ସ ପପାତାଥ ନିଃସଂଜ୍ଞୋ ଯଯୌ ନନ୍ଦୀ ତତସ୍ତ୍ଵରନ୍
ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡିଗଲା, ତାପରେ ନନ୍ଦୀ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପଞ୍ଚ ଦାନଵଶାର୍ଦୁଲା ନନ୍ଦିନଂ ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍
ପାଞ୍ଚଟି ଦାନବ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଶିକାରୀ ପରି ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆସିଗଲେ।
ନାନାପ୍ରହରଣା ଯୁଦ୍ଧେ ଗଣନାଥମଭିଦ୍ରଵନ୍
ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗଣନାଥଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।
ସମପଶ୍ଯନ୍ତ ଦେଵାସ୍ତଂ ପିତାମହପୁରୋଗମାଃ
ପିତାମହଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସାହାଯ୍ଯଂ କ୍ରିଯତାଂ ଶଂଭୋରେତଦନ୍ତରମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ଅତି ଗୁରୁତର ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରାଯିଉ।
ସମାପତନ୍ତ ଵେଗେନ ଶିଵସୈନ୍ଯମଥାମ୍ବରାତ୍
ତାପରେ ଶିବଙ୍କ ସେନା ଆକାଶରୁ ତେଜ ଗତିରେ ନମିଆସିଲା।
ଆପଗାନାଂ ମହାଵେଗଂ ପତନ୍ତୀନାଂ ମହାର୍ଣଵେ
ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ମହାସାଗରକୁ ପଡିଯିବା ପରି।
ବଲଯୋର୍ଘୋରସଂକାଶୋ ସୁରପ୍ରମଥଯୋରଥ
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସେନାର ମୁକାବିଲା ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ରଥାଦ୍ ଭାର୍ଗଵମାକ୍ରାମତ୍ ସିଂହଃ କ୍ଷୁଦ୍ରମୃଗଂ ଯଥା
ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଛୋଡ଼ି ଶିଂହ ପରି ଏକ କୁଞ୍ଜର ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ଲାଗିଗଲେ।
ନିପାତ୍ଯ ରକ୍ଷିଣଃ ସର୍ଵାନଥ ଶୁକ୍ରଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ରକ୍ଷକମାନେକୁ ମାରି ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ଭାର୍ଗଵଂ ତ୍ଵାଵୃତତନୁଂ ଜଠରେ ସ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଶରୀର ଆବୃତ ହେବା ପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜଠରରେ ରଖିଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ଭଗଵାନ୍ତଂ ତଂ ମୁନିର୍ଵାଗ୍ଭିରଥାଦରାତ୍
ମୁନି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶଙ୍କରାଯ ମହେଶାଯ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକାଯ ନମୋ ନମଃ
ଶଙ୍କର, ମହେଶ୍ୱର, ତ୍ରିନେତ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର।
ମଦନାଗ୍ନେ କାଲଶତ୍ରୋ ଵାମଦେଵାଯ ତେ ନମଃ
ମଦନାଗ୍ନି, କାଳ ଶତ୍ରୁ, ବାମଦେବ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ମହାଦେଵାଯ ଶର୍ଵାଯ ଈଶ୍ଵରାଯ ନମୋ ନମଃ
ମହାଦେବ, ଶର୍ବ, ଈଶ୍ୱର ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର।
ସ ପ୍ରାହ ଦେଵଵର ଦେହି ଵରଂ ମମାଦ୍ଯ ଯଦ୍ଵୈ ତଵୈଵ ଜଠରାତ୍ ପ୍ରତିନିର୍ଗମୋ ଽସ୍ତୁ
ସେ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆଜି ମୋତେ ଏହି ଦାନ ଦିଅ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଜଠରରୁ ପୁନି ବାହାରିପାରିବି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତମାତ୍ରୋ ଵିଭୁନା ଚଚାର ଦେଵୋଦରେ ଭାର୍ଗଵପୁଙ୍ଗଵସ୍ତୁ
ପ୍ରଭୁ ଏଭଳି କହିବା ସହିତ, ଭାର୍ଗବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବଙ୍କ ଜଠର ଭିତରେ ଚଳିଲେ।
ଭୁଵନାର୍ଣଵପାତାଲାନ୍ ଵୃତାନ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ମୈଃ
ସେ ଭୂବନର ସାଗର, ପାତାଳ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭରିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଯକ୍ଷାନ୍ କିଂପୁରୁଷାଦ୍ଯାଦୀନ୍ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାନ୍
ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଜା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମସ୍ତେ,
ଵୃକ୍ଷଗୁଲ୍ମାନ୍ ଗିରୀନ୍ ଵଲ୍ଲ୍ଯଃ ଫଲମୂଲୌଷଧାନି ଚ
ଗଛ, ଝାଡ଼, ପହାଡ଼, ଲତା, ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଔଷଧୀମାନେ,
ଚତୁଷ୍ପଦାନ୍ ସଦ୍ଵିପଦାନ୍ ସ୍ଥାଵରାନ୍ ଜଙ୍ଗମାନପି
ଚାରିପାଉଁ ଓ ଦୁଇପାଉଁ ପ୍ରାଣୀ, ଏହିଠାରେ ଅଚଳ ଓ ଚଳିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ,
ତତ୍ରାସତୋ ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଃ ସଂଵତ୍ସରୋ ଗତଃ
ସେଠାରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କର ଏକ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ କଟିଗଲା।
ଭିକ୍ତିନମ୍ରୋ ମହାଦେଵଂ ଶରଣଂ ସମୁପାଗମ୍
ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଗଲା।
ସହସ୍ରାକ୍ଷ ମହାଦେଵ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ
ହେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାଦେବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ସର୍ଵାନ୍ ଭୁଵନାଂସ୍ତଵୋଦରେ ଶ୍ରାନ୍ତୋ ଭଵନ୍ତଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ
ଆପଣଙ୍କ ଶରୀର ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖି ମୁଁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।
ନିର୍ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ରୋ ଽସି ମମାଧୁନା ତ୍ଵଂ ଶିଶ୍ନେନ ଭୋ ଭାର୍ଗଵଵଂଶଚନ୍ଦ୍ର
ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପୁଅ ହେଲା, ହେ ଭାର୍ଗବବଂଶର ଚନ୍ଦ୍ର, ଶିଶ୍ନ ଦ୍ୱାରା ବାହାର ଆସ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ମୁମୋଚ ଶିଶ୍ନେନ ଶୁକ୍ରଂ ସ ଚ ନିର୍ଜଗାମ
ଏଭଳି କହି ଭଗବାନ ଶିଶ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୁକ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଶୁକ୍ର ବାହାରିଗଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶଂଭୁଂ ସ ଜଗାମ ତୂର୍ଣ ମହାସୁରାଣାଂ ବଲମୁତ୍ତମୌଜାଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଶୀଘ୍ର ମହାସୁରମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାକୁ ଗଲା।
ପୁନର୍ଯୁଦ୍ଧାଯ ଵିଦଧୁର୍ମତିଂ ସହ ଗଣେଶ୍ଵରୈଃ
ପୁନି ଗଣପତିମାନଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଯୁଯୁଧୁଃ ସଂକୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଵ ଏଵ ଜଯେପ୍ସଵଃ
ସମସ୍ତେ ଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।