ଶୁଶ୍ରାଵ ଵାଯୁମାର୍ଗସ୍ଥୋ ଵିଘ୍ନରାଜୋ ଵିନାଯକଃ
ବାୟୁପଥରେ ଯାଉଥିବା ବିଘ୍ନରାଜ ବିନାୟକ ଏହି ସବୁ ଶୁଣିଲେ।
ମନ୍ଦରଂ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଦଦୃଶେ ପିତରଂ ତଥା
ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଓ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କିଂ ତିଷ୍ଠସି ଜଗନ୍ନାଥ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ରଣୋତ୍ସୁକଃ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, କାହିଁକି ଏଭଳି ଦଢ଼ିଆ ହେବା? ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଉଠ।'
ପ୍ରାହ ଯାସ୍ଯେ ଽନ୍ଧକଂ ହନ୍ତୁଂ ସ୍ଥେଯମେଵାପ୍ରମତ୍ତଯା
ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୁଁ ଏବେ ଅନ୍ଧକକୁ ମାରିବାକୁ ଯିବି; ଏଠାରେ ଜାଗରୁକ ରୁହିବା ଦରକାର।'
ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସସ୍ନେହହରଂ ପ୍ରାହ ଗଚ୍ଛ ଜଯାନ୍ଧକମ୍
ସ୍ନେହଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ହରା କହିଲେ, 'ଯା, ଅନ୍ଧକକୁ ଜୟ କର।'
ପ୍ରତିଵନ୍ଦ୍ଯ ସୁସଂପ୍ରୀତା ପାଦାଵେଵାଭ୍ଯଵନ୍ଦତ
ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରେ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କଲେ।
ଜଯାଂ ଚ ଵିଜଯାଂ ଚୈଵ ଜଯନ୍ତୀଂ ଚାପରାଜିତାମ୍
ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଅପରାଜିତା,
ରକ୍ଷଣୀଯା ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଗିରିପୁତ୍ରୀ ପ୍ରମାଦତଃ
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ଏମାନେକୁ ସବୁଦିନ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସାବଧାନତାରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଜଗାମ ଗୃହାତ୍ ତୁଷ୍ଟୋ ଜଯେପ୍ସୁଃ ଶୂଲଧୃଗ୍ ବଲୀ
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଜୟ ଆଶାରେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଘରରୁ ବାହାରିଲେ।
ସମନ୍ତାତ୍ ପରିଵାର୍ଯୈଵ ଜଯଶବ୍ଦାଂଶ୍ଚ ଚକ୍ରିରେ
ସେଉଁଠି ସମସ୍ତେ ଚାରିପାଖରୁ ଘେରି, ବିଜୟର ଜୟଧ୍ୱନି କରିଲେ।
ଶୁଭାନି ସୌମ୍ଯାନି ସୁମଙ୍ଗଲାନି ଜାତାନୀ ଚିହ୍ନାନି ଜଯାଯ ଶଂଭୋଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୁଭ, ମୃଦୁ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଦେଖାଦେଲା।
କ୍ରଵ୍ଯାଦସଂଘାଶ୍ ଚ ତଥାମିଷୈଣଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ହୃଷ୍ଟାସ୍ତୃଷିତାସୃଗର୍ଥେ
ମାଂସଖାଦୀ ଏବଂ ନିବେଦନ ଚାହିଁଥିବା ଦଳଗୁଡିକ, ରକ୍ତ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ଏବଂ ତୃଷ୍ଣାରେ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଶକୁନିଶ୍ ଚାପି ହାରୀତୋ ମୌନୀ ଯାତି ପରାଙ୍ଗମୁଖଃ
ହାରୀତ ପକ୍ଷୀ, ନିରବ ହୋଇ, ପଛ ଦେଇ ଚାଲିଗଲା।
ଶୈଲାଦିଂ ପ୍ରାହ ଵଚନଂ ସସ୍ମିତଂ ଶଶିଶେଖରଃ
ଚନ୍ଦ୍ରକଟା ଧାରଣ କରିଥିବା ଜଣେ, ହସି ହସି, ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ନିମିତ୍ତାନୀହ ଦୃସ୍ଯନ୍ତେ ସଂଭୂତାନି ଗଣେଶ୍ଵର
