ଶୁଭାନି ସୌମ୍ଯାନି ସୁମଙ୍ଗଲାନି ଜାତାନୀ ଚିହ୍ନାନି ଜଯାଯ ଶଂଭୋଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୁଭ, ମୃଦୁ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଦେଖାଦେଲା।
କ୍ରଵ୍ଯାଦସଂଘାଶ୍ ଚ ତଥାମିଷୈଣଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ହୃଷ୍ଟାସ୍ତୃଷିତାସୃଗର୍ଥେ
ମାଂସଖାଦୀ ଏବଂ ନିବେଦନ ଚାହିଁଥିବା ଦଳଗୁଡିକ, ରକ୍ତ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ଏବଂ ତୃଷ୍ଣାରେ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଶକୁନିଶ୍ ଚାପି ହାରୀତୋ ମୌନୀ ଯାତି ପରାଙ୍ଗମୁଖଃ
ହାରୀତ ପକ୍ଷୀ, ନିରବ ହୋଇ, ପଛ ଦେଇ ଚାଲିଗଲା।
ଶୈଲାଦିଂ ପ୍ରାହ ଵଚନଂ ସସ୍ମିତଂ ଶଶିଶେଖରଃ
ଚନ୍ଦ୍ରକଟା ଧାରଣ କରିଥିବା ଜଣେ, ହସି ହସି, ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ନିମିତ୍ତାନୀହ ଦୃସ୍ଯନ୍ତେ ସଂଭୂତାନି ଗଣେଶ୍ଵର
ଏଠି ଅନେକ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଗଣପତି।
କଃ ସଂଦେହୋ ମହାଦେଵ ଯତ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯସି ଶାତ୍ରଵାନ୍
ମହାଦେବ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରିବେ ବୋଲି କେଉଁସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସମାଦିଦେଶ ଯୁଦ୍ଧାଯ ମହାପଶୁପତୈଃ ସହ
ସେ ମହାପଶୁପତିମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ନାନାଶସ୍ତ୍ରଧରା ଵୀରା ଵୃକ୍ଷାନଶନଯୋ ଯଥା
ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବୀରମାନେ, ଉପଡ଼ା ଗଛ ପରି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତାଃ ପ୍ରମଥାନ୍ ହନ୍ତୁଂ କୂଟମୁଦ୍ଗରପାଣଯଃ
ତାଙ୍କମାନେ କୁଟମୁଦ୍ଗର ହାତରେ ଧରି, ପ୍ରମଥମାନେଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସସୂର୍ଯାଗ୍ନିପୁରୋଗାସ୍ତୁ ସମାଯାତା ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ଆଗୁଆ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଗଲେ।
ଗୀତଵାଦ୍ଯାଦିସଂମିଶ୍ରୋ ଦୁନ୍ଦୁଭୀନାଂ କଲିପ୍ରିଯ
ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ମିଶି, ଡୁନ୍ଦୁଭୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଚାଲିଲା।
ଗଣାସ୍ତଦ୍ଦାନଵଂ ସୈନ୍ଯଂ ଜିଘାଂସନ୍ତି ସ୍ମ କୋପିତାଃ
ଗଣମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ସେଇ ଦାନବ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ।
କ୍ରୋଧାନ୍ଵିତସ୍ତୁହୁଣ୍ଡସ୍ତୁ ଵେଗୋନାବିସସାର ହ
ତୁହୁଣ୍ଡା, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ରାଜତଂ ରାଜତେ ଽତ୍ଯର୍ଥମିନ୍ଦ୍ରଧ୍ଵଜମିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା, ଉତ୍ତୋଳିତ ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ୱଜ ପରି।
ରୁଦ୍ରାଦ୍ଯାଃ ସ୍କନ୍ଦପର୍ଯନ୍ତାସ୍ତେ ଽଭଜ୍ଯନ୍ତ ଭଯାତୁରାଃ
ରୁଦ୍ର ଆଦି ଥରୁ ଶ୍କନ୍ଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
ସମାଦ୍ରଵତ ଵେଗେନ ତୁହୁଣ୍ଡଂ ଦନୁରୁଙ୍ଗଵମ୍
ସମସ୍ତେ ତୁହୁଣ୍ଡା, ଦାନବମାନେଙ୍କ ନେତା, ଦିଗରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଧାଉଥିଲେ।
ପରିଘଂ ପାତଯାମାସ ଗୁମ୍ଭପୃଷ୍ଠେ ମହାବଲଃ
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକଟିଏ ଲୋହା ଦଣ୍ଡଟିକୁ ସେନାର ପଛ ଭାଗରେ ଭାଲି ଫିଙ୍ଗିଲେ।
ଶତଧା ତ୍ଵଗମଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମେରୋଃ କୂଟ ଇଵାଶନିଃ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହା ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ାକୁ ବିଜୁଳି ଆଘାତ କରିଥିବା ପରି ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ବବନ୍ଧ ବାହୁପାଶେନ ରାହୂ ରକ୍ଷନ୍ ହି ମାତୁଲମ୍
ସେ ରାହୁଙ୍କୁ ନିଜ ବାହୁର ଦୂରେ ଆଟି ଧରିଲେ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କର ମାମାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ସମାଜଘାନ ଶିରଶି କୁଠାରେଣ ମହୋଦରଃ
ମହୋଦର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ କୁହାର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ମୋକ୍ଷାର୍ଥେ ଽକରୋଦ୍ ଯତ୍ନଂ ନ ଶଶାକ ଚ ନାରଦ
ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ସେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଓ ନାରଦ, ସେ ସମର୍ଥ ହେଲେନି।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ତୂର୍ଣ ମୁଶଲଂ ମହାତ୍ମା ରାହୁଂ ଦୁରାତ୍ମାନମସୌ ଜଘାନ
ମହାତ୍ମା ତୁରନ୍ତ ମୁଶଳ ଧରି, ଦୁଷ୍ଟ ରାହୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି ମାରିଦେଲେ।
ଘଟୋଦରୋ ଵୈ ଗଦଯା ଜଘାନ ଖଡ୍ଗେନ ରକ୍ଷୋ ଽଧିପତିଃ ସୁକେଶୀ
ଘଟୋଦର ଗଦା ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟ ସୁକେଶୀ ତଳୱାର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ।
ସଂତ୍ଯକ୍ତମାତ୍ରୋ ଽଥ ପରଶ୍ଵଧେନ ତୁହୁଣ୍ମୂର୍ଦ୍ଧାନମଥୋ ବିଭେଦ
ତାପରେ, ପରଶୁ ଦେଇ ସେ ତୁହୁଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡକୁ ଫାଟି ଦେଲେ, ଯାହା ଏମିତି ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ପଞ୍ଚୈକକାଲାନଲସନ୍ନିକାଶା ଵିଶାନ୍ତି ସେନାଂ ଦନୁପୁଙ୍ଗଵାନାମ୍
ପଞ୍ଚଜଣେ, ଏକ ଦହନାଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କର ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଗଦାଂ ସମାଵିଧ୍ଯ ଜଘାନ ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିନାଯକଂ କୁମ୍ଭତଟେ କରେ ଚ
ଗଦା ଘୁମାଇ, ସେ ବିନାୟକଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ, କମ୍ଭ ତଳ, ଏବଂ ହାତରେ ଆଘାତ କଲେ।
କୁମ୍ଭଧ୍ଵଜଂ ଚୂର୍ଣିତସଂଧିବନ୍ଧଂ ଘଟୋଦରଂ ଚୋରୁଵିଭିନ୍ନସଂଧିମ୍
କୁମ୍ଭଧ୍ୱଜଙ୍କର ଯୋଡ଼ା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ଘଟୋଦରଙ୍କର ଉରୁ ଯୋଡ଼ା ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ସମଭ୍ଯଧାଵତ୍ ତ୍ଵରିତୋ ନିହନ୍ତୁଂ ଗଣେଶ୍ଵରାନ୍ ସ୍କନ୍ଦଵିଶାଖମୁଖ୍ଯାନ୍
ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଗଣେଶ୍ୱର ମାନ୍ୟଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ମୁଖ୍ୟ ଅଟ୍, ସ୍କନ୍ଦ, ବିଶାଖ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ମାରିବାକୁ ଆଗେଇଗଲେ।
ଶୈଲାଦିମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଵଚୋ ବଭାଷେ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ଜହି ଵୀର ଯୁଦ୍ଧ
ପାହାଡ଼ ମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ କହିଲେ: 'ଯାଅ, ବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୈତ୍ୟମାନ୍ୟଙ୍କୁ ମାର।'
ବଲିଂ ସମ୍ଭ୍ଯେତ୍ଯ ଜଘାନ ମୂର୍ଧ୍ନି ସଂମୋହିତଃ ସୋ ଽଵନିମାସସାଦ
ବଲିଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲା, ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲା; ଅସ୍ତିର ହୋଇ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲା।