ତେ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ଶମ୍ବରଂ ତୂର୍ଣଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ
ସେମାନେ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଜଗାମ ଵିଲଯଂ ତୂର୍ଣମାକାସାଦିଵ ଭୂତଲମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ, ଯେପରି ଭୂମି ଆକାଶରେ ଲୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ଦିଶୋ ଽଥ ଭେଜେ ଦେଵର୍ଷେ କୁମାରଃ ସୈନ୍ଯମର୍ଦଯତ୍
ତାପରେ, ଦେବ ଋଷି, ସେ ଯୁବକ ଚାରିଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସେନାକୁ ପରାଜିତ କଲା।
ଵିଷଣ୍ଣାରୂପା ଭଯଵିହ୍ଵଲାଙ୍ଗୀ ଜଗାମ ସୁକ୍ରଂ ଶରଣଂ ଭଯାର୍ତା
ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଶରୀର କମ୍ପିତ, ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲା।
ଅନ୍ଧକୋ ଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଶୁକ୍ରଂ ତୁ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଅନ୍ଧକ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଏହି କଥା କହିଲା।
ଅଥାନ୍ଯାନପି ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଗନ୍ଧର୍ଵସୁରକିନ୍ନରାନ୍
ତାପରେ, ବିପ୍ର ଋଷି, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର ଓ କିନ୍ନରମାନେକୁ ଡାକିଲା।
ଅନାଥେନ ଯଥା ନାରୀ ପ୍ରମଥୈରପି କାଲ୍ଯତେ
ଯେପରି ଏକ ନାରୀ ଅନାଥ ହେଲେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି,
ଅକ୍ଷଯାଃ ପ୍ରମଥାଶ୍ଚାମୀ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଫଲଂ ଯଥା
ସେହିପରି ଏହି ଅସୀମ ପ୍ରମଥମାନେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଫଳ ଭଳି।
ଜଯେମ ଚ ପରାନ୍ ଯୁଦ୍ଧେ ତଥା ତ୍ଵଂ କୁର୍ତୁମର୍ହସି
ଯେପରି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଜିତୁଛୁ, ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵଦ୍ଧିତାର୍ଥ ଯତିଷ୍ଯାମି କରିଷ୍ଯାମି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍
ତୁମର ଭଲ ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଓ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ କାମ କରିବି।
ଆର୍ଵତଯାମାସ ତଦା ଵିଧାନେନ ଶୁଚିଵ୍ରତଃ
ତାପରେ, ଶୁଚିବ୍ରତ ହୋଇ, ସେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କ୍ରିୟା କଲା।
ଯେ ହତାଃ ପ୍ରଥମଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଦାନଵାସ୍ତେ ସମୁତ୍ଥିତାଃ
ଯେ ଦାନବମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନି ଉଠିଆସିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧାଯାଭ୍ଯାଗତେଷ୍ଵେଵ ନନ୍ଦୀ ଶଙ୍କରମବ୍ରଵୀତ୍
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଧାମାନେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ନନ୍ଦୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲା।
ଅଵିଚିନ୍ତ୍ଯମସହ୍ଯଂ ଚ ମୃତାନାଂ ଜୀଵନଂ ପୁନଃ
ମୃତମାନେ ପୁନି ଜୀବନ ପାଇବା ଅସମ୍ଭବ ଓ ଅସହ୍ୟ।
ତେ ସମୁଜ୍ଜୀଵିତା ଭୂଯୋ ଭାର୍ଗାଵେଣାଥ ଵିଦ୍ଯାଯା
ସେମାନେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପୁନି ଜୀବନ ପାଇଲେ।
ସଂଜାତଂ ସ୍ଵଲ୍ପମେଵେଶ ଶୁକ୍ରଵିଦ୍ଯାବଲାକ୍ଷଯମ୍
ହେ ଈଶ, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି କିଛି କମିଯାଇଛି।
ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପ୍ରଭୁଃ ପ୍ରୀତ୍ଯ ସ୍ଵାର୍ଥସାଧନମୁତ୍ତମମ୍
ପ୍ରଭୁ ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ତମ ସ୍ବାର୍ଥ ସାଧନା ଉପାୟ କହିଲେ।
ଅହଂ ତଂ ସଂଯମିଷ୍ଯାମି ଯଥାଯୋଗଂ ସମେତ୍ଯ ହି
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଦମନ କରିବି, ଏକାଠି ହୋଇ।
ସମାଜଗାମ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଚମୁଂ ଶୁକ୍ରଜିଘୃକ୍ଷଯା
ସେ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଧରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଆସିଲା।
ସଂରୁରୋଧ ତଦା ମାର୍ଗଂ ସିହସ୍ଯେଵ ପଶୁର୍ଵନେ
ତାପରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହ ଯେପରି ପଶୁର ରାସ୍ତା ଅଟକାଇଦେଇଥାଏ, ସେହିପରି ମାର୍ଗ ଅଟକାଇଦେଲା।
ସ ପପାତାଥ ନିଃସଂଜ୍ଞୋ ଯଯୌ ନନ୍ଦୀ ତତସ୍ତ୍ଵରନ୍
ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡିଗଲା, ତାପରେ ନନ୍ଦୀ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପଞ୍ଚ ଦାନଵଶାର୍ଦୁଲା ନନ୍ଦିନଂ ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍
ପାଞ୍ଚଟି ଦାନବ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଶିକାରୀ ପରି ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆସିଗଲେ।
ନାନାପ୍ରହରଣା ଯୁଦ୍ଧେ ଗଣନାଥମଭିଦ୍ରଵନ୍
ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗଣନାଥଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।
ସମପଶ୍ଯନ୍ତ ଦେଵାସ୍ତଂ ପିତାମହପୁରୋଗମାଃ
ପିତାମହଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସାହାଯ୍ଯଂ କ୍ରିଯତାଂ ଶଂଭୋରେତଦନ୍ତରମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ଅତି ଗୁରୁତର ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରାଯିଉ।
ସମାପତନ୍ତ ଵେଗେନ ଶିଵସୈନ୍ଯମଥାମ୍ବରାତ୍
ତାପରେ ଶିବଙ୍କ ସେନା ଆକାଶରୁ ତେଜ ଗତିରେ ନମିଆସିଲା।
ଆପଗାନାଂ ମହାଵେଗଂ ପତନ୍ତୀନାଂ ମହାର୍ଣଵେ
ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ମହାସାଗରକୁ ପଡିଯିବା ପରି।
ବଲଯୋର୍ଘୋରସଂକାଶୋ ସୁରପ୍ରମଥଯୋରଥ
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସେନାର ମୁକାବିଲା ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ରଥାଦ୍ ଭାର୍ଗଵମାକ୍ରାମତ୍ ସିଂହଃ କ୍ଷୁଦ୍ରମୃଗଂ ଯଥା
ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଛୋଡ଼ି ଶିଂହ ପରି ଏକ କୁଞ୍ଜର ପ୍ରାଣୀ ଉପରେ ଲାଗିଗଲେ।
ନିପାତ୍ଯ ରକ୍ଷିଣଃ ସର୍ଵାନଥ ଶୁକ୍ରଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ରକ୍ଷକମାନେକୁ ମାରି ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।