ଏଠି ଅନେକ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଗଣପତି।
କଃ ସଂଦେହୋ ମହାଦେଵ ଯତ୍ ତ୍ଵଂ ଜଯସି ଶାତ୍ରଵାନ୍
ମହାଦେବ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରିବେ ବୋଲି କେଉଁସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସମାଦିଦେଶ ଯୁଦ୍ଧାଯ ମହାପଶୁପତୈଃ ସହ
ସେ ମହାପଶୁପତିମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ନାନାଶସ୍ତ୍ରଧରା ଵୀରା ଵୃକ୍ଷାନଶନଯୋ ଯଥା
ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବୀରମାନେ, ଉପଡ଼ା ଗଛ ପରି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତାଃ ପ୍ରମଥାନ୍ ହନ୍ତୁଂ କୂଟମୁଦ୍ଗରପାଣଯଃ
ତାଙ୍କମାନେ କୁଟମୁଦ୍ଗର ହାତରେ ଧରି, ପ୍ରମଥମାନେଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସସୂର୍ଯାଗ୍ନିପୁରୋଗାସ୍ତୁ ସମାଯାତା ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ଆଗୁଆ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଗଲେ।
ଗୀତଵାଦ୍ଯାଦିସଂମିଶ୍ରୋ ଦୁନ୍ଦୁଭୀନାଂ କଲିପ୍ରିଯ
ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ମିଶି, ଡୁନ୍ଦୁଭୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଚାଲିଲା।
ଗଣାସ୍ତଦ୍ଦାନଵଂ ସୈନ୍ଯଂ ଜିଘାଂସନ୍ତି ସ୍ମ କୋପିତାଃ
ଗଣମାନେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ସେଇ ଦାନବ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ।
କ୍ରୋଧାନ୍ଵିତସ୍ତୁହୁଣ୍ଡସ୍ତୁ ଵେଗୋନାବିସସାର ହ
ତୁହୁଣ୍ଡା, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ରାଜତଂ ରାଜତେ ଽତ୍ଯର୍ଥମିନ୍ଦ୍ରଧ୍ଵଜମିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା, ଉତ୍ତୋଳିତ ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ୱଜ ପରି।
ରୁଦ୍ରାଦ୍ଯାଃ ସ୍କନ୍ଦପର୍ଯନ୍ତାସ୍ତେ ଽଭଜ୍ଯନ୍ତ ଭଯାତୁରାଃ
ରୁଦ୍ର ଆଦି ଥରୁ ଶ୍କନ୍ଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
ସମାଦ୍ରଵତ ଵେଗେନ ତୁହୁଣ୍ଡଂ ଦନୁରୁଙ୍ଗଵମ୍
ସମସ୍ତେ ତୁହୁଣ୍ଡା, ଦାନବମାନେଙ୍କ ନେତା, ଦିଗରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଧାଉଥିଲେ।
ପରିଘଂ ପାତଯାମାସ ଗୁମ୍ଭପୃଷ୍ଠେ ମହାବଲଃ
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକଟିଏ ଲୋହା ଦଣ୍ଡଟିକୁ ସେନାର ପଛ ଭାଗରେ ଭାଲି ଫିଙ୍ଗିଲେ।
ଶତଧା ତ୍ଵଗମଦ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମେରୋଃ କୂଟ ଇଵାଶନିଃ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହା ପାହାଡ଼ର ଚୂଡ଼ାକୁ ବିଜୁଳି ଆଘାତ କରିଥିବା ପରି ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ବବନ୍ଧ ବାହୁପାଶେନ ରାହୂ ରକ୍ଷନ୍ ହି ମାତୁଲମ୍
ସେ ରାହୁଙ୍କୁ ନିଜ ବାହୁର ଦୂରେ ଆଟି ଧରିଲେ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କର ମାମାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ସମାଜଘାନ ଶିରଶି କୁଠାରେଣ ମହୋଦରଃ
ମହୋଦର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ କୁହାର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ।