ସଂଭ୍ରାମଯଂସ୍ତୂର୍ଣତରଂ ସ ଵେଗାତ୍ ସସର୍ଜ ନନ୍ଦିଂ ପ୍ରତି ଜାତକୋପଃ
ବଡ଼ ଉତ୍କଳାନ୍ତି ଓ ତେଜରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଜଘାନ ତେନୈଵ କୁଜମ୍ଭମାହଵେ ସ ପ୍ରାଣହୀନୋ ନିପପାତ ଭୂମୌ
ସେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଜୀବନହୀନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ଗଣନାଯକେନ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଵୈ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ
ଗଣନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଶରଣେ ଗଲେ।
ପ୍ରାସଂ ସମାଵିଧ୍ଯ ତଡିତ୍ପ୍ରକାଶଂ ନନ୍ଦିଂ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ହତୋ ଽସି ଵୈ ବ୍ରୁଵନ୍
ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ଚମକୁଥିବା ବଣ୍ଡା ଦେଇ, ସେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୃତ।'
ତତ୍ପ୍ରାସମାଲକ୍ଷ୍ଯ ତଦା ନିକୃତ୍ତଂ ସଂଵର୍ତ୍ତ୍ଯ ମୁଷ୍ଟିଂ ଗଣମାସସାଦ
ସେ ଅସ୍ତ୍ରଟିକୁ କାଟିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ତାହାପରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରି, ସେ ଦଳକୁ ନିକଟରେ ଗଲା।
ହତୋ ଽଥ ଭୂମୌ ନିପପାତ ଵେଗାଦ୍ ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଭୀତା ଵିଗତା ଦିଶୋ ଦଶ
ପ୍ରହାରିତ ହୋଇ, ସେ ତେଜରେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲା; ଭୟଭୀତ ଦେମନମାନେ ଦଶ ଦିଶାରେ ପଳାଇଗଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ବାଣାସନମୁଗ୍ରଵେଗଂ ବିଭେଦ ବାଣୈର୍ଯମଦଣ୍ଡକଲ୍ପୈଃ
ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଧରି, ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ସମାନ କଟିଲା ବାଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲା।
ତେ ଛାଦ୍ଯମାନାସୁରବାମଜାଲୈର୍ଵିନାଯକାଦ୍ଯା ବଲିନୋ ଽପି ସମନ୍ତାନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭିନୟକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ଦେମନ ବାଣର ଜାଲରେ ଆବୃତ ହେଇଗଲେ।
ତୂର୍ଣଂ ସଭଭ୍ଯେତ୍ଯ ରିପୁଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଶକ୍ତ୍ଯା ହୃଦଯେ ଵିଭେଦ
ସେ ଶତ୍ରୁକୁ ତୁରନ୍ତ ନିକଟରେ ଯାଇ, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟରେ ପ୍ରହାର କଲା।
ମମାର ଚାରିପୃତନା ଜାତା ଭୂଯଃ ପରାଙ୍ମୁଖୀ
ଶତ୍ରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା, ଶତ୍ରୁ ଦଳ ପୁଣିଥରେ ପଳାଇଗଲା।
ପୁରତୋ ନନ୍ଦିନଂ କୃତ୍ଵା ଜିଘାଂସନ୍ତି ସ୍ମ ଦାନଵାନ୍
ନନ୍ଦିନକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ସେମାନେ ଦାନବମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଭୂଯୋ ନିଵୃତ୍ତା ବଲିନଃ କାର୍ତ୍ତସ୍ଵରପୁରୋଗମାଃ
କାର୍ତ୍ତସ୍ଵର ଆଗୁଆ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପୁଣିଥରେ ଫେରିଆସିଲେ।
ନନ୍ଦିଷେଣୋ ଵ୍ଯାଘ୍ରମୁଖୋ ନିଵୃତ୍ତଶ୍ଚାପି ଵେଗଵାନ୍
ନନ୍ଦିଷେଣ, ବ୍ୟାଘ୍ରମୁଖ ଓ ତେଜସ୍ବୀ ବେଗବାନ ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ଫେରିଲେ।
କାର୍ତ୍ତସ୍ଵରୋ ନିଵଵୃତେ ଗଦାମାଦାଯ ନାରଦ
ନାରଦ, କାର୍ତ୍ତସ୍ଵର ଗଦା ନେଇ, ପଛକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
ତଂ ପଟ୍ଟିଶଂ ଭ୍ରାମ୍ଯ ଜଘାନ ମୂର୍ଧ୍ନି କାର୍ତସ୍ଵରଂ ଵିସ୍ଵରମୁନ୍ନଦନ୍ତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ପଟ୍ଟିଶକୁ ଘୁମାଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଉନ୍ମଦ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା କାର୍ତ୍ତସ୍ଵରଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରହାର କଲା।
ବବନ୍ଧ ଵୀରଃ ସହ ପଟ୍ଟିଶେନ ଗଣେଶ୍ଵରଂ ଚାପ୍ଯଥ ନନ୍ଦିଷେଣମ୍
ତାପରେ ବୀର ଗଣେଶ୍ୱର ଓ ନନ୍ଦିଷେଣଙ୍କୁ ପଟ୍ଟିଶ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଵିଶାଖଃ କପିତୋ ଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଶକ୍ତିପାଣିରଵସ୍ଥିତଃ
କପିପୁତ୍ର ବିଶାଖ ଶକ୍ତି ହାତରେ ଧରି, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସଂଯୋଧଯାମାସ ବଲୀ ଵିଶାଖଂ କୁକ୍କୁଟଧ୍ଵଜମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ, କୁକୁଟଧ୍ୱଜ ବିଶାଖଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗାଇଦେଲେ।
ଶାଖଶ୍ଚ ନୈଗମେଯଶ୍ଚ ତୂର୍ଣମାଦ୍ରଵତାଂ ରିପୁମ୍
ଶାଖ ଓ ନୈଗମେୟ ତୁରନ୍ତ ଶତ୍ରୁପାଖକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଶାଖଶ୍ଚ ନୈଗମେଯଶ୍ଚ ତୂର୍ଣମାଦ୍ରଵତାଂ ରିପୁମ୍
ଶାଖ ଓ ନୈଗମେୟ ତୁରନ୍ତ ଶତ୍ରୁପାଖକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତେ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ଶମ୍ବରଂ ତୂର୍ଣଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଗଣେଶ୍ଵରାଃ
ସେମାନେ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଜଗାମ ଵିଲଯଂ ତୂର୍ଣମାକାସାଦିଵ ଭୂତଲମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ, ଯେପରି ଭୂମି ଆକାଶରେ ଲୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ଦିଶୋ ଽଥ ଭେଜେ ଦେଵର୍ଷେ କୁମାରଃ ସୈନ୍ଯମର୍ଦଯତ୍
ତାପରେ, ଦେବ ଋଷି, ସେ ଯୁବକ ଚାରିଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ସେନାକୁ ପରାଜିତ କଲା।
ଵିଷଣ୍ଣାରୂପା ଭଯଵିହ୍ଵଲାଙ୍ଗୀ ଜଗାମ ସୁକ୍ରଂ ଶରଣଂ ଭଯାର୍ତା
ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଶରୀର କମ୍ପିତ, ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲା।
ଅନ୍ଧକୋ ଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଶୁକ୍ରଂ ତୁ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଅନ୍ଧକ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଏହି କଥା କହିଲା।
ଅଥାନ୍ଯାନପି ଵିପ୍ରର୍ଷେ ଗନ୍ଧର୍ଵସୁରକିନ୍ନରାନ୍
ତାପରେ, ବିପ୍ର ଋଷି, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର ଓ କିନ୍ନରମାନେକୁ ଡାକିଲା।
ଅନାଥେନ ଯଥା ନାରୀ ପ୍ରମଥୈରପି କାଲ୍ଯତେ
ଯେପରି ଏକ ନାରୀ ଅନାଥ ହେଲେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି,
ଅକ୍ଷଯାଃ ପ୍ରମଥାଶ୍ଚାମୀ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଫଲଂ ଯଥା
ସେହିପରି ଏହି ଅସୀମ ପ୍ରମଥମାନେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଫଳ ଭଳି।
ଜଯେମ ଚ ପରାନ୍ ଯୁଦ୍ଧେ ତଥା ତ୍ଵଂ କୁର୍ତୁମର୍ହସି
ଯେପରି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଜିତୁଛୁ, ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵଦ୍ଧିତାର୍ଥ ଯତିଷ୍ଯାମି କରିଷ୍ଯାମି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍
ତୁମର ଭଲ ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଓ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ କାମ କରିବି।