
ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ କାଳନେମି ଏକା ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଭାବରେ ଉତ୍କଟ ରୋଷରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଯୋଧଯାମାସ ତେଜସ୍ଵୀ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲୀ ମହାସୁରଃ
ତେଜସ୍ବୀ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସାଧ୍ଯାନ୍ ମରୁଦ୍ଗଣାଂଶ୍ଚୈଵ ନିଵାତକଵଚାଦଯଃ
ସାଧ୍ୟମାନେ, ମାରୁତ ଦଳ ଓ ନିବାତକବଚମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ।
କୃତାନି ଚ ସୁରାବ୍ଦାନାଂ ଦଶତୀଃ ଷଟ୍ ମହାମୁନେ
ହେ ବଡ଼ ମୁନି, ଦେବମାନଙ୍କର ଦଶ ଦଶ ଏମିତି ଛଅ ଦଳ ସମୁଦ୍ର ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ତଦା ମାଯଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଗ୍ରସନ୍ତଃ କ୍ରମଶୋ ଽଵ୍ଯଯାନ୍
ସେମାନେ ମାୟାର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଦିଅଁ ଦିଅଁ କରି ଅବିନାଶୀମାନେକୁ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଆଵୃତଂ ଵର୍ଜିତଂ ସର୍ଵୈଃ ପ୍ରମଥୈରମରୈରପି
ସମସ୍ତେ ପ୍ରମଥ ଓ ଅମରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ ବାହାର କରାଯିଲେ।
କ୍ରୋଧାଦୁତ୍ପାଦଯାମାସ ରୁଦ୍ରୋ ଜୃମ୍ଭାଯିକାଂ ଵଶୀ
କ୍ରୋଧରେ ରୁଦ୍ର, ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ରୁମ୍ଭାୟିକା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଵଦନଂ ଵିକୃତଂ କୃତ୍ଵା ମୁକ୍ତଶସ୍ତ୍ରଂ ଵିଜୃମ୍ଭିରେ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବିକୃତ କରି, ଜ୍ରୁମ୍ଭାୟିକା ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ।
ସୁରାଶ୍ଚ ନିର୍ଯଯୁସ୍ତୂର୍ଣଂ ଦୈତ୍ଯଦେହେଭ୍ଯ ଆକୁଲା
ଦେବମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଦେହରୁ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ଶୋଭନ୍ତେ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷା ମେଘେଭ୍ଯ ଇଵ ଵିଦ୍ଯୁତଃ
ସେମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଦେଖାଉଥିଲେ, ମେଘରୁ ହେଉଥିବା ବିଜୁଳି ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।
ଅଯୁଧ୍ଯନ୍ତ ମହାତ୍ମାନୋ ଭୂଯ ଏଵାତିକୋପିତାଃ
ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେ ଆଉଥରେ ଅତି କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ପରାଜୀଯନ୍ତ ସଂଗ୍ରାମେ ଭୂଯୋ ଭୂଯସ୍ତ୍ଵହର୍ନିଶମ୍
ସେମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ଆବାବା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଲେ।
କାଲେ ଽଭ୍ଯୁପାସତ ତଦା ସୋ ଽଷ୍ଟାଦଶଭୁଜୋ ଽଵ୍ଯଯଃ
ଯଥାସମୟରେ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଭୁଜା ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯିଲା।
କୃତାର୍ଥୋ ଭକ୍ତିମାନ୍ ମୂର୍ଧ୍ନା ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିମୁପାକ୍ଷିପତ୍
ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧି ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ଅଞ୍ଜଳି ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭେତ୍ଯାଦିତ୍ଯମୁପତସ୍ଥେ ଜଜାପ ହ
ସେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଭାବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ନନର୍ତ ଭାଵଗମ୍ଭୀରଂ ଦୋର୍ଦଣ୍ଡଂ ଭ୍ରାମଯନ୍ ବଲାତ୍
ସେ ଗଭୀର ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଜୋରରେ ନାଚିଲେ।
ନୃତ୍ଯନ୍ତେ ଭାଵସଂଯୁକ୍ତା ହରସ୍ଯାନୁଵିଲାସିନଃ
ନୃତ୍ୟର ଭାବରେ ଲୀନ ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ହରଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରି ମଧ୍ୟ ନାଚିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧାଯ ଦାନଵୈଃ ସର୍ଵୈସ୍ତ୍ରିନେତ୍ରଭୁଜପାଲିତୈଃ
ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଓ ତିନି ହସ୍ତ ଥିବା ଯିଏ ସେଉଁଠାରେ ଦାନବମାନେ ସେଉଁଠାରେ ରକ୍ଷିତ ହୋଇ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଦାନଵା ନିର୍ଜିତାଃ ସର୍ଵେ ବଲିଭିର୍ଭଯଵର୍ଜିତୈଃ
ସମସ୍ତ ଦାନବ, ଭୟହୀନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପରାଜିତ ହେଲେ।
ଅନ୍ଧକଃ ସୁନ୍ଦମାହୂଯ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରୀତ୍
ଅନ୍ଧକ, ସୁନ୍ଦକୁ ଡାକି, ଏହି କଥା କହିଲେ:
ତଦ୍ଵଦାମ୍ଯଦ୍ଯ ଯଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଯତ୍କ୍ଷମଂ କୁରୁ
ମୁଁ ଏବେ ଯାହା କହିବି, ତୁମେ ଶୁଣ ଏବଂ ଯାହା ଉଚିତ ସେ କର।
ସମାସତେ ହି ହୃଦଯେ ପଦ୍ମାକ୍ଷୀ ଶୈଲନନ୍ଦିନୀ
ପଦ୍ମନୟନୀ ପାର୍ବତୀ, ପାହାଡ଼ର ଝିଅ, ମୋ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତତ୍ରୈନାଂ ମୋହଯିଷ୍ଯାମି ହରରୂପେଣ ଦାନଵ
ସେଠାରେ, ହେ ଦାନବ, ମୁଁ ହରଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବି।
ତତୋ ଗତ୍ଵାଥ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ଜେଷ୍ଯାମି ପ୍ରମଥାନ୍ ସୁରାନ୍
ତାପରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ସହ ରମଣ କରି, ପ୍ରମଥ ଓ ଦେବତାମାନେକୁ ମୁଁ ଜିତିବି।
ସମଜାଯତ ଶୈଲାଦିରନ୍ଧକଃ ଶଙ୍କରୋ ଽପ୍ଯଭୂତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ପାହାଡ଼ର ପୁଅ ଅନ୍ଧକ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏବଂ ଶଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ମନ୍ଦରଗିରିଂ ପ୍ରହାରୈଃ କ୍ଷତଵିଗ୍ରହୌ
ଘାତରେ ଦେହ ଆହତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଵେଶ ନିର୍ଵିଶଙ୍କେନ ଚିତ୍ତେନାସୁରସତ୍ତମଃ
ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନରେ କିଛି ଭୟ ନ ରଖି, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମହେଶ୍ଵରଵପୁଶ୍ଛ୍ନ୍ନଂ ପ୍ରହାରୈର୍ଜର୍ଜରଚ୍ଛଵିମ୍
ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଘାତରେ ଅତିକ୍ଷତ ଓ ଆହତ ଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଲିନୀଂ ପ୍ରାହ ସୁଯଶାଂ ଵିଜଯାଂ ଜଯାମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାଲିନୀ ସୁୟଶା, ବିଜୟା ଓ ଜୟାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶତ୍ରୁଭିର୍ଦାନଵଵରୈସ୍ତଦୁତ୍ତିଷ୍ଠସ୍ଵ ସତ୍ଵରମ୍
ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପଟେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଉଠ।